మనస్వి

ఊహా సుందరి

2012-02-14T21:57:00.005+05:30

ఊహా సుందరి

(Richard Crashaw రచనకు స్వేచ్చానుసరణ)

కాదేమో ఆమె కసాధ్యం...

అదే...గమ్యానికి చేర్చే సారధ్యం

అందాన్నే...ఆమె అందాన్నే ఊహిస్తాను

ఊహిస్తూ విశ్రాంతి పొందుతాను

ఆ వయ్యారపు నడకల

సౌకుమార్యపు కుమారినే;

అందరిపై అధికారం చెలాయించే

ఆ సుందరి ముఖారవిందాన్నే వాంఛిస్తాను

కొట్టులో చేయబడిన

కృత్రిమ బొమ్మ కాదామె

కాని ప్రకృతి కాంత కళాహస్తమే

తీర్చిదిద్దిందా సుందర ప్రతిబింబాన్ని...

పరిహసిస్తున్నాయి ఆమె నును బుగ్గలే

వికసిస్తున్న గులాబీ మొగ్గలను.

అవె ఆమె లే పెదవులు

పలుసార్లు ప్రియుని ప్రతి చుంబనం పారాడినా,

వాడిపోని చిరు పెదవులు.

ఆమె కనులో!

వానిలోంచి ప్రచురించే క్రీగంటి వాలు చూపులే

వజ్రపు వెలుగునే వెలితి చేస్తాయి

కాంతి గోళములనే కించపరుస్తాయి...

ఆమె దరహసితములె

ఉత్తేజ పరుస్తాయి

రక్తాన్ని ఉరుకలెత్తిస్తాయి

పవిత్రత నింపేస్తాయి...

ఆమె శరీరపు ఒంపుల్లోనే

నిండి ఉంది ప్రకృతి సొంపు.

అలంకార భూషణాదు లక్కర లేదామెకు

ఆమెను గురించి రాయాలంటే

అవుతుంది ఒక మహాకావ్యం

ఆమెను గురించి చెప్పాలంటే

ఒక్క ముక్కలో ఆమె కామెయె సాటి.

ఆ సుందరి దివ్య కాంతియే

ప్రతిఫలిస్తోంది ప్రతిక్షణం నా కనులలో...

కల్పనే కావచ్చు యిది అంతా,

కాని; కావచ్చు, ఇదే కావ్యానికొక వస్తువు.

*****************

ఇష్టపడే వారందరికీ ఈ పాట..... ఈ రోజు......

********************************************************************************

నివేదన

2012-02-06T21:18:00.004+05:30

చమత్కారమున చంపకమాల లల్లగలేను

నీదు గళమలంకరింపగ

కమనీయమగు

కందరీతి నేనెరుగ

నీదు ప్రసన్నత వేడ

ఉత్పన్నమగు నాదు భావసరళి

ఉత్పలయందు జేర్ప శక్తియు నొకించుక లేదు

వేయేల! వేరొండు నేనెరుగ

మ్రోలనిలచి నీదుపూజసేతు

ఏమని?

రవంత నన్ను నీదరినిల్పి

ఆవంత శక్తి ననుగ్రహింపుమమ్మ

సాహితీ నందనమందు

కలుపుమొక్కను నేను

విదిలించి పెకలించకుమమ్మ

సాహిత్య వల్లీ!

నా నివాళులివిగో!!!

(Your heart is a very beautiful garden. And my friendship is a small rose in your garden. Please don't pluck the rose for any reason.....)

*************************************************************************************

సామెతల వర్ణమాల

2012-01-22T19:34:00.006+05:30

సామెతల వర్ణమాల

అడ్డగోడ చాటునుంచి మొగుడి పెళ్ళికి అర్ధణా చదివించినట్లు.

ఆలికి చీరకొంటే ఊరికి ఉపకారమా!

ఇంటిదొంగను ఈశ్వరుడైనా పట్టలేడు.

ఈత వచ్చినప్పుడు లోతనిపిస్తుందా!

ఉదరపోషణార్ధం బహుకృత వేషం.

ఊరపిచ్చుక మీద బ్రహ్మాస్త్రం వేసినట్లు.

ఋణశేషము శతృశేషము ఉండరాదు.

ఎంత చెట్టుకు అంత గాలి.

ఏ గ్రహం పట్టినా ఆ గ్రహం పట్టరాదు.

ఐశ్వర్యానికి అంతం లేదు దారిద్ర్యానికి మొదలు లేదు.

ఒక్కొక్క రాయి తీస్తుంటే కొండ అయినా కరుగుతుంది.

ఓలి తక్కువని గుడ్డిదాన్ని పెళ్ళిచేసుకుంటే కుండలన్నీ పగలగొట్టింది.

ఔను కాదు అనే మాటలెంత చిన్నవో వాటిని అనడం అంత కష్టం.

అందని మ్రాని పండ్లకు అర్రులు చాచినట్లు.

ఆ:, ఓహో లతో తెచ్చేవు అసలుకే మోసం!

కంచుమ్రోగునట్లు కనకంబు మ్రోగునా!

ఖరము కున్న ఓపిక జగమెరుగనిదా!

గంజాయి తోటలో తులసి మొక్క.

ఘడియ లోన చెల్లు జీవితంబు కై ఖేదమేల!

చదివింది, చదవనిది ఒకటిగా ఉండటమే పండిత లక్షణం.

ఛ ఛా అందువే అన్నింటికీ, ఏల అబ్బునే మంచి గుణంబు!

జయాపజయాలు ఒకరి సొమ్ము కావు.

ఝుమ్మన్న నాదం జీవితానికి వీణా నాదమయ్యేనా!

టమటాల తోట ఏయరా బిడ్డా అంటే, టమటమాల బండి కొనిస్తవా అయ్యా! అన్నాట్ట.

ఠక్కున చెప్పమంటే ఢంకా మోగించాడు.

డబ్బు దాచిన వాడికే తెలుసు లెక్క వ్రాసిన వాడికే తెలుసు.

ఢమాల్ అనే వ్యాపారానికి డాంబికాలు కూడానా!

తనకు మాలిన ధర్మం మొదలు చెడ్డబేరం లేదు.

థయ్యి థయ్యిన ఆకసానికెగిరితే భూమిలోని మురికి గుంత కూడా దక్కదు.

దంచినమ్మకు బొక్కిందే దక్కుడు.

ధర తక్కువ బంగారానికి వన్నెలెక్కువ.

నవ్వలేని వారిని నమ్మరాదు.

పచ్చగా ఉంటే పదిమంది చుట్టాలు.

ఫలములున్న చెట్టుకే కదా, రాళ్ళ దెబ్బలు!

బంగారపు పళ్ళానికైనా గోడ అండ కావాలి.

భక్తి లేని పూజ పత్రి చేటు వంటిది.

మంచి మరణం లో తెలుస్తుంది.

యదార్ధ వాది లోక విరోధి.

రత్నాన్ని బంగారం లో పొదిగితేనే రాణింపు.

లక్కవంటి తల్లి రాయి వంటి బిడ్డ.

వజ్రాన్ని వజ్రం తోనే కోయాలి.

శతకోటి దరిద్రాలకు అనంత కోటి ఉపాయాలు.

షష్టి నాడు చాకలి వాడైనా ప్రయాణం చేయడు.

సంస్కారం లేని చదువు, కాయ కాయని చెట్టు ఒకటే.

హంస నడకలు రాకపోయె, ఉన్న నడకలు మరచిపోయె.

క్షణం తీరికాలేదు దమ్మిడీ ఆదాయం లేదు .

ఱ ఱ ఱ ఱ ఱ.....హు...ఈ అక్షరమే ఎగిరిపోయె కదా! ఇంకేటి రాతు!!!!

ఙ, ఞ, ణ, ళ.....అమ్మో! ఇదీ తెలుగు భాష అంటే...అందుకే దేశ భాషలందు లెస్స. ఈ సామెతలు మాత్రం మీరే రాసేసుకోండేం:))))

రీసెర్చ్ చేసి ఎంతో డేటా పోగేసాను మరి! రెండో, మూడో మా అక్క దగ్గిర కూడా ఎత్తుకొచ్చేసా లెండి. మీ అందరికీ నచ్చిందా!! ఈ అక్షరాల వరుసలోని సామెతలు!!!

పద్మార్పిత గారు, ఇదన్నమాట నా ‘కాపీ క్యాట్’.......:)

*************************************************************************************

పండుగ శుభాకాంక్షలు

2012-01-15T11:04:00.002+05:30

బ్లాగ్ మితృలందరికీ ఆనంద స౦బరాల....తెలుగుదనం పల్లవించె.... స౦క్రా౦తి శుభాకాంక్షలు.....
స్నేహభావాలతో కలకాలం విలసిల్లాలని కూడా కోరుతూ....అందరి జీవితాల్లో శుభాలు వెల్లివిరియాలి....
బోసిబోయిన మా భాగ్యనగరి తొందరలోనే నిండాలి.....:)

అంబరాలనంటే సంబరాలతో ఈ సంక్రాంతి శోభ మీ ఇంట నిండిపోవాలి.... అనుబంధాల...ఆత్మీయతల సంక్రాంతిని స్వంతం చేసుకోవాలి...

స౦క్రా౦తి వస్తే మనలో కనిపిస్తు౦ది నవ్వుల కా౦తి
ధనుర్మాస౦లో తప్పక ముగ్గులు పెడుతు౦ది ప్రతి ఇ౦టి ఇ౦తి
అ౦దులోని గొబ్బెమ్మలు ప్రతి గుమ్మపు స్వాగత తోరణాలు
పిల్లలు హుషారుగా ఎగరేస్తారు గాలిపటాలు
చేసుకు౦టా౦ ఎన్నెన్నో పి౦డి వ౦టలు
ఇళ్ళకు తరలిస్తారు ధాన్యపు బస్తాలు
రైతుల ముఖాలలో కనిపిస్తాయి ఆన౦ద దరహాసాలు
కథలు గాధలుగా పాడుతారు హరిదాసులు
అవి వి౦టూనే సాగుతాయి దానధర్మాలు
కన్నెపిల్లల కేరి౦తలకు ఉ౦డవు పట్టపగ్గాలు
భోగిమ౦టల ముచ్చట్లు, భోగిపళ్ళ సరదాలు
బొమ్మల కొలువుల పేర౦టాలు
కోడి ప౦దాల కవ్వి౦తలు
అ౦తేలేని సరాగాల, పరవళ్ళు తొక్కే హ్రుదయాల సవ్వడి
అ౦దరిలో ఉదయి౦చును ఈ నవ స్రవ౦తి
ఆన౦ద౦గా జరుపుకోవాలి నవ్వుల స౦క్రా౦తి

నాకు పతంగులంటే ఎంత ఇష్టమో!!! ఇదిగో....ఇంత సంతోషంగా ఉంటుంది....మీరందరు కూడా పతంగుల పండుగ కన్నుల పండువుగా చేసుకోండేం.....చిలకా పద పద...నెమలీ పద పద...బాగుంది కదూ!

ఎంతో సంప్రదాయబద్దమైన మన మకర సంక్రాంతిని అందరూ ఈ కూచిపూడి అంత అందంగా... పూర్తి తృప్తిగా...ఆనందంగా గడపాలని కోరుకుంటూ....జయ.

******************************************************************

కమ్మని కలలకు ఆహ్వానం

2012-01-01T21:52:00.008+05:30

బొమ్మాళీ, నిన్నొదల... అంటున్నాయి నా వెంటనే ఉన్న ఈ చీకటి వెలుగులు....

డైలాగ్ ఇన్ ద డార్క్....చుట్టూ చిమ్మ చీకటి. అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ ముందుకెళ్తున్న మనకు లారీ శబ్దం వినిపిస్తుంది. మనమీదికే వస్తున్న భయం పెరిగిపోతుంది. గుండె ఆగిపోతుందేమో కూడా....ఆ లారీకి లై ట్స్ కూడా లేవు. ఆ చీకట్లో ఏమీ తెలియటం లేదు.

మనకిష్టమైన మెనూ ఆర్డర్ చేసి టేబుల్ దగ్గర కూచున్నాము. అన్నీ ఎదురుగ్గానే ఉన్నాయి. చిమ్మ చీకటి. ఏమీ కనిపించటం లేదు. కరెంట్ రాదు, అలాగే తినాలి. ఏదో భయం...

డాక్టర్ ఆండ్రియాస్ హెనెక్ అనే జర్మన్ ఎంటర్ ప్రెన్యూర్ ప్రారంభించిన ఈ వినూత్న కార్యక్రమాన్ని ప్రపంచమంతా దాదాపు 110 నగరాల వారు అభిమానించి అనుభవిస్తున్నారు. ఇది మనకి అంధుల పట్ల ఉన్న తక్కువ భావాన్ని పోగొట్టే రీతిలో రూపొందించిన ఫన్, ఎడ్వంచర్, లెర్నింగ్ ఎగ్జిబిషన్. ఇక్కడ మొత్తం నిర్వహించే వారు అంధులే. ఇక్కడ మన కంటికి అంతా చీకటే... ఇక్కడ తమ కళ్ళతో వారి లోకాన్ని మనకు చూపుతారు. ఆ చీకట్లోనే వారి లోని ఆత్మ శక్తిని తెలుసుకో గలుగుతాము. ఇక్కడ వారే మనల్ని రోడ్ దాటిస్తారు. సూపర్ మార్కెట్ కి వెళ్ళి సరకులు గుర్తుపట్టి మనతో కొనిపిస్తారు. చీకటిలోనే వాసన, స్పర్శల ద్వారా వాటిని మనం కనిపెట్టాల్సి ఉంటుంది. ఆ చీకటిలోనే అక్కడే ఉన్న రెస్టారెంట్ లో మనకి కావాల్సినవి ఆర్డర్ ఇచ్చి తినొచ్చు. చీకటిలో నడుస్తుంటే భయపడే మనకు దారి చూపే వెలుగవుతారు. తిరిగి మన గమ్యం చేరుస్తారు. ఎన్నో రకాల ప్రతిభ ఉన్న వీరికి అన్ని ఉద్యోగాలు లభ్యం కావు. వారు అనుభవించి ఆయా అంశాల గురించి తెలుసుకుంటారు. ఆ అనుభూతులనే సాధారణ ప్రజలకు కూడా అందించాలనే ఈ ప్రయత్నమే, మనల్ని ఒక గంట సేపు వారితో పాటు చీకటిలో ప్రయాణించేట్లు చేసింది. వాళ్ళు మనకన్నా బాగా చేయగలరు అనే అభిప్రాయం మనకి తప్పకుండా కలిగిస్తారు.

నాతో వచ్చిన ఆ అమ్మాయి నవ్వుతూ ఎంతో హుషారుగా నాకన్నీ వివరిస్తుంటే, నీ నవ్వు చెప్పింది నాతో నేనెవ్వరో ఏమిటో...నీ నీడ చూపింది నాలో ఇన్నాళ్ళ లోటేమిటో..అని పాడుకోవాలనిపించింది. ఎప్పటినుంచో ఈ "డైలాగ్ ఇన్ ద డార్క్" చూడాలన్న నా కోరిక ఈ సంవత్సరం తీర్చుకో గలిగాను.

నేనంటే అస్సలిష్టంలేని బుక్: థార్న్ బర్డ్స్ బుక్ ఇప్పటికి మూడు సార్లు కొనుక్కున్నాను.ఎన్నిసార్లు కొన్నా పోతోంది. ఈ ఇయర్ కూడా పోయింది. ఏవిటో నాకిది అచ్చి వచ్చేట్లు లేదు. ఏమీ సేతురా లింగా! ఏమీ సేతురా!!! ఇంక కొనకూడదనే నిర్ణయం తీసుకున్నాను.ఇది మాత్రం చాలా ఘాట్టి తీర్మానమే. ఎవరిదగ్గిరైనా ఉంటే నా కిచ్చేస్తారా!!! ప్లీజ్.

ఒక చిన్న నిర్లక్ష్యం: బుజ్జి గాంధీ....అనుకోకుండా నాకోసారి,ఒంటినిండా తెల్ల రంగు తో మార్కెట్లో గాంధీ వేషం వేసుకొని అడుక్కుంటున్న ఒకబ్బాయి కనిపించాడు.ఎన్నో సార్లు అటువంటి వాళ్ళను చూసాను, ఇప్పుడు దగ్గరలోనే కనిపిస్తున్న ఈ అబ్బాయిని పలకరించాలనిపించింది. బాబూ నీ పేరేమిటి అని అడిగితే గాంధీ అని చెప్పాడు. అది కాదు, అసలు పేరు చెప్పు అన్నాను. కాదు అదే నా అసలు పేరు అన్నాడు. ఆ పేరే పెట్టారట. గాంధీ అంటే వాళ్ళ నాన్నకి చాలా ఇష్టం అన్నాడు. మరి ఎందుకిలా చేస్తున్నావు అన్నాను. వాళ్ళ నాన్నకు పక్షవాతం వచ్చిందని వాళ్ళ అమ్మ కూడా అడుక్కుంటుందని చెప్పాడు.తను చదువుతున్న అయిదో తరగతి మానేసి ఈ పని చేస్తున్నాడుట. వాళ్ళ అమ్మ వద్దందట కాని తనకి గాంధీ జీవిత చరిత్ర చదవాలని ఉందని ఆ బుక్ కొనుక్కున్నాక ఇలా తిరగటం మానేస్తా అని చెప్పాడు.ఇంత చిన్న వయసులో తన చిన్న కోరిక తీర్చుకోటానికి ఎంత ప్రయాస పడుతున్నాడొ...బాధనిపించింది...స్వయంగా కృషి చేస్తున్నందుకు సంతోషమూ అనిపించింది. బాబూ, రేపు నీకు ఈ బుక్ తెస్తాను ఇక్కడే ఉంటావా అని అడిగాను. ఒక్క సారే ఆ మొహం లో వెయ్యిదీపాల కాంతి కనిపించింది. ఓ, ఉంటా అన్నాడు. మర్నాడు వెళ్ళలేక పోయాను. రెండురోజుల తరువాత చూస్తే ఎక్కడా కనిపించలేదు. ఆ తరువాతా వెదికాను...ఊహూ. కనిపించలేదు. నా నిర్లక్ష్యంతో...ఎంత మూల్యం చెల్లించానో...బుజ్జి గాంధితో స్నేహాన్ని కోల్పోయాను. ఇప్పటికీ అప్పుడప్పుడూ చూస్తూనే ఉంటాను. ఏనాడూ కనిపించలేదు.బాధగా లేదా అనకండి. చాలా బాధగా ఉంది. మనసు కాలుస్తూనే ఉంది...రాతిరి వేళ రగిలే ఎండలా... ఓ బుజ్జి స్నేహితుడా, ఎప్పుడు కనిపిస్తావు. నన్ను క్షమించవా...నాతో మాటాడవా...నన్ను మన్నించవా....

వేయిస్తంభాల గుడి- 'నా ' కత్తి: మేము చాల చిన్నప్పుడు వరంగల్ లో ఉన్నాము. అక్కడి మా ఇంటి ఎదురుగ్గానే ఉంది వేయిస్థంభాల గుడి. అక్కడ రోజూ ఎన్నో ఆటలు ఆడుకునే వాళ్ళం. గుడికి ఎదురుగ్గా ఉన్న నాట్య మండపం అంటే నాకు చాలా ఇష్టం. ఆ మండపంలో ఎన్నో ఆటలు ఆడేవాళ్ళం. మధ్యలో డాన్సింగ్ డేస్ మీద నాకు తోచినట్లు ఎన్నో సంప్రదాయ రీతులలో నృత్యం చేసేదాన్ని:) అది ఒక రాజభవనం లాగా, నేను నాట్యకత్తెగా ఊహించుకొని రోజూ డాన్స్ చేయటమే గాక ఆ మండపం మొత్తం కలియతిరిగే దాన్ని.అక్కడే నృత్య భంగిమ లోని ఒక అందమైన శిల్పం కూడా ఉండేది. దాని పక్కనే నుంచుని, అదే భంగిమతో ఏవో ఆలోచనలతో...ఏవేవో లోకాలకి వెళ్ళిపోయేదాన్ని. నృత్యమంటే నాకంత ఇష్టం. ఒక సారి అక్కడ పైన చూరు లో బాగా తుప్పు పట్టిపోయిన కత్తి కనిపించింది. చాలా కష్టం మీద దాన్ని బయటికి లాగి దానితో రోజూ కత్తి యుద్ధాలు చేసే దాన్ని. ఆ కత్తి ఎప్పటిదో, అసలక్కడెందుకుందో నాకప్పుడు తెలియదు. ఆ కత్తి నా ప్రాణమైపోయింది. యుద్ధభూమిలో రాణినై వీర పోరాటాలు చేస్తూ, శతృవులందరిని నరికి పారేసేదాన్ని. రోజూ అక్కడే దాచిపెట్టడం, వెళ్ళినప్పుడల్లా ఆడుకోటం. ఆ గుడి, ఆ మండపం, 'నా'కత్తి నాకు ప్రాణమైపోయాయి. కాని ఏం లాభం...విధి నన్ను అక్కడినుంచి నాగార్జున సాగర్ లో దింపేసింది:) అది ఇంకొక ప్రహసనం.

కాని ఈ నాటికీ నేను తీర్చుకోలేని కోరిక ఆ మండపం దగ్గరికి వెళ్ళాలి, అక్కడ నా కత్తి ఎలా ఉందో చూడాలని. నాకు తెలుసు ఇది తీరే కోరిక కాదు. అసలు ఆ కత్తి ఎవరైనా చూసి ఉంటారా! ఆ మండపం తీసేసారని, ఆ స్థంభాలన్నీ పాడైపోతూ ఉన్నాయని గుర్తొచ్చినప్పుడల్లా మరపురాని ఆ జ్ఞాపకాలే మనసును ఊరడించటానికి ప్రయత్నిస్తున్నాయి. ఈ నాటికైనా, ఎప్పుడో ఆ శిధిలాలో తిరగాలి, ఆ ప్రదేశమంతా నన్ను...ఏ సీమ దానవో, ఎగిరెగిరి వచ్చావు...అలసి ఉంటావో మనసు చెదరి ఉంటావో... అని పలకరిస్తే ఎంత సంతోషమో కదా!!!

కదలే ఊహలకే కన్నులుంటే: సాధారణ జీవితంలో అసాధారణ సౌందర్యం ఉంది. మనసు కళ్ళతో చూడాలి, హృదయ రాగంతో వినాలి. దారపు చివరి అంచులో పతంగమై గగనానికి ఎగరాలి. ఇంద్రధనుస్సులోని వన్నెచిన్నెలందుకోవాలి. ఆ మబ్బుల్లోనే ధగధగ మెరిసే మెరుపుతీగలతో ఊయలలూగితే ఎలా ఉంటుంది!!! మనసున మల్లెల మాల లూగెనే అని పాడుకోవాలా!!! ఏ సంవత్సరంలో అయినా తీరే కోరికేనా ఇది:) సరిగ్గా రాత్రి రెండుగంటల సమయంలో ఒంటరిగా నిశ్శబ్ధ వీధులన్నీ ఏ రాగమో, ఏ తాళమో తెలియని పాట గొంతెత్తి ఆలా అలా అల్లనల్లన పాడుకుంటూ తిరిగేయాలని అదో పిచ్చి కోరిక. పోనీ, బృందావనంలో..అందాల కన్నయ్య కనిపిస్తాడేమో...వెతుక్కుంటూ పోతే.... కనీసం చిరుజల్లులలో ఏ సంపెంగ పూల తోటల్లోనో, నిండుపున్నమి నెలరాజు నవ్వే వేళ... చల్ల చల్లగా నా మీద కురిసే మంచు బిందువులను పాదరసం లా జారిపోకుండా దాచేసుకోవాలని, జగమే మారినది మధురముగా ఈ వేళా అని పాడుకోవాలని...కాని, 'వనసీమలలో హాయిగ ఆడే రాచిలుక నిను రాణిని చేసే...పసిడితీవెలా పంజరమిదిగో పలుక వేమనీ పిలిచే వేళ'....ఏమని పాడాలి !!! ఏనాటికీ అందుకోలేని ఈ ఆనందమే నా ప్రతి సంవత్సరం మళ్ళీ మళ్ళీ తీసుకునే 'రెజొల్యూషన్ '.... అదే గనుక జరిగిందా:) యురేకా!!!

"ఓ సమయమా! ఇక్కడే ఆగిపో...నా హృదయం ప్రేమించటానికి వచ్చింది"...అని ఎలుగెత్తి అడగాలనిపిస్తుంది:(((

వై దిస్ కొలవెరి:))))

ఈ కొత్త ఏడాది లోకమంతా నవ్వులే నిండాలి....కొత్త ఉత్సాహంతో పొంగిపోవాలి....ప్రతి ఒక్కరి ఆశల పువ్వులు విరబూయాలి.....బ్లాగ్ మితృలందరికీ నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షలతో.

************************************************************************************

బుక్ ఫెయిర్ లో నేను...

2011-12-25T16:05:00.004+05:30

అయిపోతోంది బుక్ ఫెయిర్. ఈ సారి ఏవిటో అస్సలు వీలు కావటం లేదు. దానికి తోడు రెండురోజులనుంచి జ్వరం, ఒళ్ళునొప్పులు. మొహం పీక్కు పోయింది. ఓపిక ఎటో ఎగిరిపోయింది. లాభం లేదు. అయినా సరే వెళ్ళాల్సిందే. ఎప్పుడూ ఒకటో రెండో కొత్త పుస్తకాలు తెచ్చుకుంటూ ఉంటాను. ఈ సారి ఒక్కటన్నా తెచ్చుకోపోతే ఎలా!!!

సరే మొత్తానికి శనివారం శలవు కాబట్టి ఆ రోజు ప్లాన్ వేసాను. మిట్టమధ్యాహ్నం బుక్ ఫెయిర్ కి చేరుకున్నాము. ఎండ బాగానే ఉంది. కాని నాకెందుకో చలేస్తోంది. మా ఫ్రెండ్ ఫ్రీ పాసులు ఇచ్చింది. అయినా టికెట్ తీసుకునే పోవాలనిపించింది.

ఎంటర్ అవగానే లెఫ్ట్ సైడ్ మొదట్లోనే కనిపించింది...ఇ-తెలుగు స్టాల్. అక్కడ ఆగి లోపలున్న ఇద్దరిని చూసి పరిచయం చేసుకోవాలనుకున్నాను. ఒకరు చక్రవర్తి గారు ఒకరు కౌటిల్యగారు. నేను వాళ్ళ గురించి అడిగి వాళ్ళ బ్లాగ్ ల గురించి కనుక్కునే సరికి మీరు బ్లాగరా, బ్లాగ్ లు చదువుతారా అని అడిగారు చక్రవర్తి గారు. ఒక్క సారి గా నాకేం చెప్పాలో తెలియలేదు. మౌనంగానే కాదన్నాను. అక్కడే ఉన్న వైట్ పోస్టర్ మీద ఆనాడు విజిట్ చేసిన బ్లాగర్ల యూఆరెల్స్ కూడా రాసి ఉన్నాయి. నాక్కూడా వెంటనే అక్కడికి పోయి నా పేరు రాయాలనిపించింది. ఒద్దులే, ఏం గొప్ప బ్లాగర్ నని అనిపించి ఊరుకున్నాను. చక్రవర్తి గారు నాకు అంతర్జాలం గురించి ఒక పాంప్లేట్ ఇచ్చారు. కూడలి చూస్తారా అని అడిగారు. ఆయనకే అర్ధంకానంతగా తల అటో ఇటో ఎటో ఊపేసాను. చక్రవర్తి గారు నేను ఎన్నో వివరాలు అడగటంతో నా వైపు కొంచెం అనుమానంగా చూస్తున్నారు. నేను కౌటిల్య గారిని వారి బ్లాగ్ పేరు మళ్ళీ అడిగాను. ఈ సారి కౌటిల్య గారు కొంచెంగా తలతిప్పేసుకున్నారు. పాపం ఇంక ఇబ్బంది పెట్టొద్దులే అనుకొని ముందుకెళ్ళిపోయాను. కొంచెం దూరం వెళ్ళి ఒక సారి వెనక్కి తిరిగి చూసాను. చక్రవర్తి గారు ఇంకా అనుమానంగా చూస్తునే ఉన్నారు. చక్రవర్తి గారు,కౌటిల్య గారు సారీ అండీ.

ఎదురుగుండా మా స్టూడెంట్ కనిపించింది. వెంటనే మొహమింత చేసేసుకొని మేమ్ నాకు హెల్ప్ చేయారా అంది. నవ్వొచ్చింది. ఇక్కడేవిటి హెల్ప్, ఏమయింది, అని అడిగాను. నాకు గాన్ విత్ ద విండ్ బుక్ కావాలి అంది. సరే అని తనతో స్టాల్ లోకి వెళ్ళి ఆ బుక్ తో పాటు మిడ్ నైట్ చిల్డ్రెన్ బుక్ కూడా తీసి ఇచ్చాను. నాకు క్లాసిక్స్ కూడా కావాలి అంది. సరే అని, కొంచెం వెతికి ద గ్రేట్ వర్క్స్ ఆఫ్ విలియం షేక్స్పియర్, ద గ్రేట్ వర్క్స్ ఆఫ్ బి.జి.షా తీసిచ్చాను. కొంచెం సులభంగా చదువుకోకలదని. ఇంకా ఏదో అడగబోతోంది. ఒకపని చేయి, మెల్లిగా అన్ని బుక్స్ చూసి లేటెస్ట్ బుక్స్ కూడా తీసుకురా, నేను తెలుగు స్టాల్స్ చూడాలి అని అక్కడినుంచి బయటికొచ్చాను.

తెలుగు స్టాల్స్ చాలానే ఉన్నాయి కాని దాదాపు అన్నిట్లోనూ రిపీటెడ్గా చాలా బుక్స్ ఉన్నాయి. ఎప్పుడూ చూసేవే కాకుండా కొత్తవి కనిపిస్తాయేమో అని చూసాను. పిల్లల పుస్తకాలు చాలానే ఉన్నాయి. ఇన్ని సార్లు చూసినా అమరావతి కథలు నేనెప్పుడూ తెచ్చుకోలేదు. ఈ సారి తీసుకుందామనిపించింది. పంచతంత్రం ఒకటి కొనుక్కున్నాను. పెయింటింగ్ గురించి బుక్స్ ఉన్నాయి కాని అంతగా నచ్చలేదు. వంశీ బుక్స్, బాపూ రమణ పుస్తాకాలు కూడా తీసుకోలేదు. అన్నీ ఉన్నవే. జీవితచరిత్రలు ఉన్నాయి గాని హంపీ నుంచి హరప్పా వరకు మాత్రమే కొనుక్కున్నాను. దాదాపుగా అన్ని స్టాల్స్ లోనూ చలం బుక్స్ కనిపించాయి. ఒకచోట మాత్రం శరత్ సాహిత్యం కూడా కనిపించింది. అందరూ మిథునం పుస్తకం గురించి చెప్తున్నారుగా అని ఒకటి తీసుకున్నాను. ఈ బుక్ రెండు సైజుల్లో కనిపించింది. భానుమతి బుక్స్ కూడా కొనేసినవే.

ప్రతి స్టాల్ లో గరుడ పురాణం కనిపించింది. కాని ఎందుకో కనీసం చేయేసి చూద్దామన్నా భయమేసింది. అస్సలు ముట్టుకోను కూడా ముట్టుకోలేదు. పురాణ గ్రంధాలు తాత్విక గ్రంధాలు చాలా ఉన్నాయి. కాని నేను ఏవీ తీసుకోలేదు.
మొత్తం సినిమా వాళ్ళ గురించే ఉన్న స్టాల్ మాత్రం నన్ను కాసేపు నిలబెట్టింది. నాగేశ్వర రావ్ హీరోయిన్స్, నందమూరి, శొభన్ బాబు పుస్తకం, ఘంటసాల, సావిత్రి కి చెందిన పుస్తకాలు బాగనిపించాయి.

ప్రముఖ చరిత్ర కారులు వకుళాభరణం రామకృష్ణ గారు కనిపించారు. వారు నాకు తెలుసు. దగ్గరికి వెళ్ళి నమస్కరించి, పలకరించాను. చాలా రోజులయింది నువ్వు కనిపించి, బాగున్నావా అని చాలా ఆప్యాయంగా అడిగారు. ప్రజాశక్తి వారి, అమెరికా ప్రజల చరిత్ర, ప్రాచీన ప్రపంచ చరిత్ర పుస్తకాల ఆవిష్కరణకు వచ్చానని చెప్పారు. అమెరికా ప్రజల చరిత్ర పుస్తకం ఒక కాపీ నాక్కూడా ఇచ్చారు. నిజం చెప్పాలంటే, ఆ బుక్ తీసుకుంటున్నప్పుడు ఏదో బహుమతి పొందిన ఆనందం కలిగింది:)

పిల్లల కోసం కొన్ని ఫాన్సీ వస్తువుల షాప్ కూడా బాగుంది. రకరకాల పెన్నులు, పెన్సిల్స్, షార్ప్నర్స్, ఎరేజర్స్ గమ్మత్తుగా బాగున్నాయి. వేరుశనగ కాయల ఆకారం లో ఉన్న ఒక రబ్బర్, షార్ప్ నర్ తీసుకున్నాను. ఆరు రంగులతో ఉన్న ఫాన్సీ పెన్ కూడా తీసుకున్నాను. చేతిలోంచి ఎగురేసినప్పుడల్లా రంగులు మారే ఒక బంతి కూడా కొన్నాను. ఇవన్నీ మా సోనీ, చింటూ గాడి కోసమన్నమాట. నెహ్రూ డిస్కవరీ ఆఫ్ ఇండియా మా లక్ష్మి కిద్దామని కొన్నాను. ఇప్పుడు చాలా పుస్తకాలే చదువుతోంది.

పోయిన సారి కన్నా కూడా ఈ సారి బుక్స్ చాలా ఉన్నాయి. అప్పటికే తిరిగే ఓపిక అయిపోయింది. జ్వరం పెరుగుతున్నట్లుగా అనిపించింది. కళ్ళు మంటలుగా ఉన్నాయి. నోరెండిపోతోంది, నీళ్ళు తాగ బుద్ధి కావట్లేదు. ఇంక వెళ్ళిపోదామన్నాను. బయటికొస్తుంటే మా ఫ్రెండ్ వస్తూ కనిపించింది. చాలా బుక్స్ ఉన్నాయి. మీ అబ్బాయికి కొను. సిడీ లు ఒదిలేయ్. అని చెప్పి బయటి కొచ్చాను. అక్కడినుంచి ఈట్ స్ట్రీట్ కి వెళ్ళి వేడి వేడి కాఫీ తాగి కాసేపు కూర్చున్నాము. టాంక్ బండ్ మీంచి చల్లటి గాలి వస్తోంది గాని, వాసన భరించలేక పోయాను. మెల్లిగా ఇంటిదారి పట్టాము.

**************************************************************************************************************************

గోలీ మార్~@:(

2011-11-30T23:29:00.002+05:30

ఒళ్ళుమండిపోతోంది. రగిలిపోతోంది. చంపేయాలనుంది. చాలా ఇరిటేటింగ్ గా ఉంది.
కాలేజ్ పై ఫ్లోర్ కిటికీ లోంచి ఇస్సిరి పారేస్తాను.
ఫాన్ కి హాంగ్ చేసేస్తా!!!
కొత్తగా కడుతున్న ఫ్లోర్ టెర్రస్ పైన సిమెంట్ లో కూరేస్తా!!!!
తొక్కలో వాడు...అడ్డగాడిదా....నక్కగాడు... విలన్ మొహం గాడు... జోకరోడు.... ఊరికే మంచం మీంచి ఠఫాఠఫా పడ్తాడేమో....మెదడు పూర్తిగా మాయమైపోయింది...కొంచమన్నా మిగల్లేదు.

తీరాలి నా కోపం తీరాలి...తీరాల్సిందే నా కోపం...
ఎట్లా...ఎలా..ఏవిధంగా అయినా సరే.... కోపంతో కొరికి కొరికి నా పళ్ళన్నీ అరిగిపోయాయి. తీసుకుపోయి ట్రాఫిక్ జాం లో తిండితిప్పలు లేకుండా వదిలేయాలి.

పెద్ద గొప్ప... బోడి గొప్ప....ఓ పిచ్చి సూట్ వేసుకొని... ఈ లోకంలో ఇంతోటి ఘనుడెవ్వరు లేరు పాపం.... క్రాక్ మాస్టర్... థర్డ్ డిగ్రీ ట్రీట్మెంట్ ఇప్పించాలి...లేకపోతే మమతా బెనర్జీ దగ్గరికి పంపించేయాలి. ఒట్ఠి భీభత్సం గాడు.
చి...చీ...ఇంక చచ్చినా ఈ ఉద్యోగం చేయను గాక చెయ్య్యను... చెయ్యను ... చేయ్యను...అంతే...నాకొద్దు. ఇంక అంతే...టాటా...బిర్లా...ఫో!!!!!

నేనింకా ఏమి రాసుకుంటే ఈ కసి, కోపం తీరాలి.... రామాయణం లో లంఖిణి గాడు.... బాగా ఒబెసిటే వచ్చేస్తుందిలే....

ఇదంతా నాకే లెండి....నా కచ్చకొద్దీ తిట్టుకుంటున్నాను. ఎక్కడంటే ఎవరూరుకుంటారు గనక.... దొరికిందిగా నా బ్లాగూ...నా యిష్టమని....

ఇట్లా తిట్టాలి బాగా....

*******************************************************************************************************************************************************************

సలహా కావాలి !!!

2011-11-16T23:17:00.004+05:30

ఎంతో అల్లారు ముద్దుగా చూసుకున్నారు. కాలు కింద పెట్టనీయకుండా కోరిన కోరికనెల్లా తీర్చారు. ముద్దూ మురిపాలందించారు. చక్కటి విద్యా సంస్థలో ఉన్నత విద్యకై చేర్చారు. చదువుల సరస్వతి గా విలసిల్లింది. ప్రతి పోటీలోనూ ఉన్నత బహుమతులు సంపాదించుకుంటోంది. ఉపాధ్యాయుల ప్రియతమ శిష్యురాలయింది. అంతేకాదు, ఎన్నో లలిత కళలను అభ్యసిస్తోంది. చక్కటి విజ్ఞానవంతురాలు. ప్రతిఒక్కరికీ తలలో నాలుక.

ఇంతటి ఆక్టివ్ అమ్మాయి ఉన్నట్లుండి స్తబ్దుగా మారిపోయింది. అన్నీ ఒదిలేసింది. ఒంటరిగా ఉంటోంది. పద్నాలుగేళ్ళ ఆ అమ్మాయి స్కూల్ మానేసింది. పుస్తకాలు ఒదిలేసింది. చక్కగా పాడే అమ్మాయి గొంతు ఎందుకో మూగబోయింది. అసలు ఉత్సాహం అనే పదానికి అర్ధమే మరిచిపోయింది.

తల్లిదండ్రులను మాత్రం ఎంతో గౌరవిస్తోంది. చాలా కృతజ్ఞత చూపిస్తోంది. ఎంతో ఒదిగి ఒదిగి ఉంటోంది. ఒక్క మాట ఎదురు మాట్లాడటం లేదు. ఆ పసిపిల్ల అల్లరి అంతా ఎక్కడ మాయమైపోయిందో. ఏమీ చాతకాని మూలనున్న ముసలమ్మకన్నా బలహీనమై పోయింది.

అర్ధం కాని తల్లిదండ్రులు అల్లాడిపోయారు. అమ్మాయిని ఎన్నోరకాలుగా బతిమలాడి ఈ మార్పుకు కారణం తెలుసుకోటానికి ప్రయత్నం చేసారు.

తట్టుకోలేని తల్లి నువ్వు నాకు ఏ కారణం చెప్పక పోతే ఈ నాటి నుంచి నేను పూర్తిగా ఆహారం మానేస్తానని పట్టుబట్టింది. ఆ రోజంతా ఏమీ తినలేదు కూడా.

అదే రోజు ఆ అమ్మాయి తల్లి పాదాలపై తలపెట్టి విపరీతంగా ఏడవసాగింది. తల్లిదండ్రులు తల్లడిల్లిపోయారు. అక్కున చేర్చుకొని, కన్నీరు తుడిచి...కన్నీళ్ళతో ఎంతో బ్రతిమిలాడారు.

ఎన్నాళ్ళనుంచో భరిస్తున్న తన బాధను తట్టుకోలేక గుండెపగిలి అడిగింది. 'అమ్మా! నేను మీ బిడ్డను కాదా!!!' అని.

వారిద్దరూ నిశ్చేష్టులయ్యారు.

అవును. ఆ అమ్మాయి అడిగిన మాట నిజమే. తను వాళ్ళ స్వంత బిడ్డ కాదు. సంతానం లేని వారు, ఒక ప్రభుత్వ అనాధ శరణాలయం నుంచి కొన్ని రోజుల వయసున్న ఆ అమ్మాయిని దత్తత చేసుకున్నారు. ఎంతో అపురూపంగా చూసుకున్నారు. కాని ఈ రోజు చుట్టుపక్కలెవరి ద్వారానో ఆ అమ్మాయికి నిజం తెలిసిపోయింది. అప్పటినుంచి తట్టుకోలేక పోతోంది.

తను అనాధనని, వీరు తనని పోషిస్తున్నారని, తనకెవరూ లేరని తల్లడిల్లిపోతోంది. ఎప్పటిలా వారితో ప్రవర్తించలేకపోతోంది. విపరీతమైన కృతజ్ఞత చూపిస్తోంది. అప్పటి గారాబాలు, అభిమానం, అధికారం స్థానం లో పూర్తి ఆత్మ న్యూనత పెరిగింది. ఆ ఇల్లు తనది కాదు. వారు తన వారు కారు అనే భావం పెరిగిపోయింది. ఈ చిన్న వయసులో ఒక్క సారిగ తన పరిస్థితిలో వచ్చిన ఆ మార్పుని తట్టుకోలేక పోతోంది. విపరీతమైన సంఘర్షణకు లోనవుతోంది. మనసువిప్పి, చనువుగా తల్లిదండ్రులతో ఉండలేకపోతోంది. విలువైన వస్తువులన్నీ పక్కన పెట్టేసింది. వారు తిన్నాకనే తను తింటోంది. ఇంట్లో పనంతా చేయటానికి ప్రయత్నిస్తోంది. ఆ సున్నిత మనస్సు నలిగిపోయింది. కోలుకోలేకపోతోంది.

తల్లిదండ్రులు ఎంత ప్రయత్నించినా సహజంగా ఉండలేకపోతోంది. ఆ అమ్మాయికి ఆ నిజం చెప్పినవారికి తృప్తి కలిగి ఉండొచ్చు, కాని దాని ద్వారా ఇక్కడ మూడు జీవితాలు అల్లకల్లోలమయిపోతున్నాయి.
స్నేహితులు, బంధువులు ఎన్నో రకాలుగా ఆ అమ్మాయి నిజం మరిచిపోయి స్వేచ్చగా ఉండటానికి ఎన్ని ప్రయత్నాలు చేసినా అవన్నీ దండగే అవుతున్నాయి. ఉన్న వూరు, స్వంత ఇల్లు వదులుకొని ఎక్కడికి పోగలరు. ఆ అమ్మాయిని కొంత కాలం సరదాగా స్నేహితులతో వేరే ఎక్కడికన్నా పంపటానికి కూడా ప్రయత్నం చేసారు.

తను వాళ్ళకు ఎంతో ఋణపడి ఉన్నట్లుగా ప్రవర్తిస్తోంది. ఒకవేళ తన తల్లిదండ్రులెవరో తెలిస్తే వెళ్ళిపోతానంటోంది. పరాయి భావన పెరిగిపోయింది. దూరం పెరిగిపోతోంది. దగ్గిరయ్యేది ఎలా?

ఆ అమ్మాయి ఈ బాధ ఎలా తీరాలి? తిరిగి వారందరు ఎప్పటిలా సంతోషంగా కలిసి ఉండే అవకాశం ఇంక లేదా? దీనికి పరిష్కారం ఏవిటి? ఆ అమ్మాయి మీద ప్రాణాలు పెట్టుకొని ఎన్నో ఆశలతో బ్రతుకుతున్న ఆ తల్లిదండ్రులు ఏమవ్వాలి? వారికి కావాల్సింది ఆ అమ్మాయి కృతజ్ఞత కాదు. ఎప్పటిలాగే ఆ ప్రేమ, అభిమానం కావాలి. అప్పటి చనువు, ఆప్యాయత కావాలి. ఆమె భవిష్యత్ కావాలి. తమ గారాలపట్టి తమకు కావాలి. ఇప్పుడెలా!!!

ఆ పసి మనసు ఎలా తట్టుకోవాలి. ఎలా ఓదార్చాలి. ఇలాగే కొనసాగితే...ఆ అమ్మాయి ఏమయిపోతుంది.......

**************************************************************************************************

విందు భోజనాలు

2011-11-10T19:52:00.007+05:30

అక్కడ కేవలం పదేళ్ళ లోపు వయసున్న మొగపిల్లలు మాత్రమే ఉన్నారు. వాళ్ళకి పదహారు ఏళ్ళ వయసు వచ్చే వరకు అక్కడే ఉండి చదువుకుంటారు. ఏదో వృత్తివిద్య నేర్చుకుంటారు. అప్పుడప్పుడూ వారిని పలుకరిస్తూ ఉంటాను. అలాగే ఇవాళ కూడా కాసేపు సరదాగా కబుర్లు చెప్పుకుందామని వెళ్ళాను. ఇవాళ వాళ్ళకి తినటానికి ఏమీ తీసుకు పోలేదు. ఇవాళ ఏమీ తేలేదర్రా, ఇక్కడే ఏమన్నా చేసుకుందాం.తినుకుంటూ హాయిగా ఆడుకుందాం. పాటలు పాడుకుందాం, కథలు చెప్పుకుందాం... సరేనా!!! మీరే చెప్పండి, ఏమన్నా అని అడిగాను.
అక్కా, అక్కా నేను చెప్తాను అంటూ వచ్చాడు ఏడేళ్ళ శీను. (నేను నన్ను ఆంటీ అని పిలవమన్నా ఎందుకో అక్కా అనే పిలుస్తారు:) కన్నా వీడికంటే కొంచెం పెద్ద వాడు. అంతే. అయినా పేద్ద లీడర్ అనుకుంటాడు. నేను చెప్తానక్కా అన్నాడు. సరే అందరూ తోచినట్లు చెప్పండి. మన ఇష్టమొచ్చినట్లు చేసుకుందాం...సరేనా అన్నాను. అందరూ సరే సరే అంటూ ఏకధాటిగా ఏం చేయాలో చెప్పటం మొదలు పెట్టారు.
మూంపల్లీలు బాగుంటాయి దానితో చేసుకుందాం అన్నాడు కన్నా.
సరే అయితే చెప్పు, అని డబ్బాల్లో వెతికితే కనిపించాయి. చాలానే ఉన్నాయి.

అక్కా బాగా ఉడకపెట్టాలి అన్నాడు. సరే వాడి గైడెన్స్ ఒప్పుకున్నాను కాబట్టి తప్పదు. నేనే చేస్తాను అని చక్కగా కుక్కర్ తెచ్చి అవన్నీ కడిగి ఓ గిన్నెలో పోసి నీట్ గా స్టవ్ మీద పెట్టాడు. ఏయ్, ఆ నీళ్ళల్లో కొంచెం ఉప్పువేయ్ అనరిచాడు శీను. అవునుకదా, అని అందరం నవ్వేసాం. మా లీడర్ గారు కుక్కర్ తెరిచి దానిలో చేతితో కొలుచుకుంటు రెండు మూడు చెంచాల ఉప్పు వేసేసాడు. అంత చిన్నవాడు, ఎంత జాగ్రత్తగా చేసాడో ఆ పని. అక్కా, దీన్ని అయిదు విజిల్స్ తరువాత ఆఫ్ చేయాలి అని అక్కడే కూర్చున్నాడు. సరే, ఇహ అందరం ఆ కుక్కర్ దగ్గిరే విజిల్స్ కోసం ఎదురు చూస్తూ కూర్చున్నాం. ఈ లోపల నాని వచ్చి నేనే బంద్ చేస్తా అన్నాడు. అందరూ నవ్వటం మొదలు పెట్టారు. ఎందుకురా అంటే, రోజూ బంద్ లన్నీ చూసి ఇక్కడ కూడా బంద్ చేద్దామని వచ్చాడు అని అంతా ఒక్కటే నవ్వు. నాని గాడి బుంగమూతి చూసి, ఊరుకోండిరా, అలా తమాషా చేయకూడదు, మనం స్టవ్ బంద్ చేయటమనే అంటాం కదా అన్నాను. మొత్తానికి వాడే స్టవ్ బంద్ చేసాడు:)

సరే ఎలా గయితేనేం ఈ మగపిల్లలంతా కలసి చివరికి ఉడికిన ఆ పల్లీలను బయటికి తీసారు. మరి ఇప్పుడేం చేయాలి అని అడుగుతూనే ఉన్నాను...ఈ లోపలే కన్నా చిన్న జల్లెడ తెచ్చి దానిలో పల్లీలను చాలా ఒడుపుగా దొర్లించి, అక్కా నీళ్ళన్నీ పోయే దాకా ఆగుదాం అన్నాడు. చక్కగా వడ గట్టిన ఆ పల్లీలను పెద్ద కంచం లో పోసాడు. కన్నా, నానీ, శీను కింద చతికిలబడి, కత్తిపీట తీసుకొని ఒకరి తరువాత ఒకరుగా చక చకా పచ్చి మిరపకాయలు, ఉల్లిగడ్డలు, టమాటాలు చిన్న చిన్న ముక్కలుగా కోసేసారు. మిగతా పిల్లలంతా చుట్టూ చేరారు. వాళ్ళతో మీరందరూ వీటిని చక్కగా అందంగా పల్లీలమీద చల్లండి అని ఆర్డర్ వేసి, తనేమో నిమ్మకాయ కోసి దానిమీదంతా సమానంగా పిండాడు. తర్వాత సన్నగా కొత్తిమీర కోసాడు. ఇదన్నా నేను చల్లుతానురా అని వాడి పర్మిషన్ తీసుకొని ఆ పని నేను చేసాను. నా దగ్గిర కొన్ని డ్రై ఫ్రూట్స్ ఉంటే అవి కూడా చల్లేసాను. దీనిమీద కొంచెం సేవ్ చల్లుదాం అన్నాడు అప్పటి దాకా చూస్తూ కూచున్న రహీం గాడు. ఎక్కడ చూసినా సేవ్ కనిపించలేదు. ఏం చేద్దాం అని అలోచనలో పడ్డాం. పోనీ బయట షాప్ లో తొందరగా తీసుకొచ్చేస్తా అన్నాడు వాడే మళ్ళీ. అలా అయితే ఇది చల్లగా అయిపోయి ఏమాత్రం బాగుండదు అక్ఖర్లేదు అన్నాడు కన్నా గాడు. ఎలాగోలా వాడిని ఒప్పించి రహీం షాప్ కెళ్ళి వచ్చే వరకు ఓపిక పట్టాం. పెద్ద హీరో లాగా ఫీల్ అయిపోతూ, తానే మొత్తం పల్లీల మీద సన్నగా చల్లాడు. అబ్బా, ఒక్క సారిగా దాన్ని చూస్తుంటే రకరకాల రంగులతో ఎంతో అందంగా కనిపించింది.

హాయిగా ఆ పెద్ద పళ్ళెం తో బయటికొచ్చి, కింద గడ్డిమీద పెట్టి చుట్టూ కూర్చున్నాం. ఆనందంగా "విందు భోజనం...పసందు భోజనం, ఏటి గట్టు తోటలోన మేటి భోజనం" అహహ్హ హహ్హ హహ్హా...ఒహొహ్హొహొహ్హొ హొహ్హొ అహహహహ్హహా..వింతైన భోజనంబు...ఇవన్ని మాకె చెల్ల:))) అని పాడుకుంటూ... కబుర్లు, పాటలతో మొత్తం తినేసాం.

తెలిసిపోయిందిగా, మా అబ్బాయిలు చేసిన వంటకమేమిటో:)

కార్తీక వనభోజనాలతో అంతా భుక్తాయాసంతో ఉండి ఉంటారు. సాయంత్రం పూట హాయిగా మా చిన్నారులు కలిసిమెలిసి చేసి మీకు ప్రేమ మీర వడ్డించిన ’పీనట్ స్నాక్’ ఆనందంగా తినేసి, వేడి వేడిగా చాయ్ చేసుకొని తాగేసేయండేం:)))

జ్యోతి గారు మా వంట పనికి రాదంటే మాత్రం నేనొప్పుకోనంతే... చెమటోడ్చి, కష్టపడి చేసాం.

ఆహా!!! ఏమి రుచి...తినరా మైమరచి...రోజూ తిన్నా మరి మోజే తీరనిది...అని హాయిగా పాడుకోవాలి. సరేనా:)

(కెమెరా తీసుకు పోలేదుగా...అందుకని సొంత ఫొటో లేదన్నమాట)

మిత్రులందరికీ కార్తీక పౌర్ణమి శుభాకాంక్షలు

**************************************************************************

ఆ తరువాత ఏమిటి!!!

2011-10-28T21:19:00.007+05:30

ఈ మధ్య చనిపోతే ఏమవుతుంది....చదువుతున్నవి...వింటున్నవి...ఎన్నో రకాల ఈ విషయాలలో ఏవి నిజం. నిజమెలా తెలవాలి... ఇదీ ఈ మధ్య నా బుర్ర తొలుస్తున్న అంశం.

మనకెంతో ఇష్టమైన, ప్రాణప్రదమైన వస్తువు పాడైతే ఎంతో బాధపడ్తాం. నచ్చిన చిన్న కుండ విరిగిపోయినా...ఆ ముక్కల్ని గోడకతికించుకొని కలకాలం చూసుకోవచ్చు. అదే ప్రియాతి ప్రియమైన మనుషులు చనిపోతే ఏనాటికీ అలా చేయలేము. ....అంతేనా...అంతే కాదు ఏ జంతువు చనిపోయినా ఎరువుగా వాడొచ్చుట...ఒక్క మనిషి శరీరం తప్ప!!! కాల్చాలే తప్ప మనిషి శరీరం పాతిపెట్టటం కూడా మంచిది కాదట. మరి, సింధూ నాగరికత నుంచి, పిరమిడ్ల ఆచారం వరకు చనిపోయిన మనిషిని పాతి పెడుతూనే ఉన్నారుగా. మరి 'మమ్మీ' ల సంగతేమిటి.

ఇంతేనా మనిషి విలువ?

అనుకోకుండా, మా ఫ్రెండ్ ని అడిగాను. చనిపోయిన తరువాత ఏమౌతుందో తెలుసుకునే ఒక మంచి పుస్తకం నాకేదైనాచెప్పు, చదవాలి అన్నాను. గరుడపురాణం చదువు. చాలా వివరంగా చనిపోయిన తరువాత ఏమవుతుందో, అంచెలంచెలుగా ఉంటుంది అందులో అంది. ఆ బుక్ ఇంట్లో ఉంచుకో కూడదు చదవకూడదు, అంటారుగా. ఇంక అంత ధైర్యం నాకెక్కడిది? ఎప్పుడంటే అప్పుడు అది చదవకూడదుగా? మరెలా అన్నాను. ఎవరన్నా పోయినప్పుడే అది చదువుతారు, ఆ సందర్భం లో కూడా వినకూడదని అంటారుగా అన్నాను. అదేంలేదు. వింటూ భయపడ్తారని, అలా అంటారు. అంతే. చదవచ్చు అంది. నిజమేనా! చదివితే ఏమీ కాదా. అయినా నాకు భయం బాబూ, అది చదవనులే యండమూరి అంతర్ముఖం బుక్ లో అంతా ఆత్మ ల గురించే రాసాడట, మల్లాది కూడా జయం బుక్ లో ఆటువంటి విషయాలే రాసాడుట. అదే ఏదో ఒకటి చదివితే సరి. కాస్త కథా..సస్పెన్స్ ఉంటుంది అన్నాను.

అసలు చనిపోయినాక ఏమీ జరగదు. మనకసలు ఏమీ తెలియదు. అంతే, అంతటితో మనకథ సమాప్తం. ఆ మాత్రం కూడా తెలియదా...అంది, అప్పటివరకు మా కబుర్లు వింటున్న మా ఫిజిక్స్ లెక్చరర్. అంతేనా...అలా ఎలా...మనకేమీ తెలియదంటే ఎలా. అదెలా ఉంటుంది. ఎంతకాలం. ఎప్పటికీ ఏమీ తెలియదా. అలా అగమ్యగోచరంగా ఎలా ఉంటుంది. ఊహూ, ఊహకందటంలేదు. ఏమీ తెలియకుండానే ఉండిపోతాము అంటే, అలా ఎంత కాలం....బోర్....అలా ఎలా!!! అదేనా ముక్తి అంటే, మోక్షం అంటే!!! మరి బొంది తో మోక్షం అంటే?

ఇంకో జన్మేదో ఉందనుకుంటూ ఈ జన్మంతా పూజలూ పునస్కారాలు చేసుకుంటూ ఏదో స్టోర్ అప్ చేసుకుంటూ...ఈ జన్మలో ఏమీ అనుభవించక పోతే, ఉన్న ఈ జన్మ కూడా వేస్టే ఫో. కుక్కలూ, ఎలుకలూ లాగే మనకు కూడా.. ఏ జన్మా లేదు ... అంటారు కొంతమంది. అంతేకాదు, మేము ఎథిస్ఠ్ లం అంటారు ఇంకొంతమంది. ఏవిటో, నా మీద ఇవన్నీ ప్రభావం చూపిస్తూనే ఉన్నాయి. మనిషి స్వభావం మీదే సంతోషం ఆధారబడి ఉంటుందట. అవునా...నిజమే అనుకుంటా....

ఎన్నో విషయాలు చెప్తున్న మన ఆధ్యాత్మిక గ్రంధాలకి ఆధారం ఏవిటి మరి. ఎలా చెప్ప గలిగారు? ఋజువులు ఏమున్నాయి. 'అనుభవజ్ఞులు' ఎవరైనా వ్రాసారా!!! ఆత్మ శాశ్వతమనే చెప్తున్నారు. పునర్జన్మ కూడా ఉందంటున్నారు. నేను చదువుతున్న ఆధ్యాత్మిక బ్లాగ్ లు కూడా గుర్తొచ్చాయి. చిన్నప్పటి నుంచి జీర్ణించుకుపోయిన ఈ ఆధ్యాత్మికత... పురాణాలు, భగవద్గీత....అబద్ధమెలా అవుతాయి? భవసాగరాలన్నీ దాటి నేను సాధించే యోగం ఎలాంటిదో మరి!!! బుద్ధి కర్మానుసారిణి యా లేక కర్మ నా బుద్ధిననుసరిస్తుందా...

మనిషి సర్వజ్ఞుడు. సర్వశక్తిశాలి. తనలోని అంతర్గత శక్తిని గ్రహించి సాధన చేయగలిగితే బంధాల నుంచి విముక్తుడవుతాడు. అదే మానవుడి ధ్యేయం కావాలి. పరమాత్మా నీవేనా గొప్పవాడివి...నీ అంతటి వాళ్ళం ఏదో ఒక నాడు మేమూ కాబోతున్నామని ఆ దైవాన్ని సవాలు చేయగల మహత్తు మనలోనూ ఉంది అని నా నమ్మకం. మనలోని ఆత్మ ఆ పరమాత్మని చేరుకోవాలని ఎప్పుడూ ఆరాట పడుతూనే ఉంటుంది. ఇక్కడేగా జంతువులకీ మనకీ తేడా. ఒక వరాహము, ఓ చిలుక ఈ మధ్య దేవుని దగ్గర చూపిన భక్తి గుర్తొస్తోంది. అంటే, జంతువులకి కూడా, పరమాత్మ జ్ఞానం ఉందనేగా...

నిశ్చల మనస్తత్వం, సవాళ్ళను ఎదుర్కోగలిగే సామర్ధ్యాన్ని సంపాదించుకోటానికి....రవిశంకర్ 'ఆర్ట్ ఆఫ్ లివింగ్' కూడా నేర్చుకున్నాను. ఆ సుదర్శనక్రియ నాలో ఏ మార్పు తెచ్చినట్లు లేదు. ఈ శ్వాస మీద ధ్యాస ఊపిరి ఆపేస్తుందేమో....అయితే మిగిలేది శవమేగా!!! మరి ఆ తరువాతో....ఏమోమరి. పోనీ, స్వర్గమా...నరకమా? దేనికిపోతాను. అసలున్నాయా అవి?

మేము చిన్నప్పుడు అనుకునే వాళ్ళం. మంచివాళ్ళైతే మంచి దెయ్యాలు, చెడ్డ వాళ్ళైతే చెడ్డ దయ్యా లు గా మారుతారుట. దయ్యాలను పిలవటానికి Ouija Board ఆడేవాళ్ళం. ఏనాడు కనీసం ఒక పిల్ల దయ్యమైనా వచ్చిన గుర్తేలేదు. మరి దయ్యాలకి మళ్ళీ జన్మ ఉంటుందా? ఎప్పటికీ దయ్యాలేనా...అసలు దయ్యాలు ఉన్నాయా. నాకైతే ఏ దయ్యమైనా భయమే. నేను దయ్యమైతే ఎలా? నేను కూడా నిను వీడని నీడను నేనే....అని పాడుకుంటూ తిరగాలా... తెలుగు దయ్యం గానే పుట్టాలని ష్యూరిటీ ఏంటట!!!! ఒకవేళ హిందీ దయ్యం అయితే...బాత్ పురానీ హై...అబ్ సోచూం తూ నహి భూలే...అనుకుంటూ ఏదో పాడాలనుకుంటా...

ఎన్నో సినిమాల్లో చూస్తూనే ఉన్నాంగా, దయ్యాల గురించి. ఎవరినైనా పట్టుకున్నా వాళ్ళు మన చేతికి తగలరు. వాళ్ళల్లోంచే గాలి లాగా రయ్యిన వెళ్ళిపోవచ్చు. అందరినీ మనం చూడగలం. గోడల్లోంచి కన్నాల్లోంచి చాలా ఈజీ గా వెళ్ళిపోవచ్చు. ఎవరికీ కనబడం. కనబడ్డా, మనమంటె వాళ్ళకి చాలా భయం. మాయలు మంత్రాల శక్తి ఉంటుంది. ఇంద్రజాల మహేంద్ర జాలాలు గిర్రుగిర్రున చూపించొచ్చు. మనుషుల్ని ఆవహించి మన ఇష్టమొచ్చినట్లు చేసేయొచ్చు. కాళ్ళు పొయ్యిలో పెట్టి వంట చేసేయొచ్చు. అందమైన అమ్మాయిగా మారి పోవచ్చు. లేకపోతే విఠలా చార్య చూపించినట్లు హంస గానో, ఏ వన్నెచిన్నెల నెమలి గానో మారిపోవచ్చు, ఏవేవో పిచ్చి రూపాల్లోకి కాకుండా. మనకి నచ్చని వాళ్ళని దెయ్యం పాటలతో భయపెట్టొచ్చు. మన వాళ్ళకి కావాల్సిన హెల్ప్ లన్నీ చేసుకోవచ్చు కూడా. కొన్నిసార్లు అలా దయ్యం గా ఉంటేనే బాగుంటుందేమో అనిపిస్తుంది కూడా. మనిషి కంటే దయ్యమే బెటరా!!!

ఏది ఏమైనా, నాకు దయ్యం అవటం ఎంత మాత్రం ఇష్టం లేదు.....మరి నేను చనిపోయిన తర్వాత.....ఆ తరవాత ఏంటి!!!!!!

బదులు తోచని ఈ ప్రశ్నలు....ఏమిటో...ఇలా.

"ఆత్మే ప్రపంచమైంది. ఏకంగా ఉన్న ఆత్మ అనేకంగా అవ్వాలని కోరుకుని అసంఖ్యాక రూపాలలో అంతరాత్మగా వచ్చింది. పదార్ధస్థాయి నుంచీ మనసు వరకు పరిణామంలో పెరిగింది. రూపాలలోని అంతరాత్మ పరిపూర్ణమైన ఆత్మగా ఎదగాలని లక్ష్యంగా పెట్టుకుంది. ఆత్మ ఎంత సత్యమో అంతరాత్మ అంతే. ఉపనిషత్తులలో సత్యం, పరస్పర వైరుధ్యాల ద్వారా ప్రకటన అయింది. వ్యక్తికి, విశ్వానికీ, ఆత్మకి గల సంబంధం తెలిస్తేనే సర్వం తెలుస్తుంది. జన్మల పరంపర ద్వారా అంతరాత్మ అనేక అనుభవాలు పొంది, ఆత్మగా ఎదుగుతుంది. ఆత్మ శాశ్వతం. లేదా తన ఇష్టమైన రూపం పొందగలుగుతుంది." చివరికి నేను స్థిరపడింది..దివ్యఋషుల ఉవాచ ఉపనిషత్తుల తోనే.....

******************************************************************************************************

’నే చూసిన దసరా మంటపం ’

2011-09-30T21:17:00.000+05:30

సకల జనుల సమ్మె......
రాజధాని బంద్......
నేను కూడా ఫ్రీ:)
చక్కగా దొరికిన ఈ అవకాశం. ఏం చేయాలి. అవునూ...ఎంతో అందమైన అమ్మవారి మంటపాలు చూసి రావచ్చుకదా! అనుకున్నాను. ఇదిగో, నేను చూసిన ఒక అందమైన దసరా మంటపాన్ని మీరు కూడా చూడండి మరి. నాకు తెలుసు...మీకు తప్పకుండా నచ్చుతుంది. ఈ పాటికే మీరు చాలా చూసేసే ఉంటారు. అయినా సరే, ఇది కూడా చూసేయండి మరి.

ఎంతో అందమైన ఈ దీప తోరణాలు మనల్ని ఆహ్వానిస్తాయి. అందమైన స్వాగతాలు పలుకు తాయి.

అదిగో అల్లంత దూరాన ఎత్తైన ఆ గుడి గోపురం మనల్ని పలకరిస్తుంది. అనంత పద్మనాభ దేవాలయం సొగసులు ఇక్కడ పొందుపరిచారు. ఆ నేలమాళిగలు ద్వారాలుగా రూపుదిద్దుకున్నాయి. చూడండి, ఎంత అందంగా ఉందో!!!

ఇదే ఆ నేల మాళిగ తలుపు. పక్కనే నాగబంధం, వినాయకుడు, గోడమీద దేవతా విగ్రహం కూడా చూడొచ్చు.

మెట్లెక్కి లోనికి ప్రవేశించాలి. అక్కడే మనకు నిలువెత్తు అనంత పద్మనాభ స్వామి దర్శనమిస్తాడు. ఆ పక్కనే మునులు యజ్ఞ యాగాలు నిర్వహిస్తున్నారు.

ఇక్కడినుంచి సన్నటి ద్వారం గుండా లోనికి ప్రవేశించాలి. ఇక్కడ మనకి అగ్నిపరీక్ష. అంటే నిప్పులమీద నడచిపోవాలన్న మాట:) ఇదిగో ఇలాగ.

మెలికలు తిరిగిన ఆ దారిలో ఒక పులి కూడా ఉంది. మనల్ని పలకరిస్తోందా!!!! తస్మాత్, జాగ్రత్త అంటోందా!!!!!

ఆ తరువాత మనం ఈ 'లక్ష్మణ ఝూలా' కూడా దాటాలి. ఇక్కడ కొంతమంది మునీశ్వరులు తపస్సు కూడా చేసుకుంటున్నారు.

ఆ తరువాత ఒక సన్నని గుహ లోకి ప్రవేశించాలి. పాపం ఆయనెవరో!!! ఆయనకి తెలీదు ఆయన ఫీట్ నేను ఫొటో తీస్తున్నానని:)

హు: అప్పుడే ఎక్కడయిందండీ, బాబు. ఇప్పుడు మనం ఈ వైతరిణి దాటితే తప్ప ఆ అమ్మవారు మనకి దర్శనమివ్వదు.

ఈ దీర్ఘ ప్రయాణం తర్వాత, ఇంక మనం గర్భ గుడిలోకి ప్రవేశించినట్లే. అదిగో, చూడండి. ఆ జగజ్జనని శ్రీమతా దుర్గాదేవి దివ్యమంగళ స్వరూపం. అక్కడి దీపాల వెలుగులో, రకరకాల రంగులలో, మిరుమిట్లు గొలిపే ఈ ప్రాంతం, దివ్యలోకాన్ని చూపిస్తోంది.

ఇంతటి దివ్యమంగళ స్వరూపం మనలో భక్తి భావాలను తట్టి లేపుతుంది. ఈ హారతులు, ఇక్కడ ఆలాపించే కీర్తనలు పరవశింప చేస్తాయి.

పవిత్రమైన ఈ తపోవనాలను దాటుకుంటూ, మెల్లిగా...బయటి ప్రపంచంలో మళ్ళీ ప్రవేశిస్తాం.....

ఇక్కడ మనల్ని రకరకాల సాంస్కృతిక కార్యక్రమాలు అలరిస్తాయి.

ఇక్కడే మనకు ప్రసాదాలు, కావలసిన వారికి చల్లటి నీరు, శీతలపానీయాలు లభిస్తాయి.

ఈ గుడి ప్రాంగణంలో కూర్చుని, కార్యక్రమాలను వీక్షిస్తూ, ఫలహారాలు, పానీయాలు సేవిస్తూ......ఎంతకాలమైనా హాయిగా గడిపేయొచ్చు కదూ....

బాగుందా! నా తీర్ధయాత్ర.:)
దసరా పండుగలోని ఈ సరదాలు ఎంతో తృప్తినిస్తాయి. అలరిస్తాయి. అలసిన మనసును సాంత్వన నిస్తాయి. ఈ తొమ్మిది రోజులు స్వర్గలోకాన్నే చూపిస్తాయి. మీరందరు కూడా నవరాత్రు లు బాగా సరదాగా, జరుపుకోవాలి. శుభాకాంక్షలు........

******************************************************************************************

వరమహాలక్ష్మి దీవించవమ్మా...

2011-08-13T15:00:00.001+05:30

మీ అందరికీ వరలక్ష్మి వ్రత శుభాకాంక్షలు.

బాగున్నారా....మా అమ్మవారు.

పోయిన సారి ఫొటో తీసుకోలేకపోయాను. పైగా కొన్ని కష్టాలు కూడా ఎదుర్కున్నాను. అందుకే ఈ సారి జాగ్రత్తగా, అసలెక్కడికీ పోకుండా శ్రద్ధగా ఇంట్లోనే అన్నీ చేసుకుంటూ ఉండిపోయాను. మా సుజాత కొడుకు చింటు గాడు, ఈ సారి నాకు అసిస్స్టెంట్. వాడి అక్క సోనీ నా కుడిచెయ్యి. ఆ పిల్ల ఎప్పుడూ నా వెనకాల ఉండాల్సిందే. ఈ పిల్ల నా పెంపుడుకూతురన్నమాట.

ఈ సారి పూజకి నాతోపాటు, మా స్నేహాలయ అమ్మాయిలు నలుగురిని, మా లక్ష్మిని కూడా పిలిచి, అందరం కలసి చేసుకున్నాం. వాళ్ళు ఎంత సంతోషించారో. హుషారుగా అన్ని పనులు వాళ్ళే చేసిపెట్టారు కూడా. చక్కగా తోరణాలు కట్టారు. ముగ్గులేసారు. ఎంతముద్దుగా ఉన్నాయో.

అమ్మవారిని తయారుచేసుకోటానికి చాలా సహాయం చేసారు. ఈ చిన్ని పిల్లలే ఈ సారి నాకు ముత్తైదువులు. వేరే ఎవ్వరినీ నేను పేరంటానికి పిలువలేదు. వాళ్ళే ఒకరికొకరు తాంబూలాలు ఇచ్చుకున్నారు. వ్రతకథ చక్కగా విన్నారు. నాక్కూడా వాళ్ళే భోజనాలు వడ్డించారు. అందరం సరదాగా అమ్మవారి కీర్తనలు పాడుకుంటూ భోంచేసాం. ఆ పిల్లల ఆనందం చూస్తుంటేనే నాకు కడుపు నిండిపోయింది.

సాయంత్రం కూడా చక్కగా మేమందరం కలిసి గుడికి వెళ్ళాం. ఈ రోజంతా చాలా సరదాగా గడిచిపోయింది.

వరలక్ష్మీ దేవి నా ఈ పిల్లలందరినీ కలకాలం సుఖంగా ఉండేట్లు దీవించుతల్లి.....

మీరు కూడా నా పిల్లల్ని దీవిస్తారు కదూ!!!!

వరలక్ష్మీ రావే మా ఇంటికి...క్షీరాబ్ధి పుత్రి...వరలక్ష్మి రావే మా ఇంటికీ.....

***********************************************************************************************************************************************************

స్నేహమా!

2011-08-07T20:45:00.003+05:30

స్నేహమా! వెన్నెల దీపమా!
నా అల్ప జీవితంలో ఎగిసిపడే
భావతరంగం నీ పరిచయం

నా గుండె లోగిలిలో.....
మమతల మకరందాన్ని పంచి,
అనురాగపు జ్యోతుల్ని వెలిగించిన
నా స్నేహ సుప్రభాతమా!....నువ్వెక్కడ?

నీ చిరునవ్వు కుసుమాల పరిమళం,
నన్నింకా వీడిపోకముందే
నా కనురెప్పల క్రింద
నీ జ్ఞాపకాల జలపాతాన్ని మిగిల్చి తరలిపోయావ్!

నిజం మిత్రమా!
ఏ అర్ధరాత్రో.......
నీ అనురాగపు అలికిడి ఆర్తిగా వినిపించినప్పుడు
నువ్వు రావన్న దిగులుతో,
నా దు:ఖం ముక్కలై ...ఏ ముత్యపుచిప్పలోనో
ఎక్కడెక్కడో రాలిపడింది......

**********************************************************************************************************************************************

Intellectually Challenged!!!

2011-08-03T20:48:00.005+05:30

'Mentally Retarded' అనేకన్నా 'Intellectually Challenged' అంటే ఇంకా బాగుంది కదూ.
ఇదిగో వీళ్ళతోటే మేము Friendship Day చేసుకున్నాం. ఎంతమాత్రం మంచీచెడూ తెలియదు. ఎవరెలాంటివారో అసలే తెలీదు... తమగురించి తమకే తెలీదు...పూర్తి మానసిక వైకల్యమే...అయినా అదేవిటో వారికే తెలీదు.... ఎప్పుడూ నవ్వుతూ తుళ్ళుతూ ఆనందంగానే గడుపుతారు. ఏమైనా నేర్పిద్దామని ప్రయత్నిస్తే నవ్వుతూ చూస్తారు. ఆ...బా...వా....అని నవ్వుకుంటూ వెళ్ళిపోతారు. కానీ, మళ్ళీ నవ్వుకుంటూ మనదగ్గిరికే వచ్చేస్తారు. ఎంతమంచివాళ్ళో, ఎంత అమాయకులో....వాళ్ళు పిచ్చిపిల్లలట. కాదు...ఎంతమాత్రం కాదు. సరి అయిన శ్రద్ధ చూపించి ముద్దారా నేర్పిస్తే, అన్నీ తెలుసనుకునే మనకన్నా చాలా తెలివితేటలే చూపించగలరు. వీరే హైద్రాబాద్ లోని "మానస" స్కూల్ విద్యార్ధులు. నాకు తెలిసిన వారు.

ఈ రోజు వారి ఆటపాటలతో చాలా సంతోషంగా ’స్నేహితుల దినోత్సవం’ చేసుకున్నాం. ఎంతో చక్కగా డాన్స్ లు, పాటలు పాడారు.

ఈ పాప ఎంత చెప్పినా, స్టేజ్ మూలకి వెళ్ళిపోయి చేస్తోంది. కాని చక్కటి క్లాసికల్ స్టెప్స్ ఎక్కడా తప్పకుండా చేసింది, తెలుసా!!!!

ఇదిగో ఇక్కడ నించుంది చూసారా! ఈ పాపే డాన్స్ చేసింది. తెల్లగులాబీ లాగ ఎంత అందంగా, అమాయకంగా నవ్వుతోందో....

ఈ అబ్బాయి వయసెంతనుకుంటున్నారు? మీరు చెప్పలేరు. నాకు తెలుసు. ఎంతోకాదు. కేవలం పదిసంవత్సరాలు మాత్రమే. నమ్మగలరా!!!
చూడండి. హృదయమెక్కడున్నది....అంటూ ఎంతబాగా డాన్స్ చేసాడో....అంతేకాదు, మిగతా పిల్లలందరినీ క్రమశిక్షణ మీరకుండా కాపాలాకాసాడుకూడా. నా కళ్ళతో చూడకపోతే నేనస్సలు నమ్మేదాన్నేకాదు....

ఈ పాప ఎంత చక్కగా రామదాసు కీర్తన పాడిందో...స్పస్టత లేకపోయినా, చక్కటి నిష్ట, ఏకాగ్రతా ఉన్నాయి. సో గ్రేట్.

చక్కటి Friendship Day Bands తయారు చేసారు. అంతేకాదు అందమైన రాఖీలు కూడా తయారు చేసారు. అవన్నీ తీసుకొచ్చి మాకు పంచిపెట్టారు. ఎంతో కళాత్మకంగా చక్కటి గ్రీటింగ్ కార్డ్స్ కూడా తయారు చేస్తారు.

ఇంతతెలివైన పిల్లల్ని చులకన చేసి అందరినుంచి దూరంచేయకుండా మనలోనే కలుపుకుంటే.....అదే అసలైన ఎంతో విలువగల జీవితం...
"చూపులతోనే చులకన భావం వద్దు!
మంచిమాటలతో స్నేహభావం ముద్దు....."

ఈ రోజు నాకనిపిస్తుంది....
"నేను సైతం ప్రపంచాగ్నికి సమిధ నొక్కటి ఆహుతిచ్చాను.
నేను సైతం విశ్వ సృష్టికి అశ్రువొక్కటి ధారపోశాను.
నేను సైతం భువన ఘోషకు వెర్రిగొంతుకనిచ్చి మ్రోశాను......."

నేర్చుకుంటూ ఉన్న వీరి దగ్గిరే నేను ఇంకా నేర్చుకోవాలి. వెలుగుతున్న ఈ దీపమే నన్ను వెలిగించగలదు.వీళ్ళు ఎన్ని సార్లో విఫలమైనా సఫలం కావటానికి మార్గం వెతుక్కుంటూనే ఉంటారు. విజయమే వీరి గమనం.
వీరిపై అపారమైన ప్రేమ కుండపోతగా కుమ్మరించాలనిపిస్తోంది.
నా జీవిత పయనం లో మహోన్నతమైన మజిలీ ఇదే.....మౌనంగా జారే మంచుబిందువులా ఉంది.... కాలగమనంలో......ఈ అందమైన కల కరిగి పోకుండా కలకాలం దాచిపెట్టుకుంటాను.
మనసులో బాధ...గుండెలో వ్యధ....
తోసివేసిన ఈ రాళ్ళను మూల విరాట్టులు చేయటానికి నేనూ చేయూతనిస్తాను.

గొప్పగా మరణించాలి అంటే...గొప్పగా జీవించాలి కదూ.... కనీసం ఒక మనిషిగా నైనా !!!

అందరికీ నా హృదయపూర్వక స్నేహితుల దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు.
తొందరపడి కూసానా. మేమివాళే కూసేసాం మరి:)

************************************************************************************

మా అక్క పుట్టింరోజండీ ఇవాళ...

2011-07-25T09:06:00.002+05:30

అక్కా!!! హృదయపూర్వక జన్మదిన శుభాకాంక్షలు.

పేరుకు అక్కే అయినా తల్లి కన్నా నాకు ఎక్కువే.
ఎన్నో సలహాలు....ఎన్నో సహాయాలు...ఎంతెంతో ప్రేమా అభిమానం చూపిస్తావు.....
కోపమొచ్చినప్పుడు తిట్టినా....సరి అయిన మార్గం చూపిస్తావు....
నా పిరికి తనానికి కోపం తెచ్చుకొని....నన్ను సరిదిద్దుతావు.......
ఊరికే ఏడ్చేసే నాకు లోకాన్ని తెలియచేసావు......
ఆవేశపడిపోతానని.....తొందరపాటుతో నేనేం చేసేస్తానో అని భయపడిపోతావు......
నేను సంతోషంగా ఉంటే...నా చిన్న నవ్వుకే పులకించి పోతావు.....
నాకు చిన్న కష్టమొస్తే చాలు.....విలవిలలాడిపోతావు......
ప్రేమ చూపి, తోడునీడగా నిలచి, బ్రతుకు నేర్పిన నీకు ఏమిచ్చి రుణం తీర్చుకోగలను....

చిన్నప్పుడు ఇంటిపట్టునుండకుండా, ఎక్కడెక్కడో తిరిగి పిచ్చి ఆటలన్నీ ఆడి వచ్చే నన్ను అమ్మ తిడితే....ఎంత ఆదుకునే దానివో....
నాకోసం చిన్న చిన్న త్యాగాలు కూడా చేసేదానివి....నాకు ఇంకో అక్కకూడా ఉండేది. కాని నేను తనని చూడనుకూడాలేదు. నేను పుట్టకముందే చనిపోయింది. తనుకూడా ఉంటే నాకు ఇద్దరు అక్కలుండే వారు. కాని ఆ లోటేం తెలియకుండా అందరికన్నా నువ్వే ఎక్కువనిపించావు.....

నా చదువంతా నీ దగ్గిరేగా.....నీ పిల్లలతో సమానంగా చూసుకున్నావు....వాళ్ళతోపాటూ నాకూ అన్నీ కొనిచ్చావు...నాకు బావగారంటే చాలా భయం....కాని ఆ భయమంతా పోగొట్టేసావ్......ఇప్పుడైతే...కొన్నిసార్లు పోట్లాడే స్థాయికొచ్చాను......బావగారంటే నాకెంత గౌరవమో చెప్పలేను...ఏం చెప్పినా...వెంటనే మాట్లాడకుండా చేసేస్తాను:) చివరికి నా పెళ్ళి కూడా మీ ఇద్దరి చేతుల మీదేగా జరిగింది.......

నాకు డాక్టరేట్ అవార్డ్ అయితే నీకే డిగ్రీ ఇచ్చినంత గర్వపడిపోయావ్....అందరికీ ఎంత గొప్పగా చెప్పావో......

నాకు ఉద్యోగం వచ్చినప్పుడు ఎంత సంబరపడిపోయావో....నేను ఉన్నత శిఖరాలు అందుకోవాలని...ఎంతమంది దేవుళ్ళకు ఎన్ని మొక్కులు మొక్కావో...అవి తీర్చటానికి ఎన్ని అవస్థలు పడ్డావో....నేనెలా మరచిపోగలను....

ప్రతి సంవత్సరం ఓ రెండుమూడు రోజులెక్కడికన్నా పోవాలి అని ప్లాన్ వేసుకున్నామ్. కాని నువ్వేమో గుళ్ళూ గోపురాలు అంటావ్...నేనేమో చెట్లూ తోటలూ అంటాను.....మెల్లిమెల్లిగా మనం దూరమైపోతున్నామేమో అనిపిస్తోంది కొన్ని సార్లు.

బ్లాగులంటే తెలియని నన్ను బ్లాగ్ మొదలుపెట్టమన్నావ్. నేనూ గుడ్డిగానే దూకేసాను....ఆ తరువాత తెలిసింది లోతు....బ్లాగ్ జోలికి పోను అని మొండికేసిన నన్ను....ఎన్నో మురిపాల కబుర్లు చెప్పేసి...ఏదేదో చేసేసి... ఉబ్బేసి..స్వీట్స్ పెట్టేసి...ఎలాగో మళ్ళీ దింపేసావ్. ఇదిగో ఇప్పుడిలా ఈదుతున్నాను.

నీ చేయూత నాకు బలమివ్వాలి.....ప్రతి విషయమూ నీ తోనే చెప్పుకోవాలి. అన్నిటికీ నువ్వే అండ కావాలి. ఎప్పుడూ అక్కా...అక్కా అంటుంది....అని నన్ను ఎవ్వరేమన్నా సరే....నీ నీడనే నేను.....నీ దీవెనలు...ఆశీస్సులు ఎప్పటికీ కావాల్సిందే......

నేనేమివ్వాలి....ఏమివ్వగలను.....
ఎదుటివారి సంతోషాన్ని కోరే నీవు...జీవితమంతా సంతోషంగా గడపాలి.
అపకారికి కూడా ఉపకారాన్ని కోరే నీ ఉన్నత మనస్సు తో గొప్ప ఆనందాన్ని పొందాలి....

ఇవాళ మా అక్కకు అరవై ఏళ్ళు వచ్చాయండి....ఎంతో ఆనందంగా పండగ జరగాలి....మా అక్క ఫ్రెండ్స్ ..చాటింగ్...ప్రమదావనం...ఇంకా బజ్జు ఫ్రెండులు....అందరూ ఇక్కడికే వచ్చి తప్పకుండా మీ శుభాకాంక్షలందించాలి... బ్లాగ్ లోకంలోని నా ఫ్రెండ్స్....మా అక్క ఫ్రెండ్స్.....అందరూ వచ్చేయాలి....రాకపోతే నేను చాలా ఫీల్ అయిపోతానన్నమాట..

సత్యవతి గారి ఇంట్లో ఈ సీజన్ లో పూసిన మొదటి బ్రహ్మకమలం పుష్పాన్ని మా అక్కకి ఇచ్చేస్తున్నాను. ఎందుకంటే తనకిష్టం కాబట్టి....అక్కా, సత్యవతి గారేమన్నా అంటే మాత్రం నువ్వే జవాబు చెప్పేసుకో:)

ఇంతకీ మీ అక్క ఎవరు తల్లీ అంటారా...మీ అందరికీ బాగా తెలుసులెండి.....’సాహితీ మాల’. కేకులు, చాకలెత్తులు, బిసెకత్తులు, గట్రా గట్రా ఏమన్నా కావాలంటే మాత్రం మా అక్కనే అడగండేం:

అవునూ..అక్కా, ఇంతకీ నీ బర్త్ డే కి నాకేమిస్తున్నావ్.....

యాపీ యాపీ బర్త్ డే టు యూ......

***********************************************************************************************************************************************

బాధ్యత...

2011-07-04T20:43:00.005+05:30

ఓ కండెమ్డ్ క్రిమినల్ మీద హత్యా ప్రయత్నం జరిగింది. రివాల్వర్ తో పాయింట్ బ్లాంక్ లో కాల్చబడ్డాడతను. ఎమెర్జెన్సీ ట్రీట్మెంట్ కోసమని చావు బతుకుల్లో ఉన్న ఆ ముద్దాయిని పోలీసులు ప్రభుత్వ హాస్పిటల్ లో తగిన సదుపాయాలు లేవని ఓ సూపర్ స్పెషాలిటీ హాస్పిటల్ కి తీసుకొచ్చారు.

"ప్లీజ్ డాక్టర్! ఇతన్ని ఎలాగైనా బతికించాలి మీరు. ఎంత ఖర్చయినా సరే" అంటూ ప్లీజ్ చేస్తున్న జైలర్ వంక వింతగా చూసారు డాక్టర్లు. "మాకు చాతనయినంత కృషి చేస్తున్నాం. ఆ పైన ఇతగాడి అదృష్టం, ఆయుష్షూనూ"...అని జవాబిచ్చారు.

ఎమెర్జెన్సీ ఆపరేషన్ చేసి బుల్లెట్ తీసేశారు. ఇంటెన్సివ్ కేర్ యూనిట్ లో ఉంచి స్పెషలైజ్డ్ ట్రీట్మెంట్ ఇచ్చారు. అతను బతికి బయటపడగానే మరోవారం రోజులు స్పెషల్ వార్డ్ లో ఉంచి ప్రత్యేకంగా చూసుకున్నారు. దాంతో మనిషి బాగా ఆరోగ్యంగా తయారయ్యాడు.

సాధారణం గా కస్టడీలో ఉన్న ముద్దాయిల గురించి పెద్దగా పట్టించుకోదు ప్రభుత్వం. వాళ్ళు చస్తూ ఉన్నా, ఆ జైలు డాక్టరూ, ఆ రంగునీళ్ళూ, ఆ కల్తీ మందులే తప్ప మరో దిక్కుండదు. హ్యూమన్ రైట్స్ వాళ్ళు ప్రభుత్వం నెత్తిమీద మొట్టినా అతీగతీ ఉండదు.

అటువంటిది ఓ కండెమ్డ్ క్రిమినల్ ని బతికించటం కోసం అంతగా తహ తహ లాడుతూ ఖర్చులకు సయితం వెరవకుండా రూల్స్ నతిక్రమించి ప్రత్యేక వైద్య సదుపాయాన్ని కలిగించడం....అతనికి నయమయేంతవరకూ స్వంత మనుషులకంటే ఎక్కువగా ఆతృత, ఆందోళనా చూపడం....ఆ డాక్టర్లకి, తాము కలగంటున్నామా లేక పోలీసులలో నిజంగానే మార్పు వచ్చిందా అన్న సందేహం కూడా కలిగింది.

ముద్దాయిని డిశ్చార్జ్ చేస్తూ అదేమాట అడిగారు వాళ్ళు. "ముద్దాయిలను జీవంలేని మట్టి సుద్దల్లా ట్రీట్ చేసే వాళ్ళు....ఓ నేరస్తుడి పట్ల ఇంత శ్రద్ద, కన్సర్న్ చూపిస్తున్న మీ సహృదయాన్నీ, మానవతా దృక్పథాన్ని మనసారా అభినందించలేకుండా ఉండలేకపోతున్నాం. మీ లాంటి అధికారులు మరికొందరుంటే మన వ్యవస్థే మారిపోతుంది"...అని ప్రశంసించారు. ఆ జైలర్ కాస్త ఇబ్బందిగా కదిలి...ఆ తరువాత మెల్లగా అన్నాడు...."సార్! ఇది నా బాధ్యత. ఇతను మల్టిపుల్ మర్డర్ కేసులో మరణశిక్ష పడిన ఖైదీ. వచ్చేవారమే ఇతనికి ఉరిశిక్ష. ఉరితీసేలోగా చావకుండా చూడటం మా భాద్యత. అందుకే ఈ పాట్లన్నీ!"....ఆ....అంటూ, నోళ్ళు వెళ్ళబెట్టారు డాక్టర్స్.

( ఆ మధ్య చదివిన ఒక న్యూస్ ప్రేరణ తో......ఈ మధ్యనే నేను జువెనైల్ హోమ్ లో బాల నేరస్తుల కష్టాలు కళ్ళారా చూసిన ఆవేదనతో....)

*****************************************************************************************************

పక్షి గోల!!!

2011-06-20T21:19:00.006+05:30

మనం రోజూ మాట్లాడుకొనే మాటల్లో పక్షులకు సంబంధించినవి చాలా ఉన్నాయి. అవి గుర్తుకు తెచ్చుకుంటె ఎంత తమాషాగా ఉంటుందో.... చూడండీ, మీకైతే ఇంకా చాలా తెలుసు. కలిపించి కల్పించి...కల్పించుకొనీ మరీ చెప్పుకోవచ్చు.

అబ్బా! ఏమిట్రా కాకిగోల, బయటికి వెళ్ళి ఆడుకో.
వాడి చూపులు మండ! గుడ్లగూబలా అలా చూస్తాడేం?
నీ డబ్బు వాడికి చూపించకురా వాడు చూసాడంటే డేగలా ఎత్తుకుపోతాడు.
వడ్రంగి పిట్టలా తలుపు టకటకా కొడతావెందుకురా?
ఆ వాళ్ళకేంటి హాయిగా చిలకా గోరింకల్లా ఎంత హాయిగా ఉన్నారో.
ఆహా ఏమిటా స్వరం, కోకిల స్వరంలా.
ఏమిటా అరుపులు ఊరపిచ్చుకలా.
నామీదనాండీ మీ కోపం పిచ్చుకపై బ్రహ్మాస్త్రంలా!
ఇది నలుగురికీ తెలిస్తే ఏమన్నా వుందా!!! లోకం కోడై కూస్తుంది.
ఇకచాల్లేవోయ్ కొంగ జపం.
ఆహా ఏమిటా నడక, హంస నడకలా....
పాపం అతన్ని చూడు రెక్కలు తెగిన పక్షిలా ఎలా విల విల్లాడుతున్నాడో...
వాళ్ళిద్దరికీ అస్సలు పడదండీ ఆ ఇంటి మీద కాకి ఈ ఇంటి మీద వాలదు.
చకోర పక్షిలా ఎదురుచూస్తునే ఉన్నాడు. అయినా పాపం ఇంకా ఉద్యోగం రాలేదు.

బాగున్నాయా....ఏవిటీ నీ పక్షి గోల అంటారా...సరేనండి...ఇంక ఆపేస్తాను:)

మీరు కూడా కొన్ని చెప్పొచ్చుగా!!!!!!

***********************************************************************************

నింగికెగిసిన నవీనాంధ్ర

2011-06-09T16:57:00.002+05:30

"దేశమంటే మట్టి కాదోయ్
దేశమంటే మనుషులోయ్
ముత్యాల సరాలల్లె ముచ్చటైన కవితలల్లిన
నవయుగ వైతాళీకుడు "గురజాడ".

"ఏదేశమేగినా ఎందుకాలిడినా
ఏ పీఠమెక్కినా ఎవ్వరెదురైనా
పొగడరా నీ తల్లి భూమి భారతిని"
అంటూ రమ్యలోకాన అమరప్రేమను చాటిన
మన యుగకర్త "రాయప్రోలు"

ఆంధ్ర కవితల అలరించి
గోదారి అలలపై నిదురపుచ్చి
అందమైన సొగసు తొడిగిన
ఎంకి పాటల "నండూరి".

ఆధునిక సమాజపు అలజడులపై
వేయిపడగలెత్తి బుసకొట్టి
రామాయణ కల్పవృక్ష శాఖల
జ్ఞానపీఠమెక్కాడు మన "కవిసామ్రాట్"

ఏదేశ చరిత చూసినా ఏమున్నది గర్వకారణం
అంటూ చరిత్రకు నూతన అర్ధాన్ని ఇచ్చి
"నేను సైతం ప్రపంచాగ్నికి
సమిధనొక్కటి ఆహుతిచ్చా"
అంటూ జగన్నాధ రధమధిరోహించి
మరో ప్రపంచ ’మహాప్రస్థానం’ చేసిన
విప్లవకవి శ్రీ శ్రీ.

"నా తెలంగాణ కోటి రతనాల వీణ"
అని "రుద్రవీణ"ను
అగ్ని ధారలు కురిపించిన
మహారధి "దాశరధి".

పుష్పవిలాపాన పూలబాధలు తెలిపి
అహింసా తత్వ భాష్యాన్ని ప్రవచించి
జగతిన సుస్థిరమై నిలిచాడు
కరుణారస కవి "కరుణశ్రీ".

ఆకులో ఆకై పూవులో పూవై
ఊర్వశి హృదయ తరంగాలను తాకి
కవితా సుందరిలో వలపు రగిలించిన
భావుకుడు "కృష్ణశాస్త్రి"

కర్పూరవసంతాలతో
కమ్మని కవిత్వ మందించి
విశ్వంభరలో విశ్వమానవ పరిణామం
విపులంగా చూపించి
కవితా నర్తనమాడిన
నవ కవన చక్రవర్తి "సి.నా.రె".

తెలుగు భాషకు సాహిత్యానికి ఔన్నత్యాన్ని పెంపొందించి... గౌరవస్థానం కల్పించి, ఆంధ్రదేశం పట్ల మమకారాన్ని పెంచి, చక్కటి గుర్తింపు నిచ్చిన ఈ మహానుభావులు...ఎందరో,ఎందరో, ఇంకెందరో మహాను భావులు...అందరికీ వందనాలు......ఈ వైభవం కలకాలం నిలవాలి. ఎన్నో తరాలు తరించాలి. (ఈమధ్యే ఇవన్నీ చదువు.....తూ....ఉన్నాను)

*********************************************************************************

మార్పు

2011-06-02T21:14:00.004+05:30

అనాదిగా ఆడది అబల గానే చూడబడుతుంది.

కార్యేషు దాసి, భోజ్యేషు మాత, కరణేషు మంత్రి, శయనేశు రంభ...ఇలా స్త్రీ గురించి ఎంత చెప్పినా ఆమె స్థానం మాత్రం అట్టడుగునే. సహనం అణకువ పేరుతో స్త్రీ తనకుతానే పురుషునికి లొంగి ఉంటుంది.

అగ్నిప్రవేశం చేయమని సీతని రాముడు ఆజ్ఞాపించినప్పుడు నీ శీలాన్ని కూడా నిరూపించుకో అని ఆనాడే సీత అడిగి ఉంటే....జూదంలో ఓడింది నీవే, నాకెందుకీ శిక్ష అని ద్రౌపది ఎవరినో ధర్మసందేహాలడిగే బదులు, ఆనాడే ధర్మరాజుని నిలదీసి ఉంటే, ... సత్యాన్ని నిరూపించుకోవలసింది నీవు, కనుక నీవే అమ్ముడుపో, నన్నెందుకు అమ్ముతున్నావని ఆనాడే చంద్రమతి ఎదిరించి ఉంటే ....ఇప్పుడెలాఉండేది?

ఆ స్త్రీలను ఆదర్శంగా పెట్టుకున్న నేటి స్త్రీలకు ఈ దుస్థితి పట్టేదికాదు.

భర్త ప్రాణాల కోసం యముణ్ణే ప్రాధేయపడిన సావిత్రి ఉంది కాని....భార్యకోసం పోరాడిన ఒక్క పురుషుడున్నాడా?

కురూపి అయిన భర్తను నెత్తిన పెట్టుకొని తిరిగిన సుమతి ఉందిగాని అనాకారి అయిన భార్యకు సేవలుచేసే భర్త ఎక్కడున్నాడు?

సతికి పతియే ప్రత్యక్ష దైవమైనప్పుడు పతికి సతి ప్రత్యక్ష దేవత కాదా?

పురుషుని అవసరం స్త్రీకెంతో...స్త్రీ అవసరం పురుషునికీ అంతే కదా!!!!

ఇంత చూసినా, స్త్రీ తనను తక్కువగానే అంచనా వేసుకుంటుంది. పురుషునికి ప్రత్యేకతను ఆపాదించి పెడుతుంది.

భర్తల కోసం మనసులనే చంపుకున్న సీత, ద్రౌపది, చంద్రమతులను ఆదర్శంగా పెట్టుకున్నారెందుకో....

నరకాసురున్ని వధించిన సత్యభామ, ధీరుల్ని ఎదిరించిన పల్నాటి నాగమ్మ, రాణీ రుద్రమలను ఎందుకు స్త్రీలు ఆదర్శంగా చేసుకోరు.

పురుషులకు ఆధిక్యతను మనమే ఇస్తూ స్త్రీలను పురుషులు చిన్నచూపు చూస్తున్నారని వారిని నిందించడమెందుకు? ఒకరకంగా ఆస్థితిని వారికి మనమే కల్పిస్తున్నాం. మగవారిని అందలమెక్కిస్తున్నాం.

స్త్రీకి స్త్రీయే శతృవైనప్పుడు, ఎదుటి స్త్రీయొక్క ఆదిక్యతను ఓర్చుకోలేని స్త్రీలున్నప్పుడు...కట్నం కోసం కోడల్ని చంపే అత్తలున్నప్పుడు, స్త్రీని స్త్రీయే చిన్నచూపు చూస్తున్నప్పుడు... పురుషులు మాత్రం చిన్న చూపు ఎందుకుచూడరు? ఇంట్లో సమస్యలు స్త్రీల ద్వారా ఏర్పడవచ్చు....కాని, బయట స్త్రీకి సమస్యలేర్పడినప్పుడు, స్త్రీలే ముందడుగేస్తున్నారు. ఆ స్త్రీకి రక్షణ ఏర్పరుస్తున్నారు.

అందుకే రావాలి మార్పు. అది ఎలా ఉండాలి? ఇటువంటి ధర్మోపన్యాసాలు వాసనలేని పూలు. మనసు అహంకారంతో నిండి ఉంటే అసూయ హింసిస్తుంది. నేటి వైఫల్యాన్ని రేపటి గుణపాఠంగా భావించాలి. కేవలం పుస్తకాలే చదువకుండా, మనుషులని చదవాలి. మనల్ని మనం చదువుకోవాలి. సరి అయిన ఆశయాన్ని ఏర్పరుచుకోవాలి. మన ఆశయమే మన విలువను తెలియజేస్తుంది. కృషితో నాస్తి దుర్భిక్షం. మహిళా ప్రపంచానికే మకుటాయమానమైన విశ్వమాత మదర్ థెరిసా లాంటి మహనీయులను అనుసరిస్తే ....ఇటువంటి మానవతా మూర్తులను యుగయుగాలు స్మరించుకుంటారు.

ఇది స్త్రీ వాదం కాదు ...ఆడామగ పోటీ అసలే కాదు. వితండవాదం కాదు కావాల్సింది. ప్రపంచానికే మకుటాయమానమైన ఆ స్త్రీమూర్తుల విజ్ఞత తెలుసుకోవాలి. మనలో వ్యక్తిత్వం పరిమళించాలి. పరిపూర్ణత సంపాదించుకోవాలి. ప్రయత్నిస్తే ప్రతి ఒక్కరూ ధృవతారలుగా వెలిగే అవకాశం లేదా? రామాయణ, భారతాలేగా సంఘానికి పునాది వేసింది. ప్రపంచంలోనే భారత స్త్రీకి ప్రత్యేకస్థానం ఉందంటే...ఒక గౌరవ స్థానం సంపాదించుకుంది అంటే కారణం, మనం నిత్యం కొలుచుకుంటున్నఈ దేవతా మూర్తులు కాదా!!!

కృత, త్రేతా, ద్వాపర, కలి యుగాల చతుస్పాదాలుగా గల ధర్మదేవత నేటి కలియుగమందు అంగవికలమయింది, కుంటి నడక సాగిస్తోంది. ఇంకా అప్పటి ఇప్పటి పోలికలెందుకు? అయినా...ఇంకా పెరిగిపోతున్న అంతరాలను ఎలా తొలగించాలి? ఎన్నో రంగాలలో అభివృద్ధి సాధించిన స్త్రీ ఎందుకు చులకనగా చూడబడుతోంది? ఎన్నో బాధ్యతలను నిర్వర్తిస్తున్న స్త్రీ గౌరవాన్ని ఎందుకు కాపాడుకోలేకపోతోంది? ఎన్నో విషయాల్లో పురుషులకన్నా స్త్రీలే ముందజలో ఉన్నా...సంఘంలో అణగదొక్కబడుతున్న స్త్రీలే ఇంకా ఎందుకు ఎక్కువగా ఉన్నారు? స్త్రీ అబల కాదు సబల...అని ఎలా నిరూపించాలి? ఎందుకు...ఎన్నో విధాలుగా ఇంకా బలి అవుతూనే ఉన్నారు? ఇవి నాకు కలుగుతున్న అనుమానాలు. ప్రతి రోజూ చూస్తున్న వింటున్న సంఘటనలు....నా బాధని పెంచుతున్నాయే కాని నా ప్రశ్నలకు సమాధానాలు దొరకటంలేదు. ఇంక పరిష్కారం అన్నదే లేదా!!!!

ఈనాటి స్రీల సమస్యలకు ముగింపు లేదా!!! అలా పెరిగిపోతూనే ఉండాలా!!!! సమస్యలను తీర్చుకోలేనివారు గతకాలాన్ని విమర్శించాల్సిందేనా?

(ఈ మధ్య మాలో మాకు జరిగిన ఇటువంటి వాదోపవాదాలు విన్నాక వ్రాయాలనిపించి, ఈ విధంగా మీ ముందు ఉంచుతున్నాను)

"All Nations have attained greatness, by
paying proper respect to women. That country
and nation which does not respect women
has never become great, nor will ever be in future".... Swami Vivekananda

***********************************************************************************************

" GREAT ESCAPE"

2011-05-15T20:31:00.008+05:30

కేరళ లో నేను......

హాయ్ ఫ్రెండ్స్.....బాగున్నారా...నేను చూసినవన్నీ మీరూ చూసేయాలని నా కోరిక....మీరు అంతకుముందు చూసేసినా సరే....ఎప్పుడూ చూడనేలేదనుకొని...నా కనులు మీవిగా చేసుకొని మంచి పిల్లల్లాగా చూసేయాలి:)......ఇన్ని ఫొటోలా...అనకండి....ఎందుకంటే అన్ని ఫొటోలు తీసానన్నమాట......ఇంక చాలానే వదిలేసానులెండి....

కొచ్చిన్ నుంచి మున్నార్ దారిలో, కలడీ గ్రామం దగ్గరి పూర్ణా నదీ తీరంలో శ్రీ ఆది శంకరాచార్యులవారి జన్మస్థలం. కేదారీనాథ్ లో వీరి సమాధి ఉంది. అది దర్శించే భాగ్యం కూడా నాకు కలిగింది. (కాకపోతే ముందు సమాధి ఆ తరువాత జన్మస్థలం చూసానన్నమాట)

మున్నార్ అడవుల్లో జలపాతాలు....."వర్షం లో వాటర్ ఫాల్స్"

ఇంత చిక్కటి అడివి....ఏ దిక్కు ఏవిటో......దిగి కింద దాకా వెళ్ళిపోతే నాచురల్ పూల్ కూడా ఉంది. స్విమ్మింగ్ కూడా చేయొచ్చు. కాకపోతే ఎప్పుడు ఎటునుంచి ఎటువంటి జంతువులొస్తాయో చెప్పటం మాత్రం కొంచెం కష్టం. కాని, చుట్టూ ఉన్న సుగంధ ద్రవ్యాల చెట్లు...వాటి సువాసన మాత్రం మిమ్మల్ని అక్కడే కట్టేస్తుంది:)

ఇదే మున్నార్ అడవుల్లోని ఫారెస్ట్ హెవెన్ రిసార్ట్...

ఇక్కడినుంచి బాగుంది కదూ.....ఇలా అయితే ఏ జంతువులూ మన దగ్గిరికి రావు.

మున్నార్ లోని స్పైసీస్ గార్డెన్ లో ఎన్నో సుగంధ ద్రవ్యాల చెట్లు. ఇవి ఇలాచీలు. ఇంకా చాలా ఉన్నాయి. ఈ తోటలో కాసేపుతిరిగామంటే చాలు ఏ రోగాలూ రావనిపిస్తాయి. ఆ సువాసనలు ఎన్నటికీ మరిచిపోలేముకూడా. నేనైతే ఎన్నో స్పైసీస్ తెచ్చుకున్నాను. రకరకాల పులావ్ రైస్ లు చేసుకోవచ్చు....

ఇది టచ్ మి నాట్....చూడండి ఎంత బాగుందో....ముట్టుకుంటేనే ఎలా ముడుచుకుపోతోందో....పూలు చూడండి, ఎంత మురిపెంగా ఉన్నాయో.....

ఇదిగో ఇవే చాలా ఫేమస్ టీ ఎస్టేట్స్......నేను కూడానెత్తికి బుట్ట తగిలించుకొని వాళ్ళకి చాలా హెల్ఫ్ చేసానన్నమాట.....ఎంతమంచిదాన్నో కదా:)

నేను చూసిన పూలతోటల్లోని కొన్ని పూలు....అబ్బో ఎన్ని రంగులో....ఎన్ని పూలో....నేను చెప్పలేను. ఫ్రకృతి అంతా ఎంతో దూరం అలా అలా పరుచుకొని...ఎన్నో అందమైన తివాచీల మీద కొత్తకొత్త డిజైన్స్ చిత్రిస్తోంది.....

Eravikulam National Park కొండల మీద దారిలో జింకలు.....

నేషనల్ పార్క్ కొండల మీద అలా అలా పోతూఉంటే మేఘాలు కూడా ఇలా ఇలా మాతోటే వచ్చాయి.....

తెక్కడీ లో ఏనుగులు......

తెక్కడి లో నేను చూసిన కథకళీ.....

అలెపీ లో నేనున్న చిన్న ఐలాండ్ లోని బ్యాక్ వాటర్ హెరిటేజ్ రిసార్ట్.....బయటి ప్రపంచంతో సంబంధమే లేదు.

ప్రపంచమే మరపించిన బాక్ వాటర్స్ విహారం....

ఎంత అందంగా ఉందో....అదిగో బోట్ హౌజ్ కూడా ఉంది.....ఎన్ని రకాల బోట్ హౌజ్ లో...ఎన్నిసౌకర్యాలో...

పోర్ట్ సిటీ కొచ్చిన్ లో సెంట్ ఫ్రాన్సిస్ చర్చ్ (వాస్కోడగామా)....ఇక్కడ ఒక పెద్ద Old Jews Street, వాళ్ళ Cemetery కూడా ఉంది. ఇక్కడి బజార్లో పాత Antique వస్తువుల దుకాణాలు వరుస పెట్టి ఉన్నాయి. చివరికి పాత Snake Boats కూడా ఇక్కడ అమ్ముతున్నారు. 16 వ శతాబ్దం లోని Jewish Synagogue, ఈ చర్చ్ కూడా బాగుంది.

చైనీస్ ఫిషింగ్ నెట్......అబ్బే ఇక్కడ మాత్రం అస్సలు బాలేదు.....సముద్రపుటంచులలో తెగిపోయిన కోళ్ళ కాళ్ళు ఎన్ని ఉన్నాయో......ఇంకా కొట్టుకొస్తూనే ఉన్నాయి కూడా....

భూమి గుండ్రముగా ఉండును...అంతేగా మరి...బ్యాక్ టు ది పెవిలియన్...:(...:(...:(..

************************************************************************************

నిండుతెరల వింజామరలు...

2011-05-01T20:36:00.017+05:30

(సమ్మర్ స్పెషల్స్ 4)

ఇదే నా చిట్టచివరాఖరి సమ్మర్ స్పెషల్. నమ్మాలి మరి.

ఇప్పుడు చీరలమీద చక్కని ఎంబ్రాయిడరీ వర్క్ చూపిస్తాను. భారతీయ సంస్కృతిని సగర్వంగా చాటేది...ఈ వన్నెచిన్నెల వింజామరలే...కాదంటారా!!! ఎన్నిరకాల చీరకట్టులో...పూర్తి తృప్తినిచ్చేది చీరేకదా...ఆ చీరలకి ఎన్ని రకాల అలంకరణలో....ఎప్పటికీ తనివితీరని ముచ్చట్లే....మమకారమనే మగ్గం మీద చీరలు నేస్తారట...అందుకేనేమో ఎన్ని యుగాలు గడిచినా చీరల మీద ప్రేమ తరగదు...ప్రత్యేకతా మాసిపోదు. పాత సినిమాలు చూస్తూంటే, అప్పటి హీరోయిన్స్ చీరల మీదా...బ్లౌజుల మీదా ఇప్పటికన్నా ఎంతో చక్కటి వర్క్ కనిపిస్తుంది. అబ్బా, వాళ్ళెంత అదృష్టవంతులో అనిపిస్తుంది. అప్పటి వర్క్స్ అన్నీ మా అత్తగారు ఎంతబాగా చేస్తారో. ముఖ్యంగా చీరల మీద కన్నా బ్లౌజుల మీద వర్క్ నాకు చాలా ఇష్టం. అప్పటి ఆవిడ చేసుకున్న ఆ డిజైన్స్ అన్నీ నాక్కూడా చేసిపెట్టారు. ఆ బ్లౌజ్ లన్నీ ఎంత జాగ్రత్తగా దాచిపెట్టుకున్నానో!!!

ఈ విషయంలో మాత్రం, ఈ సారి మా అత్తగారిని పరిచయం చేస్తాను. చిన్నప్పటినుంచి కూడా రకరకాల ఎంబ్రాయిడరీ వర్క్ చేయటంలో సిద్ధహస్తులు. మా చుట్టపక్కాలందరికీ ఆవిడ `పనితనం’ బాగా పరిచయమే. అందరికీ ఏదో ఒకటి ఎప్పుడూ కుట్టిచ్చేవాళ్ళు. నేనొచ్చిన తరువాత మిగతావారికి కొంచెం అవకాశాలు సన్నగిల్లాయి. ఆవిడ ఎప్పుడూ ఏదో ఒకటి కుట్టుతూనే ఉంటారు. లేకపోతే తోచదు. ఎటువంటి బుక్స్ చదవరు. కనీసం టి.వి. చూడరు. ఎవరైనా ఆవిడని చూడడానికి రావాల్సిందే కాని, ఒకరింటికి వెళ్ళరు. కాకపోతే చెప్పిందే చెప్తూ ఉంటారు. ఎవరినీ ఏమీ అనరు...కాని బయటకు వెళ్ళేప్పుడు మాత్రం మళ్ళీ ఎప్పుడొచ్చేది తప్పకుండా చెప్పి వెళ్ళాల్సిందే. చెప్పిన టైమ్ కి రావాల్సిందే. లేకపోతే, ఇంక మనం అయిఫోయామన్నమాటే. ఈ విషయం ఒకసారి రాశానులెండి. నాకే కొన్ని సార్లు చాలా ఆశ్చర్యమనిపిస్తుంది. ఇల్లు కదలకుండా ఎప్పుడూ అలా కుట్టుకుంటూ ఎలా ఉండి పోగలరా అని. నాకైతే ఒక్కరోజు అలా బయటికి వెళ్ళకుండా ఉన్నానో అస్సలు తోచదు. మా కాలేజ్ లో కూడా మా అత్తగారు చాలా ఫేమస్. అందరూ దర్జాగా, వరసపెట్టి చీరలు కుట్టించుకున్న వాళ్ళే. ఈ మధ్యే పాపం.. ఓపిక లేక కొంచెం తగ్గించారు. మా అత్తగారు నాకోసం కుట్టిన చీరలన్నీ ఇప్పుడు మీరు చూడాలన్నమాట.

ఈ ఎంబ్రాయిడరీ విషయానికొస్తే, వేరే చోటెక్కడన్నా ఆర్డర్ ఇస్తే మాత్రం...కుట్టేది మొగవారే. మొగవారు కదా...మిషన్ వర్క్ అనుకునేరు. కాదు ...చేతి ఎంబ్రాయిడరీయే... మొగవారు చాలా బాగా చేస్తారు. వంటకు నలభీములు ప్రసిద్ధి లాగా కుట్టుపనికి కూడా ఎవరో ఒకరి పేరు ఉండే ఉంటుంది. నాకు తెలియదు. చార్ మినార్ దగ్గిర ఇలా వర్క్ చేసే వారు చాలా మంది ఉన్నారు. చీరలు, రకరకాల డ్రెస్సులు...ఎంత బాగా చేస్తారో. కొన్ని ఈ డిజైన్స్ చీరల మీద వేయించి, వాటికి మేచ్ అయ్యే మంచి ’ఆంకర్’ రంగుదారాలు కొని మా అత్తగారికిస్తే ఎంత సంబరపడిపోతారో. ఆ చీర పూర్తి చేసే వరకు మంచంమీద దిండ్లకి జారిగిలపడి కూర్చొని కుడ్తూనే ఉంటారు. భోజనం కూడా మనమే గుర్తు చేయాలి. ఇంట్లో ఉన్న కళ, నేను నేర్చుకోపోతే బాగుండదని ఎన్నోసార్లు ప్రయత్నం చేసాకాని....ఊహూ...నాకు రాలేదు. ఆ బ్లూ కలర్ చీర వైట్ వర్క్ లో మాత్రం నేను కొంచెం చేసానన్నమాట. దానికి కావాల్సినంత కుదురు నా దగ్గిర లేదని మా అత్తగారు అంటారు. ఏం చేస్తాం చెప్పండి మరి....నాకు కొంచెం నిలకడ తక్కువ. తోచిందే అయిపోవాలి. అంతఓపిక లేదన్నమాట. అయినా నేను కష్టపడాల్సిన అవసరమేంటంట, ఇలా చీర తర్వాత చీరలొస్తుంటే:)

సో...అందరికీ హ్యాపీ సమ్మర్ వెకేషన్.....హాయిగా, ఆనందంగా మీకు నచ్చిన పనులు చేసుకుంటూ...ఎన్నో కొత్త విషయాలు నేర్చుకుంటూ, మీ పిల్లలకి నేర్పుకుంటూ, పిల్లలకి కొత్త ప్రదేశాలు చూపించుకుంటూ గడిపేయండేం....

స్కూల్ అనే ప్రత్యేక జైల్ నుంచి బెయిల్ మీద విడుదలైన పిల్లలందరికీ నా ప్రత్యేక అభినందనలు:)

పచ్చని తోటల్లో
పాపంటి మనసున్న
జాబిల్లి పిలిచాడనీ
చల్లని కబురొచ్చింది.....అందుకే

కనాకకు కకూకడా కశకలకవుకలే కగా, కఅంకదుకకే. కహైకదకరాకబాకదు కనుంకచి కపాకరికపోకతుకన్నాకనోకచ్.

కమకళ్ళీ కకకలుకద్దాం!!! కబై కబై:)

********************************************************************************

ఈ కళ చాలా బాగుంటుంది...

2011-04-27T18:24:00.010+05:30

(సమ్మర్ స్పెషల్ 3)

మీకోసం ఇంకో సమ్మర్ స్పెషల్. వేసవిలో ఎన్నో రకాల పళ్ళు వస్తాయి కదూ. అవి తినటమేకాకుండా కొంత 'కళాపోషణ’ కూడా చేయొచ్చు. ఇది అరవైనాలుగు కళల్లో ఉందో లేదో...లేకపోతే కలిపేద్దాం....

ఎలా అంటే...ఇలా అన్నమాట.

ఫ్రూట్ కార్వింగ్...ఇప్పుడు బాగా అభివృద్ధి లోకి వస్తోంది...దానిని వృత్తిగా స్వీకరిస్తున్న వారి సంఖ్య కూడా పెరుగుతోంది....
ప్రభుత్వ ఉద్యోగాలు కాకుండా..స్వయంఉపాధికి ఇది చాలా సహాయపడుతుంది. 'ఈవెంట్ మానేజ్ మెంట్’ ఇప్పుడు అందరికీ తెలిసిందే.
ఇది ఒక హాబీ గా ఎంజాయ్ చేయొచ్చు....లేదాఒక 'గృహిణ' కాదంటే 'హోంమేకర్'...దీనినే వృత్తిగా స్వీకరించి 'ఆర్ధికాభివృద్ధి’ కూడా సాధించవచ్చు. చిన్న చిన్న ఫంక్షన్స్ కి అంటే పుట్టిన రోజుల్లాంటివన్నమాట, తానే స్వయంగా అక్కడి అలంకరణ చేపడితే...అందరూ మెచ్చుకుంటుంటే ఆనందంగానూ ఉంటుంది....త్తృప్తిగా కూడా ఉంటుంది. కాదంటారా!!!

మనం పెళ్ళిళ్ళకి వెళ్ళినప్పుడు అక్కడ అలంకరణలో భాగంగా, ఫ్రూట్ కార్వింగ్...ఐస్ కార్వింగ్, చూస్తూనే ఉంటాము. చూడటానికి చాలా బాగుంటుంది కదూ. దీనికోసం ఎంత కష్టపడ్తారో కదా!!!అలా చూసీ చూసీ నాక్కూడా నేర్చుకోవాలనిపించింది. నెలా...మూడు నెలల్లో హోటల్ మానేజ్ మెంట్ ఇనిస్టిట్యూషన్స్ లో నేర్పిస్తారు. ఫీజ్ కూడా పెద్ద ఎక్కువేంకాదు. అలాగే ఒక సమ్మర్ లో నేను ఫ్రూట్ కార్వింగ్ నేర్చుకున్నాను. అలా తయారు చేసిందే ఇది. మా ఫ్రెండ్ కూతురి పుట్టిన రోజుకి వాళ్ళ ఇంట్లో ఇలా అలంకరించాను. బాగుందా!!!

ఇప్పుడు వాటర్ మిలన్ పళ్ళు చాలా దొరుకుతాయి. దీనికి కావాల్సిందల్లా కొంత ఓపిక, శ్రద్ధా, ఇంకొంచెం ఆలోచనా అంతే...చేతిలో ఒక చిన్న కత్తి ఉంటే చాలు. ఇంక ఆ 'చురకత్తితో' దీన్ని ఇష్టమొచ్చినట్లు పొడిచి పారేసి అంతం చూట్టమే:) వేరే పరికరాలు కూడా ఏం అఖ్ఖర్లేదు. ఆలోచించుకుంటూ అలా ఒడుపుగా చేసుకుంటూ పోవటమే. కాకపోతే, మొదట్లో కొన్ని పళ్ళు కుదరక పాడుచేస్తాంలెండి:) ఖర్చు కూడా చక్కగా సరిపోయే ఒక పెద్ద 'పుచ్చకాయ’ కొనుక్కోవటమే.

మరి మీకు నచ్చిందా... ఈ సమ్మర్ లో మీరు కూడా ఇలాటి ప్రయోగాలు చేస్తారు కదూ....చిన్నపిల్లల ఫంక్షన్ కయితే రకరకాల పళ్ళతో రూం అంతా ఇలా అలంకరిస్తే బలూన్స్ కన్నా, తళతళ లాడే రంగు కాగితాలకన్నా ఇవే పిల్లల్ని తమవైపు తిప్పేసుకుంటాయి. అప్పుడు జంక్ ఫుడ్ కన్నా ఇవే ఎక్కువ తినేస్తారు. పిల్లల ఆరోగ్యం సేఫ్ గా ఉంటుంది.... అదన్నమాట అసలు కథ. ఇవాళ స్టోరీ టెల్లింగ్ డే కదా! పిల్లలకి కథలు చెప్తూ ఈ పళ్ళన్నీ తినిపించేయండి...మీరుకూడా కొన్ని తినేయండేం:)

ఇదిగో ఇది చూడండి...ఎంత మజా వస్తుందో....మీకిప్పుడే ఇలా చేయాలనిపిస్తోంది కదూ...నాకు తెలుసు. మరెందుకాలస్యం....హాయిగా, హుషారుగా, మొదలెట్టేయండి....ఈ సమ్మర్ సఫలమవుతుంది:)

ఇదిగో ఇది కూడా చూసేయాలి మరి.....ఇంకా, చాలా చాలా చాలా ..ఎంతెంతో బాగుంటుంది. నా మాట నమ్మాలి మరి.....

************************************************************************

చీరలోని సింగారం...

2011-04-22T15:26:00.020+05:30

(సమ్మర్ స్పెషల్స్ 2)

అదిరేటి చీర చూపిస్తాను.....బెదిరేటి లుక్ లు మాత్రం ఇయ్యకండేం.....

ఏంలేదండీ...ఇంకో క్రియేషన్ మీ మీద వదిలేద్దామని:)

ఇవన్నీ నేనే నా చీరలమీద మాత్రమే నేను చేసిన ప్రయోగాలన్నమాట....వేరే కొంచెం జిగ్రీ దోస్తులకి కూడా వేసిచ్చాను కాని...పాపం ఎంతైనా ఫ్రెండ్స్ కదా, ఏ భావం వ్యక్తం చేయలేక పోయారు. కాని చీరలు మాత్రం తీసేసుకున్నారులెండి.

సింగారమనే రంగులద్ది ఆనందంగా తయారు చేసిన చీరలండి ఇవి...

మొన్నామధ్య ,వొద్దు వొద్దు నాకీ చీర చాలా ఇష్టం అన్నా కూడా వినిపించుకోకుండా...ఇచ్చిపుచ్చుకుంటే బాగుంటుంది, ఇచ్చేయ్ ఆ చీరా..అంటూ, .జయప్రద..అదిగో ఆ ఎల్లో చీర తీసేసుకుంది...
.
సుహాసిని కూడా నండి...మరీను, అస్సలు మర్యాద లేకుండా...నల్లచీర కట్టుకున్నా...నవ్వాలి చిన్నమ్మా...నలుపు నవవిధాల లాభం అంటూ....ఆ నల్ల చీర తీసుకెళ్ళిపోయింది....నా కెంత బాధేసిందో....మీకు కాకపోతే, ఇంకెవరికి చెప్పుకోమంటారు చెప్పండి....

ఆ స్కైబ్లూ చీర...నాకు చాలా ఇష్టమండి...వెండి వెన్నెల పోగుల్లాంటి చీర అది....చాలా బాగుందని, నేనెటొ చూస్తుంటే..ఇట్నుంచిటే తీసుకెళ్ళిపోయి....మళ్ళీ ఈనాటి వరకూ కనిపించలేదు. ఎవరనుకుంటున్నారు....వాణిశ్రీయే!!!....

నా బంగారు జలతారు చీర....అదేనండి ఆ ఎర్రచీరన్నా ఎవరూ చూడకముందే దాచేద్దామనుకున్నానండి. మరేమో....నా ప్లాన్ ముందే తెలిసిపోయినట్లుంది.....నీకు నేనంటే ఇష్టంగా.....నేను ఏనాటికైనా ఈ చీరే కట్టుకుంటానంటూ....గోదారీ గట్టుందీ...అని పాడుకుంటూ, జమున జబర్దస్తీగా తీసుకెళ్ళిపోయిందండి....

ఆ పర్పుల్ చీరేమో....మా ప్రిన్సిపల్ అండీ...మొన్నేదో మీటింగ్ కి నేను రాలేదని, నేను చెప్పిన మాటినటం లేదంట...చాలా కోపంతో, ఆ చీర పట్కెళ్ళిపోయారు.....ప్లీజ్ ప్లీజ్ నేను మీతో చెప్పానని మాత్రం ఎక్కడా అనకండేం.....కావాలంటే మీక్కూడా ఓ చీర చాలా షోగ్గా చేసిస్తాను...సరేనా...

ఇంక మిగిలిందేముంది లెండి....జగమే మాయ...నా చీరలేమాయె...

ఎప్పటికైనా ఎవర్ గ్రీన్ కాస్ట్యూమ్...మన చీరే కదండి....మన జాతీయ జెండాకి సమానంగా నిలిచేది మన చీరేనట:)

ఈ సారి రాజమండ్రీనో...కేరళానో వెల్దామనుకుంటున్నా....అక్కడినుంచి వాళ్ళ స్పెషల్ చీరలేవో కూడా తెచ్చుకుంటాలెండి:)

ఇదిగో...పనిలో పనిగా...ఎంత చక్కని పాటో....ఇదికూడా వినేసి...ఆ చీరలు కూడా చూసేయండి....

చీరలోని గొప్పతనం తెలుసుకో......

*******************************************************************************

ఇలా బాగుంటుంది కదూ!!! (ఇది అమ్మాయిల కోసమేలెండి)

2011-04-03T18:23:00.016+05:30

(సమ్మర్ స్పెషల్స్ 1)

ఎన్ని రకాల చీరల గురించి చెప్పుకోవచ్చో ....అలాగే అన్ని రకాల నగల గురించి కూడా చెప్పుకోవచ్చుకదా....
ఆభరణాలంటే ఇష్టపడని అతివలుంటారా అసలు.
వెండి బంగారాలు, వజ్రవైడూర్యాలు కొనే రోజులు పోయాయిగా...అందుకే ఉన్నవాటినే రకరకాలుగా తయారు చేసుకొని మన నగల ముచ్చట తీర్చుకోవచ్చు.
కొంత క్రియేటివిటీ చూపించామంటే ఎటువంటి ఖర్చు లేకుండా, ఉన్నవాటినే ఆకర్షణీయంగా రూపొందించుకొని సంతోషపడొచ్చు.....
నేను చేసిన ఒక చిన్న క్రియేషన్ చెప్పనా...
ఏంలేదండి...కొన్ని నగలకి వెనకాల బంగారు గొలుసుకి బదులుగా...పొడుగాటి ఒక కుచ్చుల తాడు కూడా వాడుతుంటాంకదా...ఇదిగో ఇలాంటివి.

మన నగలు ముందు వైపు ఎంత అందంగా ఉంటాయో చూసుకొని మురిసిపోతుంటాం, అంతేగాని కొన్ని నగలకు వెనకాల వేలాడే తాడు గురించి మాత్రం పట్టించుకోము. ఈ తాడు చివరన ఉన్న కుచ్చులు కొన్నాళ్ళకి పాతపడిపోతాయి. అంతే కాకుండా చూడటానికి అస్సలు బాగుండకుండా అయిపోతాయి. అలా కాకుండా మనం ఆ కుచ్చులకి కొంత అలంకారం చేసామనుకోండి...ఎంత చూడ ముచ్చటగా ఉంటాయో. అస్సలు పాడవ్వవుకూడా. వెరైటీగా కూడా ఉంటుంది. చందమామ కథలో చూశా ఎంత బాగుందో...అంటూ పాటలు పాడుకోవచ్చు:)
ఇట్లాంటి పనులు చాలా ఈజీ గా చేసుకోవచ్చు.ఎలా అంటే...ఇలా....

మన దగ్గిర ఆర్టిఫిషియల్ గొలుసులు, గాజులు ఉంటాయి కదా. అలాంటివి పాతపడినప్పుడు పారేయకుండా దాచిపెట్టుకోవాలి. వాటికుండే రంగు రంగుల గోల్డెన్ బీడ్స్, రకరకాల రాళ్ళతో చేసిన చిన్న, పెద్ద బిళ్ళలు...కుందన్స్...అలాగే గాజులకి ఉండే చిన్న చిన్న హాంగింగ్స్ లాంటివి ఈ పనికి ఉపయోగించుకోవచ్చు. ఇలాంటి వాటిని తాడువెనకాల ఉండే కుచ్చుకి ఒడుపుగా కట్టేయటమే. అప్పుడు అది చూడ టానికి కొత్తరకంగా అందరినీ ఆకట్టుకుంటుంది. అబ్బా...ఎంత బాగుందో, ఎక్కడ కొన్నారండీ అని అడుగుతారుకూడా. పైగా ఆ తాడు గాలికి ఎగరకుండా...ఆ తరువాత తాడు పాతబడ్డా కూడా కుచ్చుగురించితెలియకుండా నిత్యనూతనంగా ఉండిపోతుంది.

నేను ఎలా చేసుకున్నానో చూడండి....అసలు గొలుసుకన్నా....వెనకాల వేలాడే ఈ తాడునే అందరూ ఇష్టపడ్తున్నారు. అంతేకాదు...మిమ్మల్ని బాగా పొగుడ్తారు కూడా:) అబ్బాయిలు కూడా అమ్మాయిలకి ఇలా తయారుచేసి ఇవ్వచ్చు. కావాలంటే...అబ్బాయిలు కూడా...ముత్యాలు, పగడాలు వేసుకుంటునేఉంటారు కాబట్టి, వాళ్ళు కూడా ఇలా తయారు చేసుకొని వేసుకోవచ్చు. షర్ట్ మీంచి వెనకాల వేలాడుతూ తమాషాగా....బాగుంటుంది:)

కాబట్టి అందరూ కూడా ఈ ఉగాదికి చక్కటి పట్టుచీర కొనిపించుకొని, వెనకాల అందంగా వేలాడే తాడున్న నగలతో ఆనందంగా జరుపుకుంటారని,......

అందరికీ హృదయపూర్వక ఉగాది శుభాకాంక్షలతో........మీ అందరికోసం ఉగాది పచ్చడి ....ఇలా చేసుకొని తినేయండేం......

ఇదిగో..రంగోలికూడా ఇలా, మంచిగా వేసుకోవాలి మరి.

ఇంకేంలేదండి చూడటానికి, ఇంతే...ఇహ మొదలుపెట్టేయండి.......

***********************************************************************

నిన్నుచేరాలని!!!!!

2011-03-18T23:23:00.004+05:30

నిన్నుచేరాలని...

మల్లెసౌరభాల నీ నిండు హృది లో
మధురగానం వినిపించే నీ తీయని మాటలు...
మదిలో రాగాలను వింటున్న నేను
పదపదము నీ అలికిడికై ఎదురుచూస్తూ
ఆనందమయంలో మునిగి నీ ప్రేమలో పరవశించి
ప్రకృతినే ఆహ్లాదపరిచే...సర్వకాలాల్లో చిగుళ్ళు తొడిగే
లహరిలో ఓలలాడించె...దివ్యమైన మధురస్మృతి అయిన
నీ ప్రేమకు ప్రతిబింబమునై నిలిచిపోవాలని నా తపన...
నీ ప్రేమలో మైమరచి నన్ను నేను మరచి
నేను నేనుగాక నీవే నేనుగా నిలిచిపోవాలని మన ప్రేమకు సాక్షి అయిన
ఆ నిండుచందురునే కోరుకుంటున్నాను
నింగిలోన తారనైపోనా నిన్నుచూడడానికి...
నిండు చందమామనైపోనా నీ మనసు దోచుకోడానికి...
చల్లని గాలినై రానా నిన్ను చేరడానికి...
వానజల్లునై రానా నీ మనసు తడపడానికి...
మెరుపులా రానా నీ గుండెలో ఉండిపోడానికి...

ఏదో మా అక్క అడిగిందని రాయడమే గాని....ఈ రవివర్మ అందానికి కవిత రాయటం నా తరమా, నేను రాయలేను. ఆ మధ్య నా మనస్వి తో చెప్పుకున్న 'నాకోసం’ కవిత గుర్తొచ్చింది.

రేపు నా కళ్ళనిండుగా చూడాలని ఎంతో ఆతృతతో ఎదురుచూస్తున్న ఆ బంగారు 'మహా చందురుని' కే ఇది అంకితం....

నాకెంతో ఇష్టమైన...రవివర్మకే అందని, ఒకే ఒక అందానివో.....ఈ పాటకూడా గుర్తొస్తోంది.....

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

********************************************************************************

’ఫస్ట్ లేడీస్’

2011-03-08T17:14:00.014+05:30

నూరు వసంతాలు నిండిన మన అంతర్జాతీయ మహిళా దినోత్సవ సందర్భంగా భారతమాత ముద్దుబిడ్డలైన మన నారీమణులకు నా హృదయపూర్వక శుభాకాంక్షలు. ఒకసారి 'మొదటి మహిళ’ ల గురించి నేను సేకరించిన కొంత సమాచారం మీతో పంచుకోవాలని, నా ఈ చిన్ని ప్రయత్నం. మీకు తెలిసిన వారి గురించి కూడా చెప్తారు కదూ. మరి మొదలు పెట్టనా....

* దేశం లో తొలి మహిళా ఉపాధ్యాయిని - సావిత్రీ బాయి పూలే
* భారత పోలీస్ సర్వీస్ తొలి మహిళా అధికారి _ కిరణ్ బేడీ
* విదేశీ గడ్డపై భారత పతాకాన్ని గర్వంగా ఎగురవేసిన తొలి మహిళ _ మేడం బికాజీ రుస్తుం కామా
* తొలి కమర్షియల్ పైలట్ మహిళ _ ప్రేమ్ మాథుర్
* ఐక్యరాజ్య సమితి లో తన గళ మాధుర్యాన్ని వినిపించిన తొలి మహిళ _ యం.యస్. సుబ్బలక్ష్మి
* దూరదర్శన్ లో మొదటి సారిగా వార్తలు చదివిన మహిళ _ ప్రతిమా పురి
* దాదాసాహెబ్ ఫాల్కే అవార్డ్ తొలి గ్రహీత _ దేవికారాణి
* తొలి జ్ఞానపీఠ అవార్డ్ గ్రహీత _ ఆశాపూర్ణాదేవి
* నోబల్ బహుమతి పొందిన తొలి మహిళ _ మదర్ థెరిస్సా
* రాజ్యసభకు ఎన్నుకోబడిన మొదటి భారతీయ సినీనటి _ నర్గీస్ దత్త్
* ఇంటర్నేషనల్ ఫెడరేషన్ ఆఫ్ హ్యూమన్ రైట్స్ అవార్డ్ పారిస్ నుంచి అందుకున్న తొలి భారతీయ నటి _ షబానా ఆజ్మీ
* ఫ్రాన్స్ లో అత్యున్నత పురష్కారాన్ని పొందిన ఆసియా నటి _ స్మితా పాటిల్
* మొదటి మహిళా అసెంబ్లీ స్పీకర్ _ షన్నోదేవి
* హైకోర్ట్ మొదటి మహిళా న్యాయమూర్తి _ జస్టిస్ లీలాసేఠ్
* క్రికెట్ లో ఆంపైరింగ్ చేసిన తొలి మహిళ _ బచేంద్రీ పాల్
* బాడ్మింటన్ అర్జున అవార్డ్ ను సాధించిన తొలి మహిళ _ మీనా షా (1961)
* కేంద్రంలో అతి చిన్న వయస్కురాలైన తొలి మహిళా మంత్రి _ కుమారి షెల్జా (రాజస్థాన్)
* కేరళ హైకోర్ట్ తొలి మహిళా న్యాయమూర్తి _ అన్నావైండి
* వాలీబాల్ అర్జున అవార్డ్ పొందిన తొలి మహిళ _ జి. మృణాళినీ రెడ్డి
* జిమ్నాస్టిక్ లో అర్జున అవార్డ్ పొందిన తొలి మహిళ _ సునితా శర్మ (1985)
* మొట్టమొదటి మహిళా కానిస్టేబుల్ _ బెయిల్ నూన్యిద్ సేన్
* స్పీడ్ టైపింగ్ లో జాతీయ రికార్డ్ సాధించిన తొలి ఆంధ్ర వనిత (నిమిషానికి 118 పదాలు ) _ డి.వి. పద్మావతి(విశాఖపట్నం)
* మొదటి చిత్రం తోటే ఆస్కార్ అవార్డ్ అందుకున్న తొలి మహిళ _ ఆండ్రీ పెప్ బర్న్
* జవహర్ లాల్ అవార్డ్ ను అందుకున్న తొలి మహిళ (81 సంవత్సరాలు, స్వీడన్, 1981) _ ఆల్వామిర్ధాల్
* పోస్ట్ కార్డ్ పై 81,544 అక్షరాలు వ్రాసి గిన్నీస్ బుక్ లో చోటుచేసుకున్న మహిళ _ కుమారి ఉమామహేశ్వరి (విశాఖపట్నం)
* అథ్లెటిక్స్ లోఅర్జున అవార్డ్ పొందిన తొలి మహిళ _ అనసూయాబాయ్ (1975 )
* ఆసియా మహిళా చెస్ చాంపియన్ షిప్ టైటిల్ ను వరుసగా అయిదు సార్లు గెలుచుకున్న మొదటి మహిళ _ రోహిణీ ఖదిల్కర్
* భారతదేశ మొదటి మహిళా జర్నలిస్ట్ _ హమాయివ్యారవల్లా
* దేశంలో మొదటి వేలిముద్రల నిపుణురాలు _ బ్రగతంబాల్ (తమిళనాడు)
* పారాచూట్ ఉపయోగించిన తొలి భారతీయ మహిళ _ గీతాచంద్
* భారత ‘సాహస’ పురస్కారాన్ని అందుకున్న తొలి బాలిక _ దూద్ బెన్ బోడాబాయ్ (14 సంవత్సరాలు)
* ప్రపంచంలో అత్యధిక భాషలలో, అత్యధిక పాటలు పాడి గిన్నీస్ బుక్ ఆఫ్ వరల్డ్ రికార్డ్ సాధించిన తొలి భారతీయ గాయని ( 20 భాషలలో 25 వేలకు పైగా పాటలు) _ లతామంగేష్కర్
* వింబో స్కేటింగ్ లో గిన్నీస్ బుక్ ఎక్కిన మొదటి బాలిక _ కుమారి శైలజ (విశాఖపట్నం)
* మూడు సంవత్సరాలకే కార్ డ్రైవింగ్, స్విమ్మింగ్ లలో అద్భుత నైపుణ్యాన్ని చూపి ప్రపంచాన్నే అబ్బురపరచిన భారతీయ బాలిక _ జుహీ అగర్వాల్
* సుప్రీం కోర్ట్ లో తొలి మహిళా జడ్జ్ _ ఫాతిమా బీబీ
* అంత్యక్రియలు స్వయంగా నిర్వహించిన ప్రధమ మహిళ _ గులాబ్ మహరాజన్

...ఈ మహిళలు మహరాణులు....మనందరం ఎంతో మంచి ’సీ గాన పెసూనంబ’ లం. ఈ నాటి మహిళ అసమర్ధురాలు కాదు. ఆడపిల్లల జనన రేట్ సంరక్షించాల్సిన బాధ్యత స్త్రీలదే. స్త్రీ లేని ప్రపంచం ఎలా ఉంటుంది....అందుకే స్త్రీలను గౌరవంగా ఉన్నత స్థానం లో ఉంచాల్సిన భాద్యత పురుషులదే.......ఏదీ తనంత తానే నీ దరికి రాదు, శోధించి సాధించాలి. విజయం సాధించాలంటే నిరంతర పరిశ్రమ, అచంచలమైన ధృఢసంకల్పం ఉండాలి అని ఏనాడో స్వామీ వివేకానంద చెప్పారు. అంతేకాకుండా "If you want to change the society, educate the woman’ అని కూడా స్త్రీల మీద ఉన్న తన నమ్మకాన్ని చూపించారు.

చూసారుగా ఎన్ని ముందడుగులో మనవి. ఇంకా, ఇంకా ముందుకు పోతూనే ఉండాలి.....ఎన్ని ముందడుగులో వేయాలి. ఆ ఆకాంక్ష తీరే రోజు దగ్గరిలోనే ఉంది......ఉందిలే మంచి రోజు ముందు ముందునా.....
అంతేనా....మానవజాతి మనుగడకే ప్రాణం పోసింది మగువ....రాగం లో అనురాగంలో తరగని పెన్నిధి మహిళ.....
మన నైటింగేల్ ఆఫ్ ఇండియా....సరోజినీ నాయుడు, బ్రోకెన్ వింగ్, గోల్డెన్ త్రెష్ హోల్డ్ ...ఈ బుక్స్ ఎంత చదివినా తనివి తీరదు కదా.....
ద గ్రేట్ కల్పనా చావ్లా...మన మహిళా స్వాతంత్యం కోసం పోరాడిన దుర్గాబాయ్ దేశ్ ముఖ్.....
అంగవైకల్యాన్ని మరచి ముందుముందుకు సాగిపోతున్న, రోజ్, సుజ్జి మనకి ఆదర్శమేగా...
విజయనిర్మల కూడా రికార్డ్ బద్దలకొట్టిందిగా...
సుభద్ర, థాయ్ లాండ్... ఒంటినిండా జుట్టుతో రికార్డ్ సాధించింది. అబ్బో ఇలా ఇంకా చాలా...చాలా మంది తెలుసు నాకు:)))

"Climb high
Climb far,
Your goal the Sky
Your aim the Star".....
What is impossible if you have intelligence?
What is unachievable if your will is firm?

"Success is counted sweetest
by those who never succeed
to comprehend a nectar,
requires sorest need." ..... Emily Dickinson

Persistence is the key to success
Hope is the last thing that we loose. ...కదా. మరి అందరం ఫాలో అయిపోదామా.

"ఎందరో మహిళలు. అందరికీ వందనాలు."... "A Rome is not built in a day"...సో, సడలని ఆత్మ విశ్వాసంతో...చెదరని ధైర్యంతో అందరం కష్టాలు అనే అడ్డుగోడలు చీల్చుకుని... విజయాల వైపు పయనిద్దామా....

లేచింది నిద్ర లేచింది మహిళా లోకం...దద్దరిల్లింది పురుష ప్రపంచం:)

ఈ మాటలు వింటుంటే రైన్ డ్రాప్ లా డాన్స్ చేయాలనిపించటం లేదూ. ఐస్క్రీం లా కరిగి పోవాలనిపించటం లేదూ....

*********************************************************************

ఇదో బాధా శప్తసతి.....

2011-02-15T18:59:00.008+05:30

వంటిల్లు......

నేను ఇంక వంట చేయను గాక చేయను. రోజూ పొద్దున్నే గృహప్రవేశం లాగా టైం కి వంటింటి ప్రవేశం చేయాలి. ఇష్టం ఉన్నా లేకున్నా అలాగే వంట చేయాల్సిందే! అబ్బా, ఈ వంట ఎవరు కనిపెట్టారో కాని....ఇళ్ళల్లో వంటిల్లు కట్టట్టం బాన్ చేస్తే బాగుండు. ఎన్నో ఆధునిక పరికరాలు కనుక్కుంటున్నారు. అన్ని పనులు చాలా సులభమయ్యేట్లుగా చూస్తున్నారు. వినాశన సాధనాలు ఎన్ని కనుక్కుంటున్నారో. ప్రపంచమే ఏ నిమిషం లో అయినా అంతమయ్యేంత పరిజ్ణానాన్ని పెంచేసుకుంటున్నారు. కాని, ఒక్కరంటే ఒక్కరన్నా...అలా సులభంగా కిచన్ లోంచి చక చకా ఫుల్ మీల్ ప్లేట్స్ బయటికి వచ్చేట్లు కనుక్కోలేదు. ఇలాంటి పనికొచ్చే విషయాలు మాత్రం కనుక్కోరు. ఎందుకో, నాకిప్పుడు బాగా అర్ధమయింది. అవన్నీ కనుక్కుంటున్నది ’మగబుద్ధి’ కదా!!! అందుకే ఆడవాళ్ళు ఎక్కడ సుఖపడిపోతారో అని ఇలాంటి సౌకర్యాలు మాత్రం కనుక్కోటం లేదు. ద్రౌపదికిచ్చిన అక్షయ పాత్ర నాక్కూడా, ఏమూలో, ఓ రోడ్డు మీదో దొరకచ్చు కదా...లేపోతే కళ్ళు మూసుకుని ఏదో ఒక మంత్రం చదివితేనో, మాయాబజార్ లో లాగా పంచభక్ష్య పరమాన్నాలు ప్రత్యక్ష్యమైతే ఎంత బావుండో కదా.....కనీసం ఓ కామధేనువన్నా నాకు దొరికితే బావుండు.

కనీసం అప్పుడప్పుడన్నా ఇంట్లో మగాళ్ళు వంట చేస్తే ఎంత బావుంటుందో కదా. అయినా ఏం లాభం లెండి. వాళ్ళు వంట చేస్తే వచ్చే సుఖం కన్నా ఆ తరువాత పడే కష్టం ...అబ్బో చాలా కష్టం. కూరలు కోసే కత్తులు, యుద్ధరంగంలో విచ్చుకత్తుల్లా భయపెడ్తాయి. స్టౌ, ప్లాట్ ఫాం లు శతృదేశాల్లా మారిపోతాయి. మిక్సీ భాగాలన్నీ ఎక్కడెక్కడో ఊడి పడిపోయి క్షతగాతృల్లా విలపిస్తూ కనిపిస్తాయి. పగసాధించాలని మరీ నా కోసం కన్నీరు తుడుచుకుంటూ కసిగా ఎదురుచూస్తూ ఉంటాయి. రకరకాల మూతలు వివిధసైజుల గిన్నెలకి చేరి, ముట్టుకుంటే ఏకంగా పాశ్చాత్య నృత్యాలే చేస్తాయి. ఉప్పులూ, ఖారాలూ, నూనెలు నేలమీద పంచెవన్నెల రంగోలిల్లా పరుచుకొని, అతుక్కుపోయి వంటయింటికే అలంకారమై కనువిందు చేస్తాయి. వంటింటిలో కాలు పెట్టిన మరునిమిషం..ఓహోహోహో...ఆహ హాహాహ ...ఇదియే కదా నా స్వర్గసీమ అని పరవశమై గొంతెత్తి మరీ పాడుకోవాల్సిందే. వావ్, వాటే హెల్ ఇటీజ్:( వంటిల్లు అనే ఆ రణరంగం వికటాట్టహాసంతో సింహంబోను లాగా నోరు తెరిచి మరీ ఆహ్వానిస్తుంది. ఒక్క సారంటే ఒక్క సారి, కేవలం ఒక్కసారే...కనీసం ఒకేఒక్కసారి ఈ క్లీనింగ్ పని మగ వాళ్ళకు అప్పగిస్తే ఎలా ఉంటుందో చూడాలని నా చిరకాల కోరిక. లాభంలేదు, అదినేనే,,,ఇదినేనే...అని పాడుకుంటు నడుం బిగించాల్సిందే.

అసలు నాకు చిన్నప్పుడు వంటిల్లంటే ఒక అద్భుతంగా కనిపించేది. అడగంగానే అమ్మ పోపులడబ్బాలోంచి డబ్బులు తీసిచ్చేది. అలా పోపుల డబ్బాలోంచి డబ్బులొస్తుంటే ఎంత విచిత్రంగా ఉండేదో. అదొక మాజిక్ బాక్స్ లాగా అనిపించేది. వంటిల్లు రకరకాల వస్తువులతో్ ఓ మ్యూజియం లా కనిపించేది. ఎన్నో రకాల వంటకాలు వంటింటిలోంచి తీసుకొచ్చి వడ్డిస్తుంటే, మా అమ్మ నాకో మాంత్రికురాలే అనిపించేది. ఎప్పుడేం అడిగినా ఫర్వాలేదు, ఆ వంటిటి లో ఏదో ఇంద్రజాల మహేంద్ర జాలం చేసి బయటకు తెస్తుంది అని నాకు ఘాఠి నమ్మకం. తెరలు తెరలుగా వ్యాపించే ఆ చక్కటి పరిమళాలు , మా అమ్మ వంటింటిలో పెర్ఫ్యూమ్స్ కూడా తయారు చేస్తుందనిపించేది. అమ్మకు ఎన్నో మంత్రాలొచ్చుకదా...అని ముచ్చట పడిపోయేదాన్ని. మా అమ్మ ఒక అద్భుత యక్షిణి లాగా కూడా అనిపించేది. వంట ఎంత తేలికో. గిన్నెల్లో చేతులు పెట్టి తిప్పేస్తే రకరకాల వంటకాలు రెడీ. సినిమాల్లో లా గరిటలు పట్టుకొని కూడా కనిపించఖ్ఖర్లేదు. నేను కూడా అలాగే దర్జాగా వంటలన్నీ చేసేయాలి అని ఎన్ని కలల మీద కలలు కనేదాన్నో. నేను కూడా తొందరగా చాలా పెద్దదాన్నైపోయి, మా అమ్మలాగే చాలా మాజిక్ లు చేయాలని దేవుడ్ని మితిమీరిన భక్తితో ప్రార్ధించాను. దేవుడిని కోరుకోవాలే గాని, ఆ దయామయుడు తప్పక తీరుస్తాడు కదా. కల నిజమాయెగా...కోరిక తీరెగా అని పాడుకొనే రోజులు తొందరగానే వచ్చేసాయి.

నాకు చిన్నారి కొంటె కిష్టయ్య ఎంత ఇష్టమో... అమ్మలాగే చీర కట్టుకొని, నేనే ఓ యశోదనై, బొమ్మరింటినే మధురానగరం చేసి, కృష్ణయ్యకి లాల పోసి జోలపాడి ఎన్ని ఆనందాశృవులురాల్చానో. మరి ఇక్కడేగా నేను అమ్మతనం నేర్చుకుంది.

నా బొమ్మరింటి లో అన్నిటికన్నా వంటిల్లు పెద్దగా, చాలా అందంగా కట్టుకునేదాన్ని. రకరకాల వస్తువులన్నీ అక్కడే చేరి అదో ఎక్జిబిషన్ లాగుండేది. అలాగే, చూసుకుని...చూసుకొంటూ... చూసేసుకుంటూనే ఎంత మురిసిపోయేదాన్నో. ఆటలు ఆడి పాటలు పాడి అలసి వచ్చానె...తీయతీయని తాయలమేదో తీసిపెట్టమ్మా, అని నేనే పాడుకొని...ఆ ఉత్తుత్తి వంటకాలన్నీ వడ్డించుకొని ఎంత మురిసిఫోయేదాన్నో. వంటింటితనం నేర్చుకుంది ఆ ఆటల్లోనే కదూ. ఈ తమాషా ఆటలు కాదు, ముందుంది అసలైన తమాషా అని, పాపం అప్పుడు నాకుతెలీదు. హు...ఆ సంబరాలన్నీ, పెరిగి పెద్దవుతున్నా కొద్ది కరిగి నీరైపోయాయి.

నలుడు, భీముడు చాలా గొప్ప వంటవాళ్ళని చెప్తారుగా. ఎప్పుడన్నా వాళ్ళ భార్యలకు వండిపెట్టారో లేదో. అన్ని హోటల్స్ లో వంటవాళ్ళు మగవాళ్ళేగా. వాళ్ళన్నా, కనీసం వాళ్ళ భార్యలకి వండి పెట్టారా! ఏమో... వాళ్ళు వంటలు చేస్తే మాత్రం, అది పెద్ద బిజినెస్. గొప్ప కీర్తిప్రతిష్టలు. అదే ఆడవారి వంటకైతే ఎటువంటి గుర్తింపులేదు. సో, మా వంటలకి విలువ లేదన్నమాట. హు...స్త్రీలని అణిచివేయటమంటే ఇదేమరి.

ఇప్పుడు, నా వంటింటికి నేనే మహారాణి ని. అది మహాసామ్రాజ్యమే. రోజూ సూర్యుడికే ...దినకరా...హే శుభకరా ..దేవా, దీనాపాలా...పతితపావనా...మంగళదాతా...పాప సంతాప లోకహితా...అని మేలుకొలుపు పాడుతూ, శ్రీ సూర్యనారాయణా, మేలుకో...మేలుకో....అంటూ వంటింటి ప్రవేశం చేయాల్సి వస్తోంది. స్టౌ నీలి మంటలే ఎన్ని ప్రకృతి దృశ్యాలో చూపిస్తున్నాయి. గిన్నెల చప్పుడే నీటి గలగలలు. మిక్సీ డమడమలే డమరుక ధ్వనులు. కుక్కర్ విజిల్సే వీణానాదాలు. అబ్బో, ఎంత భావుకత్వమో నాకిక్కడ. మా అమ్మమ్మ పల్లెటూరి వంటకాల్లోని మాధుర్యం ఇప్పుడిక్కడ ఎందుకో, నాకు కనిపించట్లేదు. మా అమ్మ మంత్రనగరిలోని ఇంద్రజాలం అలా ఎలాగో మాయమైపోయింది. చిన్నప్పటి నుంచి నాలో పెరిగిన ఆ అద్భుతభావం గమ్మత్తుగా ఇగిరిపోయింది. ఎందుకబ్బా, ఇప్పుడు వంటింటిలో ఇంత సఫకేటింగ్ గా ఉంటోంది నాకు. మా తాతగారు, నాన్నగారు వంటచేయకపోయినా, కనీసం ఇప్పుడు మావారన్నా వంట చేస్తే బాగుండు. రోజులు మారాయిగా...అదీ నాబాధ. కనీసం వంటిల్లు క్లీన్ చేస్తే చూడాలని ఉంది. చీపిరి పట్టి వంటిల్లూడుస్తుంటే ఎలా ఉంటుందా అని అలా తలపైకెత్తి అప్పుడప్పుడూ కాస్త ఊహిస్తూంటాను. అబ్బే..అలా ఇల్లూడుస్తుంటే శ్రీవారేమాత్రం అందంగా కనిపించట్లేదు. ఊహూ...ఆ పోజ్ లో ఉన్న అందమంతా కరిగిపోయి వాళ్ళ ఆఫీస్ లో అటెండర్ లాగా కనిపిస్తున్నారు:) యాక్..అస్సలు బాలే. పాపం, రోజంతా కష్టపడే మనిషి. వద్దులె, వదిలేద్దాం అనిపించింది. మరి నా ఆత్మ ఎలా శాంతించాలి. ఆలోచించాను. చాలా ఆలోచించాను. అలా ఆలోచించి...బాగా చించి....చివరికి, మా ఇంట్లోని వంట సామాను తీసుకెళ్ళి, వాటిమీదున్న ఆయన పేర్లన్నీ చెరిపించేసి, మళ్ళీ కొత్తగా నా పేరు రాయించి తీసుకొచ్చాను. మరి వంట చేసేది ఆడవారైనా, గిన్నెల మీద మగవారి పేరేకదా:) కొంచెం ఆత్మ శాంతించినట్లే అనిపించింది.

ఏం చేస్తాం...ఎవరి యుద్ధం వారే చేయాలిగా. ఇక్కడ శతృవులెవరూ ఉండరులెండి....సర్దుకుపోదాం రా....అన్న పాలసీ తప్ప:)

ఏదో సరదాగానే లెండి:)

.......BAWARCHI-------

********************************************************************************

ఈ కోరిక తీరాలా!!!

2011-01-20T17:39:00.004+05:30

నాలోని నవరసాలు - కరుణ

పార్క్ లో అలా మెల్లిగా అన్నివైపులా చూసుకుంటూ, ఏదో లోకంలో ఆలోచించుకుంటూ ముందుకు పోతున్నాను. ఇంతలో చాలా గట్టిగా ఓ పాట వినిపిస్తోంది.. ...జీజమ్మ జీజమ్మా అమ్ముకున్నా చీకతిలో..తుమ్ముకొచ్చే ఎలుగువమ్మా...గజ్జ కత్తి కచ్చి పడితే...తిత్తు రేపీ పాడు అమ్మా.నీ కన్ను తురిమి చూడగానే ..జేజిమ్మా...మాయమ్మా....ఓయమ్మా...మాయమ్మా...జేజమ్మా...మా జోజమ్మా.... అంటూ. విన్న పాట లాగే ఉంది గాని ఆ పదాలేవిటో అర్ధం కాలేదు. మహా కర్ణకఠోరంగా ఉంది. వెనక్కి తిరిగి చూసాను. అక్కడే మూలకి ఒక అమ్మవారి గుడి ఉంది. గ్రిల్స్ మూసి ఉన్నాయి. వాటి సందుల్లోంచి, చేతులు ఇరికించి లోపలికి చాపి చాలా ఆవేశంగా జేజమ్మ పాట పాడుతున్నాడు ఓ ఏడెనిమిదేళ్ళ అబ్బాయి. ఎంతో బాగా ఖూనీ చేస్తూ మరీ పాడుతున్నాడు ఆ పాటని. వాడి చుట్టుపక్కల ఎవరూ లేరు. ఒకసారి వాడిమొహం చూడాలనిపించి దగ్గరికెళ్ళాను. వాడి మొహం గ్రిల్స్ లో ఇరికించి మరీ పాడుతున్నాడు. భుజం మీద చేయివేసి వెనక్కి తిప్పాను. గిర్రున తిరిగి చాలా కోపంగా నా వైపు చూసాడు. వాడు గుడ్లురిమి మరీ నన్ను చూస్తున్నాడు. అంత కోపమెందుకా అని తెల్లబోయి చూసాను. అంతే కాదు వాడి కళ్ళనిండా నీళ్ళు నిండి ఉన్నాయి. నా చేతులు బలంగా తోసేస్తూ...మా అమ్మను సంపేయాలా...అన్నాడు. అద్దిరిపోయాను. ఏమీ అర్ధం కాలేదు.

ఈ లోపలే ఇంకో ఇద్దరు ముగ్గురు చేరారు. ఎవరో ఓ పెద్దాయన అడిగారు, ఏమయింది బాబూ అని. నీ కెందుకు బే ...అన్నాడొక్కసారిగా. వాడి భాషకు పాపం ఆయన తల్లడిల్లి కొంచెం వెనక్కి తప్పుకున్నారు. వాడిలో అంత విసురు చూసాక ఇంక ఎవ్వరూ ధైర్యం చేయలేకపోయారు. వాడు మళ్ళీ గ్రిల్స్ లో చేతులు దూర్చేసి, ఈసారి ఇంకా గొంతు పెంచేసాడు. వాడికేదో చాలా పెద్ద సమస్యే ఉందనిపించింది.
ఇంతలో ఒకబ్బాయి, అంకుల్ వాళ్ళమ్మ అక్కడే ఉంది అన్నాడు. దూరంగా ఒకావిడ శూన్యంలోకి చూస్తూ చాలా అతీతంగా కనిపించింది. కూలీనాలీ చేసుకునే ఆవిడ లాగుంది. వాడి గొంతు భరించలేక ఒకాయన ఆవిడ్ని పిలిచారు. ఏంటమ్మా..ఏమయింది, ఏంటీ గోల అన్నారు. ఆవిడేం మాట్లాడలేదు. ఏంటమ్మా, చూడు వాడెట్లా గొడవ చేస్తున్నాడో...నువ్వేంచెప్పకపోతే ఎట్లా అంది ఒకావిడ. అప్పటికీ ఆమేం మాట్లాడలేదు. ఇంకా ఏం చేయాలో ఎవరికీ తెలీక ఒక నిముషం అక్కడ మౌనం రాజ్యమేలింది. కాని వాడి పాట భరించలేక పోతున్నాము.

ఆమె మెల్లిగా అక్కడినుంచి వెళ్ళిపోతోంది. ఎవరికీ ఏమీ అర్ధంకాలేదు. ఇంతలో వాచ్మన్ వచ్చి ఆమెతో, తుమ్హారా లడకాకో లేకే బాహర్ చలేజావ్, జల్దీ...అన్నాడు. ఆమె ఏమాత్రం పట్టించుకోకుండా, నిర్లిప్తంగా, మెల్లిగా నడుచుకుంటూ వెళ్ళిపోతోంది. ఎవరోవెళ్ళి ఆ అబ్బాయిని బలవంతాన గ్రిల్స్ లోంచి బయటికి లాగారు. వాడు విపరీతమైన కోపంతో, అరె ఓ సైతాన్...అంటూ, ఎగిరి ఒక్క తన్ను తన్నాడు. బిత్తరపోయి కిందపడిపోతున్న ఆయన్ని పక్కన వాళ్ళు అతి కష్టం మీద ఆపగలిగారు. ఇంక చూస్తున్న వాళ్ళ ఓపిక నశించిపోయింది. ఆయన వాడిని చేతులు వెనక్కి విరిచి పట్టుకొని, ఏవమ్మా...అలా వెళ్ళిపోతావ్. నీ మొగుడు బాగా తాగొచ్చి వీడ్ని కొట్టాడా ఏంటి....ఇట్లా ఊరిమీద పడ్డారు ఇద్దరూ...అని కోపంతో అరిచాడు.

ఒక్కసారిగా భళ్ళున పగిలిన ఆ తల్లి హృదయం బయట పడేసిన జీవన సత్యం ఇదే.....

వాళ్ళు ఉంటున్న స్లమ్ ఏరియా గవర్నమెంట్ ది. పొద్దున్నే వాళ్ళ గుడిసెలన్నీ కూల్చేసారు. ఉన్న ఒక్క పెట్టె, కొంచెం వంట సామాను పాడైపోయాయి. ఆ పెట్టెలో వాడినెంతో ప్రాణపదంగా చూసుకొనే...తన కళ్ళముందే భవంతి నిర్మాణం లో అనుకోకుండా పైనుంచి కిందపడి చనిపోయిన ... వాళ్ళ అయ్య ఫొటో ఉంది. అది ఎందుకూ పనికి రాకుండా పూర్తిగా చినిగిపోయింది. పొద్దుటినుంచి తినక పోయినా, ఉండటానికి చోటులేకున్నా వాడికి బాధేలేదు. వాళ్ళ నాన్న ఫొటో మళ్ళీ తేలేని తల్లిని చచ్చిపొమ్మంటున్నాడు. మాటలు కూడా సరిగా రాని వాడికి తన జీవితంలో మంచికీ చెడుకీ అన్నిటికీ , ఎప్పుడూ తన కళ్ళముందుండే తల్లే కారణమనుకుంటున్నాడు. కాని ఉన్న ఆ ఒక్క నీడకూడా వాడికి లేకుండా పోతే ...తరువాత ఏమిటి అన్న ఆలోచనే లేక వాళ్ళ నాన్న కోసం, అమ్మ మీది కోపంతో తనకు వచ్చిన పాటతో ఆ దేవతను వేడుకుంటున్నాడు. వాడికళ్ళల్లో బాధ...ఉక్రోషం...ధ్వేషం... ప్రజ్వరిల్లిపోతోంది.......

ఇపుడు ఎవరి తల్లో జేజమ్మ దిగివచ్చి వాడి బాధ తీర్చాలి? తాను క్షణాల్లో పోగొట్టుకున్నది జీవితమంతా ఎదురుచూసినా మళ్ళీ పొందగలడా!!!! ప్రేమరాహిత్యానికి మించిన శిక్ష మనిషికి ఉందా!!!!!

కొంచెం కళ్ళు మూసుకోండి....ప్లీజ్...ఇది జరగకపోతే బాగుండు..........

***********************************************************************************

జ్ఞాపకాల నీడలు....

2011-01-01T06:25:00.004+05:30

మిత్రులందరికీ...మనసారా... హృదయపూర్వక... నూతనసంవత్సర శుభాకాంక్షలు.....

నూతన సంవత్సర వేడుకలు అంటే నాకు బ్లాక్ అండ్ వైట్ పాత సినిమాల్లో లా గిర గిరా గింగిరాలు తిరుగుతున్న ఆ చక్రాలు నన్ను తీసుకెళ్ళి నేను బరోడాలో రీసెర్చ్ చేస్తున్న రోజుల్లో ఆపేస్తుంది. హాస్టల్ జీవితం, మా స్నేహాలు నన్ను, గుర్తుకొస్తున్నాయి.....అంటూ అక్కడే ఆగిపొమ్మని వెనక్కి పిలుస్తూ ఉంటాయి....అదే అంతం...అదే ఆరంభం....

మేము అయిదుగురు ఫ్రెండ్స్ ఉండే వాళ్ళం. నేనూ, మంజు, జస్పాల్, నీహాల్, పురుషోత్తం. ఎమ్.ఎస్. యూనివర్సిటీలోరీసెర్చ్ చేస్తూ ఉండగా అక్కడే మాకు మంచి స్నేహం కలిసింది. మా సబ్జెక్ట్స్ ఒకటి కాకపోయినా మా స్నేహం ఎలా కలిసిపోయిందో నాకే గుర్తు లేదు. జస్పాల్ పంజాబ్ అమ్మాయి. మా ఇద్దరికి ఎక్కువగా బాంబే ట్రిప్స్ ఉండేవి. మంజు తమిళమ్మాయి. నా రూంమేట్. తెలుగు బాగా వచ్చు. పురుషోత్తం పక్కా తెలుగు. ఇంకపోతే నీహాల్ గుజ్జూ..అంటే గుజరాతీ. మంజూ, పురుషోత్తం పెళ్ళి చేసుకో బోతున్నారని నాకు మాత్రమే తెలుసు. రోజూ మంజు రాత్రిపూట మేము వర్క్ చేసుకుంటున్నప్పుడు రకరకాల టీలు చేసిచ్చేది. బ్లాక్ టీ..ఒక్కోసారి అందులో పల్లీలపొడి కలిపేది. ఇంకోసారి ఏలకులు కలిపేది. ఇలాగే చాలా ప్రయోగాలు చేసేది. అవన్నీ నాకు ఎంతో రుచిగా అనిపించేవి. ఇప్పటికీ తన చేతి టీ రుచి మళ్ళీ ఎక్కడా దొరకలేదు.

రోజూ సాయంత్రం కాగానే నీహాల్, పురుషోత్తం మా హాస్టల్ దగ్గరికొచ్చేవారు. రీసెర్చ్ స్కాలర్స్ ఏ టైం కయినా బయటికి పోవచ్చు. యూనివర్సిటీ పొడుగునా మధ్యలో రోడ్, అటువైపు ఎంతో అందమైన కమాటీ బాగ్ ఉండేది. రాత్రి పదింటికి అక్కడికి పోయి కూర్చుని కబుర్లేసుకునేవాళ్ళం. రోడ్ పక్కనే ఉన్న టీ బంక్ లో అక్కడే కూచుని వేడి వేడి టీ చేయించుకొని తాగేవాళ్ళం. ఆ పక్కనే ఒక చాట్ బండి కూడా ఉండేది. అది ఎంతో ఇష్టంగా తినేవాళ్ళం. ముఖ్యంగా ఉల్లిగడ్డను ఒడుపుగా పట్టుకొని ఒక చిన్న అబ్బాయి చకాచకా సన్నటి ముక్కలు కోసేయటం నాకు భలే నచ్చేది. ఎన్నోసార్లు ఆ అబ్బాయి దగ్గిర నేర్చుకోవాలని మేము ప్రయత్నించాం కాని, నీహాల్ ఒక్కడే చాలా చక్కగా ఆ టెక్నిక్ నేర్చుకున్నాడు.

నూతన సంవత్సరం అని అందరూ రకరకాల సందడితో ఎక్కడెక్కడికో పోతుంటే మేము మాత్రం ఆ గార్డెన్ లోనే గడపాలనుకున్నాం.
ఆరోజు కూడా అలాగే పార్క్ లోకి చేరుకున్నాం. మాకు ఎంతోనచ్చే కలర్ ఫౌంటెన్ దగ్గర కూచున్నాం. ఒక వైపు చక్కటి గడ్డి, ఇంకోవైపు ఇసుకతో చాలా బాగుంటుంది ఆ చోటు. అక్కడే గడ్డిమీద ఎత్తుగా ఒక గడియారం పెద్ద పెద్ద ముల్లులతో ఏర్పాటు చేసారు. ఆ రాత్రంతా రకరకాల ఆటలతో గడిపేయాలనుకున్నాం. వాళ్ళకే ఆటలు తెలియవు. అందుకే నేనూ మంజూ లీడింగ్ తీసుకున్నాం. తెలుగులో ఇష్టమొచ్చినట్లు మాట్లాడుతూ వాళ్ళను నానా తికమక పెట్టేసాం. ఇంక మేమాడిన ఆటలు ఏంటో తెలుసా!!!

(ఈ పాటలన్నింటిలో కూడా దీర్ఘ వ్యాధులను తగ్గించే ఆయుర్వేద ఔషధాల గురించే ఉంటుంది (మెడిసినల్ ప్లాన్ట్స్.) గమనించండి)

అందర్నీ కాళ్ళు జాపుకొని కూచోమని...కాళ్ళ గజ్జి కంకాళమ్మా...
వేగూ చుక్కా వెలగా మొగ్గా
మొగ్గా కాదూ మోదుగ నీరు
నీరూ కాదు నిమ్మల వాయ
వాయా కాదు వాయింట కూర
కూరా కాదు గుమ్మడి పండు
పండూ కాదూ పాపాయి కాలు....లింగూ లిటుకూ పందమేల పటుకూ...
కాలూ తీసీ కడగా పెట్టుకో.....అని ఆడించి వాళ్ళందరితో ఒక్కో కాలే మడత పెట్టించి, మేము మాత్రం మా దగ్గిరికొచ్చే సరికి మా కాళ్ళమీద చేయి ఆనించకుండా..చివరికి ఆ ముగ్గురితో నీల్డౌన్ చేయించాం. మేము చెప్పినట్లల్లా ఆడుతున్న ఆ ముగ్గురినీ చూసి మాకు భలే సరదా వేసింది. అందుకని ఇంకో ఆట మొదలుపెట్టాం. అదే....
చెమ్మా చెక్కా చారడేసి మొగ్గా
అట్లుపోయంగ ఆరగించంగా
ముత్యాల చెమ్మచెక్క ముగ్గులేయంగా
రాత్నాల చెమ్మచెక్క రంగులేయంగా
పగడాల చెమ్మచెక్క పందిరేయంగా
పందింట్లొ మా బావ పెళ్ళి చేయంగ
సుబ్బరాయుడి పెళ్ళి...చూచి వత్తము రండి
మా ఇంట్లొ పెళ్ళి..మళ్ళీ వత్తము రండి....
దొరగారింట్లో పెళ్ళి దోచుకు వద్దాం రండి....అని చక్కగా వాళ్ళతో చెమ్మచెక్క ఆడించాం. నీహాల్ అయితే ఎంత ముద్దుగా ఆడాడో:)
ఊహూ.. మాకు తృప్తి కలగ లేదు. వీళ్ళతో బిస్తి గీయిద్దామా మంజూ అని మెల్లిగా అడిగితే తను అంతకంటే హుషారుగా ఒప్పుకుంది. ఇంకేముంది మళ్ళీ ఇంకో ఆట మొదలయ్యింది. అదేనండి.....
ఒప్పులకుప్పా వయారి భామా
మినపా పప్పు.. మెంతీ పిండి
తాటీ బెల్లం ...తవ్వెడు నెయ్యి
గుప్పెడు తింటే ...కులుకూలాడి
నడుమూ గట్టె... నా మాట చిట్టి
సన్నబియ్యం.. చాయ పప్పు
కొబ్బరికోరు..బెల్లపు అచ్చు
చిన్ని మువ్వ... సన్నగాజు
రోట్లో రూపాయ్ నీ మొగుడు సిపాయ్
రోట్లో తవుడు...నీ మొగుడెవరూ....అని చేతులు పట్టుకొని గిర గిరా తిరిగాం. జస్పాల్ కి ఈ ఆట భలే నచ్చింది. నీ మొగుడెవరూ అంటూ నీహాల్ వెంట పడింది. మేము నవ్వలేక చచ్చాం.ఎంతో ఆనందంగా మనమయిదుగురం మా పంజాబ్ లోని అయిదు నదులం కదూ అంది...పరవశంగా కళ్ళు మూసుకొని. పురుషోత్తం ఊరుకుంటాడా...నేనే నదో చెప్పవా..జీలమా..చీనాబా....కాదు కాదు నేను సట్లెజ్ అని నిహాల్ అంటూ నవ్వుకోటం మొదలుపెట్టారు. పాపం జస్పాల్ చాలా ఉడుక్కొంది. అప్పటికే గిరగిరా తిరిగిన నీహాల్ కళ్ళు తిరగటం తో ఇంక కూచొని ఆడుకొందాం అని డిసైడ్ అయ్యాం.
గుడు గుడు కుంచెం గుండే రాగం
పాములపట్నం పడగే రాగం
చిన్నన్న గుర్రం చిట్టికి పోయే
పెద్దన గుర్రం పెళ్ళికి పోయె
మా అన్న గుర్రం మా ఇంటికొచ్చే ...అని ఒకళ్ళ చేతిమీద ఇంకోళ్ళు గుప్పిట్లు మడిచిపెట్టుకొని ఆ ఆట అడుకున్నాం. ఇంతలో దూదూ పుల్ల ఆట ఆడదాం అంది మంజు. ఇంకేముంది..హాయిగ ఇసుక దగ్గరగా పోగుచేసి పొడుగ్గా చేసాం. దూదూపుల్ల...దురాయ్ పుల్ల...చూడాకుండా జాడా తీయ్....ఊదాకుండా పుల్లా తీయ్....అని వాళ్ళకు తెలియకుండా పుల్లను అందులో దాచేసి, రెండు చేతుల వేళ్ళు మడిచి ఎక్కడో అక్కడ మూయాలి. వాళ్ళు మూసిన చోట పుల్ల ఉంటే వాళ్ళు గెలిచినట్లు లేకపోతే వాళ్ళ కళ్ళు మూసి దోసిట్లో ఇసుక పోసి అందులో మళ్ళీ ఒక పుల్ల ఉంచి, ఎంతెంత దూరం అని వాళ్ళతోటి అడిగిస్తూ మేమేమొ కూసింత దూరం అని పాడుకుంటూ ఎక్కడో అక్కడ వాళ్ళ చేతిలో ఇసుక పోసేసి, ఆ తరువాత మళ్ళీ మొదటికే వచ్చి ఆ చోటు కనుక్కోమన్నాం. పాపం వాళ్ళకి ఈ ఆట తెలియదు. కాని పురుషోత్తం మాత్రం వేళ్ళ సందుల్లోంచి చూసేసి కనుక్కున్నాడు. అందుకని మా కళ్ళు మూసి, వీరీ వీరి గుమ్మడిపండు..వీరీ పేరేమి అని మా తోటి ఆడించాడు. ఈ ఆట నీహాల్ కి చాలా నచ్చింది. తనకు కళ్ళు మూయమని మమ్మల్ని ఎదురుగ్గా కూచోమని చేయిపెట్టి ఊపుతూ భలే ఆడాడు. అందరు ముక్కు గిల్లుతుంటే బాగుందంట. కాని మొత్తానికి మా అందరినీ కూడా బాగానే గుర్తుపట్టాడు. ఒక రాత్రిపూట రీసెర్చ్ స్కాలర్స్ అలా చిన్న పిల్లలాటలాడుతోంటే మాకే గమ్మత్తుగా అనిపించింది:)

మా ఆటల సందడి లో గమనించనేలేదు. ఆ గడ్డిగడియారం ముల్లులు పన్నెండు దగ్గరికొచ్చేస్తున్నాయి. మరి మేము హ్యాపీ న్యూ ఇయర్ చెప్పుకోవాలికదా! ఇంతలో మా జస్పాల్..జోయా..ప్లీజ్ ప్లే రుద్రవీణ అంది. ఏ మాత్రం దీర్ఘాలు, కొమ్ములు, వత్తులు వంటివి లేని నా పేరుని తను జోయా అని బెంగాలి వాళ్ళలాగా పిలిచేది. మా వాళ్ళు కూడా నన్నేడిపించటానికి అలాగే పిలిచేవాళ్ళు.తనకి తెలుగు నేర్పించటానికి నేనూ మంజూ చాలా ట్రై చేసాం కాని తనకి, వాడు..అది... అనే పదాలు తప్ప ఇంకేం రాలేదు. మమ్మల్ని కూడా వాడూ, అది అనే పిలిచేది. నేర్పించిన ఖర్మకి మాకు పలకక తప్పలేదు. అక్కడ ఫైన్ అర్ట్స్ డిపార్ట్మెంట్ చాలా ఫేమస్. నేనూ మంజూ అక్కడ రుద్రవీణ నేర్చుకునేవాళ్ళం. మంజు దాన్ని కూడా తీసుకొచ్చింది. ఇద్దరం వంతుల వారిగా పలికిస్తూ ఉండగానే న్యూ ఇయర్ ఒచ్చేసింది. రుద్రవీణ మీద హ్యాపీ న్యూ ఇయర్ ప్లే చేస్తూ మా ఫ్రెండ్స్ ని విష్ చేసాం. ఆ నాద తరంగాలు గాలిలో తేలిపోతుంటే మాకు చాలా సంతోషమేసింది. మేమందరం రీసెర్చ్ అయిపోయి వెళ్ళిపోయేటప్పుడు వీణ తను తీసుకొని వాయించే షటిల్ మాత్రం నాకిచ్చింది మంజు:)

వెంటనే ఆకలి గుర్తొచ్చింది. నిజమే ..మేము తినటానికి ఏమీ తెచ్చుకోలేదు. ఇప్పుడెలా!!!అందరం పార్క్ బయటికెళ్ళాం. మా బండి ఉంది గాని ఇక్కడ ఒక ఆరేళ్ళ పిల్ల తప్ప ఎవ్వరు లేరు. ఆ పిల్ల కునికిపాట్లు పడుతోంది. వెంటనే నిహాల్ ఉల్లిగడ్డలు తీసుకొని చకచకా కట్చేసి ఆ బండి మీద చాట్ చేసి మా కందరికీ పెట్టాడు.ఎంత రుచిగా ఉందో నేను చెప్పలేను. ఆ పిల్లని లేపి చేతిలో డబ్బులు పెడితే ఆశ్చర్యంగా నోరు తెరిచేసింది పాపం. మేము ఏ హోటల్ కెళ్ళలేదు. కాని మేమాడుకున్న ఆటలు..తిన్న ఆ చాట్ ఎప్పటికీ మరిచిపోలేని తీపిగుర్తులుగా మాకు మిగిలిపోయాయి. మాకు ఏమాత్రం చెప్పకుండానే కాలచక్రం గిర్రున తిరిగిపోయింది.

జరిగిపోయిన ఆ కాల గమనంలో చివరకు మాకు మిగిలిందేమిటి? ఎంతో తెలివైన మా అందరికంటే చిన్నవాడైన డా. నిహాల్ చావ్డా చిన్నతనంలోనే కదలలేని పరిస్థితిలో, గొప్ప శాస్త్రజ్ఞుడవ్వాలని కలలు గని, భవిష్యత్తన్నదే లేకుండా మంచాని కంటుకుపోయాడని చెప్పటానికి గుండెగొంతుకడ్డుపడుతోంది. ఎన్నో ఆశలు నింపుకున్న ఆ అమాయక ముఖాన్ని ఎలా మర్చిపోను.... ఆకేసి ఉప్పేసి, పప్పేసి అన్నంపెట్టి నెయ్యేసి..అమ్మకో ముద్ద, నాన్నకో ముద్ద, చెల్లికో ముద్ద అని తినిపించాలని ఉంది. భవిష్యత్తులో ఎంతో ఎత్తుకు ఎదగాలని కలలు కన్న నా ప్రియ స్నేహితురాలు డా. జస్పాల్ కౌర్ దత్ పంజాబ్ లో, పెళ్ళిచేసుకొని ఒక మారు మూల గ్రామంలో ..వంటింటిలో మగ్గిపోతోందని చెప్పనా. ‘దాని’ దగ్గిరికెళ్ళి కొండాపల్లి కొయ్యాబొమ్మా....నీకో బొమ్మా నాకో బొమ్మా...నక్కాపల్లి లక్కా పిడత...నీకో పిడత నాకో పిడత ....నిర్మల పట్నం బొమ్మల పలకలు...నీకో పలక నాకో పలక...చూస్తూ ఉండు ఇచ్చేదాకా.... అని పాడాలని ఉంది. ఏడవకు ఏడవకు వెర్రిపాపాయి...ఏడిస్తె నీ కళ్ళ నీలాలు కారు..నీలాలు కారితే నే చూడలేను...పాలైన కారవే బంగారు కళ్ళ...అని తనివి తీరా ఓదార్చాలని ఉంది.

ప్రొఫెసర్ మంజూ పి. రావ్ కీర్తి కిరీటాలు పెంచుకుంటూ ఒంటరిగా బెంగళూరు లో కాలం గడుపుతోందని చెప్పనా. లేకపోతే...బుర్రుపిట్ట బుర్రు పిట్ట తుర్రు మన్నది...పడమటింటి కాపురం చేయనన్నది...అని పాడనా. మల్లెమొగ్గల నవ్వులారబోసే భార్యకన్నా మించిన ఎంతో గొప్ప కీర్తి కిరీటాల కోసం... ప్రొఫెసర్ పురుషోత్తమ రావ్ ఆస్ట్రేలియా నుంచి తిరిగి రావట్లేదని చెప్పనా..... ఉడతా ఉడతా వెంటనే రా...చక్కని ఉడతా వెంటనే రా..జామ చెట్టు ఎక్కిరా..సగం పండు నీకు...సగం పండు మంజుకు....కలసి మెలసి ఉండు ...రా....అని పాడానా. ఇప్పుడు ఏ పాట పాడాలి. గడప లన్నింటి లోన ఏ గడప మేలు...అని వెతక్కు...అన్ని గడపల్లోన నీ మహలక్ష్మి నివసించు గడప మేలు...అని ఎప్పుడు తెలుసుకుంటావయ్యా....పురుషోత్తమా!!!!

నా మదిలోని ఆ జ్ఞాపకాలే నా జీవితాంతం నా నూతన సంవత్సర సంబరాలు. అది దాటి ముందుకు రాలేక పోతున్నాను. అక్కడే ఆగి పోయాను. అడుగు ముందుకు పడటం లేదే...మరి ఏం చేయను. మేమయిదుగురం ఎప్పటికైనా కలవాలి. అదే నా ప్రతి నూతన సంవత్సరపు ఆకాంక్ష...తీరని కోరిక. నిజమైన ఆనందం స్నేహమే... కదా......

***************************************************************************

ఆలస్యం...అమృతం ....

2010-12-05T20:53:00.015+05:30

వావ్!!! నేను కూడా ఒక మూవీ ప్రీమియర్ షో కి వెళ్ళానోచ్......ఆ మూవీ......"ఆలస్యం...అమృతం"....

ఎలా అంటారా...అసలీరోజు రేపటి ఫారన్ డెలిగేట్స్ మీట్ అరేంజ్మెంట్స్ కోసం కాలేజ్ కెళ్ళాలి. దారిలో అభినందన భవాని కనిపించారు. చాలారోజులయింది, ఎలా ఉన్నావు, ఏంటి...అని పలకరించి, నేను, ఇంకొంతమంది మన’ అప్నాఘర్’ మెంబర్స్ ఆలస్యం...అమృతం సినిమా స్త్రీలకోసం ఫ్రీ షో అని రామానాయుడు రమ్మన్నారు వెల్తున్నాం....దాని తర్వాత ప్రెస్ మీట్ ఉంటుంది. నువ్వూరా...అన్నారు. ఇలాంటి ఫ్రీ మూవీస్ నేనెప్పుడు చూడ్లేదు...కాలేజ్ పోవాలిగా...మా ప్రిన్సిపల్ గుర్తొచ్చారు. ఇప్పుడు కాదులే అని వెళ్ళబోయాను. ఫర్వాలేదు, మీ ఫ్రెండ్స్ ని కూడా తీసుకొని రా, ఇంకా చాలా టైం ఉందిగా అని వెళ్ళిపోయారు.

నేను కాలేజ్ కెళ్ళానే గాని మనసంతా ఆ సినిమా ధ్యాసే. ఎవరెవరొస్తారో చూడాలని ఆరాటం. తొందరగానే మా పనైపోవటం తో మా ఫ్రెండ్ కి చెప్పి మనం పోదామా అన్నాను. తను అంతకంటే హుషారుగా, మరి చెప్పవేం పోదాం పదా..వాళ్ళందరితో మనకెప్పుడు చాన్స్ వస్తుంది, అట్లా చూస్తే చాలా మజా వస్తుంది పోదాం పా అంది. ఇంకేముంది...ఇద్దరం ఆటో ఎక్కేసాం.... ఇంత వరకు ఆ సినిమా పేరు కూడా వినలేదు. నటీ నటులెవరో కూడా తెలీదు. హీరోయిన్ ఎలాగూ బాంబే అమ్మయేలే అని నవ్వుకున్నాం.

థియేటర్ కి పోగానే మా మహిళా సోదరీమణులందరూ అక్కడే ఉన్నారు. భవాని నన్ను చూసి నాకు తెలుసులే నువ్వొస్తావని, మీరిద్దరే వొచ్చారేంటి...ఇంకెవరూ రాలేదా అన్నారు. ఇవాళ కాలేజ్ కెళ్ళింది మేమిద్దరమేగా మరి అన్నాను:) సరే పదండి పైకి పోదాం అని తీసుకెళ్ళారు. ఐమాక్స్ లో నాకు తెలియని ఇంకో థియేటర్ ఉందని అప్పుడే తెలిసింది. ప్రీమియర్ షోలకి మాత్రమే ఆ థియేటర్ వాడుతారుట. ఇంతా చేస్తే లోపల అంతా లేడీసే, వేరే వాళ్ళెవ్వరూ లేరు. ఓహో..ఇది వుమన్ ఓరియెంటెడ్ మూవీ లా ఉందే అనుకున్నాం. మా అందరికీ పాప్కార్న్ కూడా ఇచ్చారు. అది తింటూ సినిమా చూట్టం మొదలుపెట్టాం.

హీరోయిన్ వైదేహి ఆటోలో రైల్వేస్టేషన్ కి రావటం తో మొదలైన సినిమా చివరివరకూ ఫ్లాట్ ఫాం మీదనే జరిగి పోయింది. ఒకటీ రెండూ పాటలకు మాత్రం వేరే లొకేషన్ లో తీసారు. మొత్తం అయిదు పాటలూ, కోటి సంగీతం లో బాగానే ఉన్నాయి. ఈ సినిమాకి సెట్టింగ్ ల ఖర్చు ఎక్కువలేనట్లే.

తల్లిదండ్రులు సెటిల్ చేసిన పెళ్ళి వద్దంటే తల్లి ఆత్మహత్య చేసుకుంటానన్నదని, తానే ఆత్మ హత్య చేసుకోటానికి అన్నవరం రైల్వే స్టేషన్ కి వస్తుంది. రాబోయే సింహాద్రి ట్రైన్ కింద పడి చనిపోవాలని ఈ అమ్మాయి ఆలోచన. స్టేషన్ లో కూర్చోని తాను చనిపోదలచుకున్నానని ఒక సూసైడ్ నోట్ రాస్తుంది. ఇంతలోనే అది గాలికి ఎగిరిపోతుంది. అక్కడినుంచి స్టేషన్ లో అనేక పాత్రలు పరిచయమౌతాయి. అక్కడి స్టేషన్ మాస్టర్, ఒక చిన్న ఫామిలీ, ఒక దొంగ, ఓ ప్రభువు కుమారుడు, ఇద్దరు జ్యోతిష్కులు, ఒక గ్రూప్ ఫాక్షనిస్ట్ లు, ఇద్దరు సన్యాసులు, అక్కడే ఒదిలేయబడ్డ ఒక చంటి బాబు క్రమంగా మనకి పరిచయమవుతారు.

స్టేషన్ లో వదిలేయబడ్డ ఆ చిన్న బాబును హీరో రాము, వైదేహి కొడుకనుకొని ఆమెకివ్వడానికి ప్రయత్నిస్తాడు. కాని ఆ బాబు ఆమె కొడుకు కాదని తెలుసుకొని ఇద్దరూ ఆ బాబు తల్లి కోసం వెతుకుతూ ఉంటారు. ఈ లోపల ఎగిరిపోయిన వైదేహి సూసైడ్ నోట్ దొరికి సన్యాసులు ఆమెని కాపాడాలని స్టేషన్ లో వెతుకుతూ ఉంటారు. కాని అనుకోకుండా ఆ నోట్ హీరోకి దొరుకుతుంది. అతడు కూడా ఆ అమ్మాయిని కాపాడి ఆత్మహత్య చేసుకోకుండా జీవితం విలువ గురించి చెప్పాలని ప్రయత్నిస్తూ ఉంటాడు ఆ అమ్మాయి కోసం వెతుకుతూ ఉంటాడు. ఆ అమ్మాయి దొరికేవరకూ ట్రైన్ లేట్ కావాలని కోరుకుంటూ ఉంటాడు. ఈ లోపల మిగతా పాత్రలతో హాస్యం పండించటానికి ప్రయత్నించారు దర్శకుడు చంద్ర మహేశ్. మధ్యలో కౌశ తో ఒక అయిటమ్ సాంగ్ కూడా వస్తుంది.

ఈ సినిమాలో కొన్ని సంఘటనలు బాగున్నాయి. స్టేషన్ కి వచ్చిన అనాధ బాలలను ఓదార్చిన విధానం బాగుంది. ఫాక్షనిస్ట్ ల తో హాస్యం కూడా బాగుంది. మధ్య మధ్య లో కొన్ని స్పెషల్ జోకు లొస్తాయి. అవికూడా బాగానే ఉన్నాయి.

ట్రైన్ లేట్ అయినా కొద్దీ కొన్ని సంఘటనలు జరుగుతూనే ఉంటాయి. ఇంతకీ ఆ బాబు ఎవరన్నది కూడా సస్పెన్స్ ని పెంచుతుంది. అన్నట్లు ఆ తల్లి మొదటి నుంచి మన కళ్ళముందే ఉంటుందండోయ్. మరి మీరు కనుక్కో గలరేమో చూడండి. అంతే కాదు, ఇంతకీ ఆత్మహత్య చేసుకోదలచిన అమ్మాయిని రాము కనుక్కొని కాపాడ గలడా! ఆత్నస్థైర్యాన్ని పెంచుకొని జీవితాన్ని సక్రమంగా మలచుకోవాలి గాని ఆత్మహత్య సరిఅయిన విధానం కాదు...అనే మెసేజ్ మీద ఈ సినిమా తీసారు. ఆత్మహత్య వద్దూ అన్న ఈ సినిమాలో ఒక ఆత్మ హత్య కూడా చూపించారు. ఈ సినిమా బాగుందా లేదా అన్నది మీరే తేల్చుకోండి. ఒకటే సెట్ మీద అనేక సినిమాలే వచ్చాయి. వాటన్నిటిలో ఇదికూడా ఒకటే. ఆ మధ్య వచ్చిన మొత్తం సినిమా ఎయిర్ పోర్ట్ లోనే జరిగిన ప్రయాణం చూసాను. ఫరవాలేదనిపించింది. ఈ సినిమా కూడా ఫరవాలేదు. అంతే.

సినిమా అయిపోయిన తరువాత ప్రెస్ మీట్ జరిగింది. ఫ్రీ గా సినిమా చూసిన ఈ మహిళలందరూ ఆ మీట్ లో పాల్గొనాలి. బయటకు రాగానే అక్కడ ఒక్కసారే బ్రైట్ లైట్స్ , కామెరాలతో, మైక్ లతో చానల్స్ వాళ్ళు కనిపించారు. కవిత,
సినిమా హీరో నిఖిల్, దర్శకుడు చంద్ర మహేష్, అశోక్ కుమార్, శివారెడ్డి మొదలైన వాళ్ళున్నారు. ఇంక మా వాళ్ళందరూ హుషారుగా నిర్మాత రామానాయుడుని,
సినిమా ని తెగ పొగిడేసారు. ఇదంతా ఇంక రోజూ టి.వి. లో కొంతకాలం వస్తూ ఉంటుందిట. నేను అందులో పాల్గొనలేదు కాని, అంతా అయిన తరువాత ఆ డైరెక్టర్ తో మాత్రం కాసేపు నా డౌట్స్ గురించి మాట్లాడాను. అంటే కుంజెం ఇంటర్వ్యూ చేసానన్నమాట. ఏమాటకా మాటే చెప్పుకోవాలి. హీరో కన్నా డైరెక్టరే బాగున్నాడు. హీరోయిన్ మదాలస కూడా బాగుంది.

మీరూ చూడండి మరి ఈ సినిమా. ఫ్రీ గా వచ్చింది నువ్వు చూసేసావ్ అంటారా. మరి ఇవాళ నా అదృష్టం అలా వచ్చింది. అన్నట్లు ఈ సినిమాలో "నీ కివాళ అదృష్టం కలిసొస్తుంది" అన్న వేయింగ్ మిషన్ కాప్షన్ చాలా సార్లే వస్తుంది. చూడాలి మరి నాకెంత కలిసొస్తుందో ఈ సినిమా తరువాత.:) ఆలస్యం మూలం గా అమృతం సంపాదించుకోవచ్చు మరి.

`ఏడవకే...ఏడవకే చంటిపాపాయి ...’

*******************************************************************************

సరికొత్త చీర ఊహించినాను......

2010-12-01T21:16:00.027+05:30

ఎవరికైనా వెంకటగిరి చీరలు కావాలంటే చెప్పండి. ఈ చీరలు కట్టీ కట్టీ మా కలీగ్స్ తో బాగా తిట్లు తింటున్నాను. ఈ చీరలకు నేను బ్రాండ్ అంబాసిడర్నట. నేనే ప్రమోట్ చేస్తున్నానట. అన్నీ అవే కడ్తున్నాను కాబట్టి నా పేరు వెంకటమ్మట. అబ్బో చాలా మాటలే పడ్తున్నానులెండి. ఎవ్వరూ నామీద కొంచమైనా జాలిచూపించట్లేదు.

ఇంతకీ నీ గొడవేంటి అంటారా!!! ఏం లేదండి. చాలా కాలంగా వెంకటగిరి నుంచి అక్కడే చీరలు తయారు చేసే ఒకాయన ప్రతినెలా ఇక్కడికి వస్తున్నాడు. చీరలన్నీ తెలిసిన వాళ్ళకి అమ్ముకుని పోతాడు. గత కొంతకాలంగా ఈ పని జరుగుతోంది. వచ్చినప్పుడల్లా తప్పకుండా నాక్కూడా రెండో మూడో చీరలు అంటగట్టకుండా పోడు. దాంతో, నేను అన్నీ వెంకటగిరి చీరలే కట్టాల్సి వస్తోంది. ఎవరికన్నా పెట్టాల్సినా నేనివే చీరలు ఇస్తున్నాను. పెళ్ళిళ్ళకి పబ్బాలకి నేనే గిప్ట్ ఇస్తానో అందరికీ ముందే తెలిసి పోతోంది. మా అక్కా మా అమ్మా అయితే ఊరికే ఆ వెంకటగిరి చీర తీసుకొని రాకు మా దగ్గరికి అని నాకు గాట్ఠిగా వార్నింగ్ ఇచ్చేసారు కూడా. మా అత్తగారు కూడా ఒప్పుకోటం లేదు. ఎందుకులెండి...నా కడుపు చించుకుంటే నా కాలిమీదేగా పడేది.

వద్దయ్యా బాబూ ఈ చీరలు నాకింక, నే కూడా నీతోపాటు ఓ షాప్ పెట్టాల్సిందే ... అంటే అతను ఒప్పుకోటంలేదు. తెగ బతిమలాడుతున్నాడు. నా కష్టాలు చెప్పినా వినిపించుకోటం లేదు. పైగా తన కష్టాలు నాకు చెప్తాడు. మీకు చాలా తక్కువ రేట్ కిస్తాను తీసుకోమంటాడు. అక్కడ నేసిన చీరలు డైరెక్ట్ గా మీకే ఇస్తున్నాను అంటాడు. ఈ చీర మీకు చాలా బాగుంటుంది ... ఈ రంగు బాగుంటుంది అంటూ తెగ ఉబ్బేస్తాడు.ఈ చీర మీ కోసమే తెచ్చాను, ఇంకెవరికీ అడిగినా ఇవ్వలేదు అంటాడు. మరి కరిగి పోకుండా ఎలా ఉంటాను చెప్పండి. నా మనసేమో వెధవ మొహమాటం నువ్వూనూ....తీసుకో...అంటుంది. నేనేమో ఒకటే మొహమాటపడిపోతూ ఉంటాను. ఒక్కోసారి గట్టిగా చెప్పినా వినిపించుకోడు. అంత పెద్దమనిషిని కోప్పడలేంకదా. కానీ నాకు మాత్రం ఆ చీరలన్నీ చూడగానే రంగురంగుల తమాషా పిట్టలన్నీ రకరకాల రాగాలు తీసుకుంటూ నా చుట్టూ తిరుగుతు ఎంత హొయలు పోతున్నాయమ్మా అనిపిస్తుంది. నా కళ్ళల్లోంచి మెరుపుల జిలుగులు ఆ చీరలంతా పరుచుకుంటాయి.

అతడు ముస్లిం. కాని చక్కని తెలుగు మాట్లాడుతాడు. తన ఇద్దరు కొడుకులు కూడా ఈ పనిలోనే ఉన్నారట. ఏం చదువుకోలేదు అంటాడు. వేరే ఉద్యోగాలు ఏమీ చేయలేరు. స్వంత మరదలే పెళ్ళి చేసుకోను అందట. వాళ్ళకు ఎక్కడా పెళ్ళి సంబంధాలే కుదరట్లేదట. మా పిల్లలు చాలా అమాయకులు, సిటీలోకొచ్చి బతకలేరు. ఇప్పుడేమో ఈ చీరలెవరూ కొనటంలేదు, అని మొన్న కళ్ళనీళ్ళు పెట్టుకున్నాడు. అయ్యో పాపం అనిపించింది. కాని నేనేం చేయగలను. ఆ చీరలు కూడా చాలా ఖరీదైనవి. ఎవరైనా ఎన్నని కొనగలరు....ఆయన కొడుకులకు నేను పెళ్ళిసంబంధాలు ఎలాగూ కుదర్చలేను కదా....అందుకని చీరలైనా కొనాలికదా పాపం.

ఎలా నేను తప్పించుకోవాలో తెలియటం లేదు. కాని ఏ మాటకా మాటే చెప్పుకోవాలి. చీరలు మాత్రం అస్సలు వదులుకోబుద్ధికాదు. చాలా ముద్దుగుంటాయి. కావాలంటే మీరూ చూడండి. ఎంతబాగున్నాయో. నిజంగా ఏ చీరకుంది ఇంత అందం అనిపించటం లేదు.

అబ్బాయిలూ నిజం చెప్పండి..."మీ కోసం" కొనేయాలనిపించటం లేదూ... అమ్మాయిలూ మీ మనసు దోచేయటంలేదూ...తప్పకుండా ఇప్పుడే కొనేస్తారు...నాకు తెలుసు

ఈ చీరలు చూస్తూంటె ఎంతో అందమైన ఈ పాటే నాకు గుర్తొస్తుంది.

సరికొత్త చీర ఊహించినాను
సరదాల సరిగంచునేయించినాను
మనసూ మమతా పడుగు పేక
చీరలో చిత్రించినాను
ఇది ఎన్నో కలల కలనేత
నా వన్నెల రాణికీ సరి జోత
అభిమానం గల ఆడపిల్లకు అలక కులుకు ఒక అందం
ఈ అందాలన్నీ కలబోసానే....కొంగుకు చెంగును ముడివేస్తానే
చుర చుర చూపుల ఒకమారు
నీ చిరు చిరు నవ్వుల ఒకమారు
మూతి విరిపుల ఒకమారు
నువ్వు ఈ కళనున్నా మా బాగే...ఈ చీర విశేషం అల్లాగే..........
సరికొత్త చీర ఊహించినాను..........

ఇంకా చూడండి...రంగురంగు చీరల వన్నెచిన్నెలు..........

చుట్టూ చెంగావి చీర కట్టావే చిలకమ్మా.........

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

****************************************************************************

"పంతులమ్మల డే అవుట్"

2010-11-20T21:55:00.005+05:30

ఇవేనండి...మా వంటలూ...వనభోజనాలూ... మరి మీ అందరు వస్తారా మాతో........

చాలా రోజులయింది. హాయిగా కబుర్లు చెప్పుకొని. అందరం తీరిక లేకుండా అయిపోయాం. ఏమన్నా ప్రోగ్రాం వేయండి, కాస్త అలా తిరిగేసి వద్దాం అన్నారు మా ప్రిన్సిపల్ మేడం. ఇంకేం దొరికిందే ఛాన్స్. వదలకూడదనుకొని అందరం ప్లానింగ్ మొదలుపెట్టాం. అక్కడున్న పదిమంది పది ప్రోగ్రాంస్ పెట్టారు.పొద్దున్న పోయి సాయంత్రానికి ఒచ్చేయొచ్చు, సిటీ లో గోల్కొండా ఫోర్ట్, మ్యూజియం చూసొచ్చేద్దాం అన్నారు ప్రిన్సిపల్. అబ్బా!!!అనుకొని అందరం ఒకరి మొఖాలు ఒకరం చూసుకున్నాం. కొందరికైతే బిక్కమొహాలే పడ్డాయి. ఎలా? ఏం చేయాలి?

కార్తీక మాసం కదా, హాయిగా మనకి దగ్గిరలోనే ఉన్న అనంతగిరి అడువుల్లో తిరిగొద్దాం. చక్కగా వనభోజనాలు కూడా చేసుకోవచ్చు. సైట్ సీయింగ్ బాగుంటుంది. చక్కటి పురాతన గుడి కూడా ఉంది. అక్కడే మా ఫాం హౌజ్ కి వెల్దాం అంది మా వంశీ. గుడి అనంగానే మా ప్రిన్సిపల్ వెంటనే ఒప్పేసుకొని, సరే అందర్నీ కనుక్కోండర్రా ఎవరెవరొస్తారో, మొత్తం ప్లాన్ చేయండి అన్నారు. హమ్మయ్యా, భలే ఒప్పించావ్, లేకపోతే అందరం ఆ సాలార్జంగ్ మ్యూజియం చుట్టూ తిరిగేవాళ్ళం అని వంశీ ని పొగిడేసి తెగ సంబరపడిపోయాం. మిగతా విషయాలేవీ మాకు సమస్యకాదు కాబట్టి వెంటనే ఏర్పాట్లన్నీ జరిగిపోయాయి. వర్కింగ్ డే పోనివ్వరు కనుక, సెకండ్ సాటర్ డే ప్లాన్ చేసుకున్నాం.

పొద్దున్నే ఆరు గంటల కల్లా బయలు దేరాలి. అందుకని మా హాస్టల్ లోనే పులిహోర, దద్దోజనం, పూరీ కూర లంచ్ గా తయారుచేయించుకొని వెళ్ళాలనుకున్నాం. రకరకాల తినుబండారాలెలాగూ తీసుకెల్తాం. చాల్లే అనుకున్నాం.

పొద్దున్నే అందరం కాలేజ్ దగ్గరికి చేరుకున్నాం. మా వెహికల్ కూడా వచ్చేసింది. ఎవ్వరూ ఆలస్యం చేయలేదు. అహా, సాగింది ప్రజా రధం అని పాడటం మొదలు పెట్టారు. పదండి ముందుకు..పడండి ముందుకు..పద పద తోసుకు పదండి అని ఇష్టమొచ్చినట్లు కేకలు పాటలు. ఎన్ని రోజులయిందో ఇలా ఎంజాయ్ చేసి అనుకున్నాం. అదేంటర్రా...వెంకటరమణా గోవిందా..గోవిందా అనాలి అన్నారు మా ప్రిన్సిపల్. అలా అంటే గోవిందా అయితామేమో అని నవ్వుకున్నాం. అంత పొద్దున్నే ఖాళీ రోడ్ల మీద అలా పోతూఉంటే ఎంతో ప్రశాంతంగా అనిపించింది. మెల్లిగా ఊరి పొలిమేరలు కూడా దాటేసాం. ఆ సమయంలో రష్ లేని హైద్రాబాద్ చాలా అందంగా కనిపించింది.

మా అంత్యాక్షరీకి, అల్లరికీ అడ్డే లేకుండా ప్రయాణం కొనసాగింది. ఒక గంట తరువాత దారిలో కనిపించిన ధాభా దగ్గిర ఆగాం. అందరూ చాయ్..చాయ్ అని గొడవ పెట్టేసారు మరి. హాయిగా ఆ చుట్టుపక్కలే ఉన్న ప్రాంతాల్లో చెట్ల మధ్య తిరుగూతూనే టీ తాగాం. అక్కడ చుట్టూ చింత చెట్లు నిండా కాయలతో ఉన్నాయ్. ఆ కాయలన్నీ చింతపండుగా కూడా అయిపోయినై. అయినా సరే అందరం ఆ "చింతపండు కాయ" లే కోసుకొని పరమానందంగా చప్పరించాం. ఆహా! చెట్టుమీద చింతపండు ఎంత రుచో. ఇదీ నాచురల్ పూడ్ అంటే, మన వన భోజనాలు ఇంక మొదలైనట్లే అని సంబరపడిపోయాం.

మెల్లిగా అనంతగిరి అడువులకు చేరుకున్నాం. చిక్కటి ఆ అడువుల్లో పోతూ ఉంటే ఏదో దివ్యలోకాలకు వెళ్తున్న అనుభూతే కలిగింది. సుదూరంగా వ్యాపించిన పచ్చని గడ్డి బయలు, రెల్లు పొదలు, బూరుగు చెట్ల చిటారు కొమ్మల మీద నుంచి జారిపోతున్న బంగారు కాంతులీనే ఆ నీరెండ...పైన నీలాకాశం ఎంతోదూరం...చాలా దూరం వరకూ అంతే నీలాకాశం...ఒఠ్ఠి నీలం....పులులో చిరుతలో తిరుపతిలో లాగా ఇక్కడ కూడా తిరుగుతూ మాకడ్డమొచ్చేస్తే ఎలా అని ఒక నిముషం భయమేసింది. పులిలాంటిదేదో కనిపించింది కూడా. కాని మెల్లిగా అది కుక్క ఆకారంలో బయటపడింది:)

ముచుకుందా నది ఇక్కడే పుట్టిందట. అదే మూసీ నదిగా మారింది.ఈ అనంత గిరికి మార్కండేయ క్షేత్రమని, దామ సరోవరమని పేరట. ఇక్కడే మార్కండేయుడు తపస్సు చేసి అనంతపద్మనాభస్వామి ని సాక్షాత్కరింపచేసుకున్నాడట. అలాగే గంగా దేవిని కూడా ఇక్కడికి రప్పించుకున్నాడట. ఆ పేరుమీద సరోవరం ఏర్పడింది.

ఇక్కడి ప్రకృతికి, వాతావరణానికి ఆనందపడి, అక్కడ మృగాలు స్వేచ్చగా తిరగటం గమనించి నిజాం ప్రభువులు ఇక్కడికే వేటకొచ్చేవారట. ఇక్కడ దొరికే పచ్చటి గరిక తోటే తమ గుర్రాలని మేపేవారు. ఇక్కడ దొరికిన సాలగ్రామాలను చూసి, అనంతపద్మనాభ దేవాలయాన్ని నిర్మించారు. అది మాత్రం విచిత్రమే. ఆ తర్వాతనే ఎంతో మంది హిందువులు ఈ దేవాలయాన్ని దర్శించటంతో ఈ స్థలం ప్రసిద్ధిగాంచింది. ఇక్కడి స్థల పురాణం కూడా చాలా గొప్పగానే చెప్తారు. ఈ దేవాలయాన్నే మేము దర్శించుకొంది.

ఈ చుట్టు పక్కల ఎంత బాగుందో. ఈ గుడి నిర్మాణం కూడా మహ్మదీయ సాంప్రదాయాన్నే చూపిస్తోంది. కొంచెంలోయలోకి ఉన్న ఈ గుడి ని పైనుంచి చూస్తుంటే ఎంతో ఎత్తుకు పెరిగిన ఈ చెట్ల గుబురులే ఎండా వాన నుంచి ఈ గుడిని కాపాడుతున్నాయా అనిపిస్తుంది. ఈ గుళ్ళో పెళ్ళి చేసుకుంటే ఎటువంటి కష్టాలు కలగవంట. (పెళ్ళికూతురికి మాత్రమే ఇది వర్తిస్తుంది). ఎలా వాడుకలోకొచ్చిందో నాకు మాత్రం తెలీదు. కాబట్టి పెళ్ళి కాని అమ్మాయిలూ కొంచెం ఈ సంగతేంటో ఆలోచించండి. అసలు సంగతి అబ్బాయిలకి మాత్రం తెలియనియ్యకండేం. మేము వెళ్ళేటప్పటికే అక్కడ ఒక పెళ్ళి జరుగుతోంది.

ఈ గుడే లోయలోకి ఉందనుకుంటే, అక్కడినుంచి ఇంకా లోయలోకి మెట్లు, కాలి బాట ఉన్నాయి. సరోవరం అక్కడుందన్నమాట. ఈ నడక మాత్రం చాలా ఆహ్లాదాన్ని కలిగించింది. అవధుల్లేని ఆకాశంలో పరుచుకుంటున్న మేఘాల్ని అందుకోటానికి పైపైకి పాకి పోతున్నఆ పచ్చటి చెట్ల తోరణాలు ఎంత బాగున్నాయో. నేల మీద రాలిన వన్నెచిన్నెల పూలు కొత్త కొత్త రంగవల్లుల డిజైన్ల లా ఉన్నాయి. అక్కడే కూర్చుని కాపీ చేసుకుందా మనిపించింది. కాని, ఆ అల్లిక జిగిబిగి నా తరమయ్యేనా! 'ఎవరు నేర్పేరమ్మ ఈ కొమ్మకూ...పువులిమ్మనీ రెమ్మ రెమ్మకూ...ఎంత తొందరలే హరి సేవకూ...పొద్దు పొడవక ముందే పువులిమ్మనీ' అని మనసు లోనుంచి బయటకొచ్చింది ఈ అందమైన అనుభూతి. అసలు అలంకరణ అనే కళ ప్రకృతి దగ్గిరే మనం నేర్చుకోవాలి. పరలోకమంటే ఇదే! అక్కడి దాకా వెళ్ళిన వాళ్ళం కొంత మందిమే:)

అప్పటికే మధ్యాహ్నం అయిపోయింది. అందరి కడుపుల్లో ఎలుకలు కాదు...కాదు...గుర్రాలు..ఏనుగులు పెరేడ్ చేయటం మొదలుపెట్టాయి. బహుశ: అడువుల్లో ఉన్నందుకు ఇలా ఉందా అనిపించింది కాని, తొందరలోనే మాకర్ధమయ్యింది...ఆ జంతువుల్ని బయటకు తోలేయాల్సిన అవసరమేర్పడిందని.

పరిగి లో ఉన్న ఫామ్ హౌజ్ కెళ్ళి అక్కడి పొలాల్లో భోంచేద్దామనుకున్నాం. అక్కడి నుంచి మళ్ళీ ఓ అరగంట ప్రయాణం సాగించాం. ఈ పయనం అమేయం..అద్భుతం. దారంతా పచ్చటి పసుపు తోటలు. గాలి తెమ్మరలో తేలి వస్తున్న ఆ పసుపు లేలేత సువాసనలు ఇన్నాళ్ళ మా కాలుష్యాని పూర్తిగా వదిలించేసింది. దూరంగా కనిపిస్తున్న టేకు చెట్లు, వాటి మీద పరుచుకున్న తెల్లటి పూలు అంబరమంటిన హృదయాలను తలపించాయి. అంతేనా, కాలీ ప్లవర్, కాబేజ్ తోటలు నేల మీద పరచిన కొత్తరకం తివాచీలను చూపిస్తున్నాయి. ఇంక జొన్న చేలైతే పిల్లగాలులకు తలలూపుతూ మమ్మల్ని ఎంత ఆనందంగా ఆహ్వానించాయో చెప్పలేను. దారిలో కనిపించిన సన్నటి నీటి వాగు గలగల లాడుతూ స్వచ్చమైన నీటితో హొయలు ఒలకబోస్తూ సన్నటి రాగాలు తీసుకుంటూ మమ్మల్ని కూడా తనతో రమ్మని ఎంతగా పిలిచిందో!!!అక్కడే మత్తు గొలిపే మొగలి పొదలు ఆవరించుకొని ఉన్నాయి. హత్తుకునే చల్లని గాలి,ఆ పూల పరిమళంతో చేరి పరవశింప చేస్తున్నాయి. ఆ సౌందర్యపు అనుభూతే తప్ప, నేను అన్న ఉనికి పూర్తిగా మాయమైంది.

ఇన్ని ఆనందాలతో కొనసాగిన మా ప్రయాణం మాకే తెలియకుండా ఎంత తొందరగా గమ్యం చేర్చిందో. పొలాల మధ్య ఒంటరిగా ఉన్న ఆ ఫామ్ హౌజ్, చుట్టూ ఉన్న రక రకాల పూల తోటలు, కూరగాయ మొక్కలు అనేక రకాల పండ్ల చెట్లు ఏ చిత్ర కారుడూ చిత్రిం చలేని గొప్ప చిత్రాలనే మాకు చూపించాయి. చుట్టూ ఉన్న పొలాలు మమ్మల్ని చూసి సన్నగా తలలూపాయి. రండి..రండి అన్నాయి. గడ్డి పూలు కూడా అందంగా విచ్చుకొని నీటి తుంపరల ముసుగులో ఆకర్షిస్తున్నాయి. ఆకాశపుటంచున ఒక సన్నని మెరుపు మెరిసి, ఒక్క క్షణంలో ఇంద్రధనుస్సులోని రంగులన్నీ అక్కడ ఆరబోసింది. అప్పుడే మొదలైన సన్నటి వర్షపు వెండిపోగులు మమ్మల్నివానా వానా వల్లప్ప ఆడుకునేట్లు చేసాయి. తుమ్మచెట్లు తలలూపుతూ పూలను నీటిలో రాలుస్తున్నాయి. పిల్ల తెమ్మరలు పరవశింప జేస్తున్నాయి. అలా ఆడుకుంటూ పాడుకుంటూ తిన్న మా పులిహోర, దద్దోజనమే మాకు పంచభక్ష పరమాన్నాలు. అవే మా కార్తీక వన భోజనాలు.

విరిసిన ప్రతి పువ్వూ అమాయకంగా చేతులు చాచి మరీ మమ్మల్ని వెనక్కి పిలిచాయి...."అప్పుడే వెళ్ళిపోతారా, మీ లోకానికి"......

************************************************************************************

నా కోసం......

2010-11-10T21:53:00.004+05:30

గగనాన హత్తుకున్న చంద్రునిలా
నీదరిని చేరని నన్నిలా
అప్పుడే ఆలపించిన గీతంలా...
నా మది గలగలా, సముద్రపు జీవనదిలా,
నీ దరహాసం చేరాలి నను గాలితరంగంలా
ఓ నా ప్రియ నేస్తమా, వెన్నెల్లా ఎల్లకాలం
నా గుండె గుడిలో దాగిపో...
తారలతోనే జీవిత కాలం గడిపే చంద్రునిలా
కడలితోనే మమైకమైన కెరటంలా కలకాలం
నీ కోకిల గానం, నా మూగ మదిలో నింపిపో...
ఎండల్లో, వానల్లో నా కోసం వేచి ఉంటానని మాటిచ్చిపో
ఎందుకంటే నా మనసంతా ఉండిపోయింది నీ చెంతనే
అందుకే ఈ దిగులంతా ఓ నా నేస్తమా!
మేఘమా కదలిపోకు
పవనం వచ్చే వేళయింది
పుష్పమా పుప్పొడి రాల్చకు
భ్రమరం వచ్చే వేళయింది
స్వప్నమా జారిపోకు
నిదుర వచ్చే వేళయింది
హృదయమా కన్నీరు రాల్చకు
స్పందన ఇంకా మిగిలే ఉంది.....
మాటలే రాని వేళ, పాట ఎలా పాడను
కళ్ళలోన కడలి సాకి, ఎంతసేపు ఆపను
నిన్ను మరచి పోవాలని
నా హృదయాన్ని ఒక శిలగా మార్చుకున్నా,
నీ జ్ఞాపకాలు వాటిని శిల్పంగా మార్చాయి,
ఆ శిల్పమే నువ్వైతే నిన్ను మరిచేదెలా.....

****************************************************************************

`అమ్మవారు’

2010-10-15T22:50:00.010+05:30

అందమైన ఆహార్యం తో, ఆకర్షణీయమైన చిరునవ్వుతో సినీ అమ్మవారుగా పేరు ప్రఖ్యాతులు సంపాదించింది కె.ఆర్.విజయ. గుర్తుంది కదూ.
అమ్మవారు అనంగానే తనే గుర్తొస్తుంది.

'నమ్మ వీతు దైవం' అనే చిత్రంలో వేసిన అమ్మవారి పాత్ర ఆ తరువాత అనేక చిత్రాల్లో దేవత గ నిలబెట్టింది.

తెలుగు సిన్మాల్లో ఎందరో దేవతా మూర్తులుగా నటించినప్పటికి, కె.ఆర్.విజయ కొచ్చినంత గుర్తింపు ఎవరికి రాలేదు.

అమ్మవారు నవ్వితే ఇలాగే ఉంటుంది అనే నమ్మకాన్ని ఆమె నవ్వు నిరూపించింది.
"పున్నగై అరసి" (క్వీన్ ఆఫ్ స్మైల్స్) అనే బిరుదుని తనకే స్వంతం అని ఇప్పటికి కూడా నిలబెట్టుకో గలిగింది.

అమ్మవారి రకరకాల అవతారాల్లో ఎన్నో చిత్రాల్లో నటించింది.

దేవీ లలితాంబ, అష్టలక్ష్మీ వైభవం, జగన్మాత, మా ఇలవేల్పు, శుక్రవారం మహాలక్ష్మి, శ్రీ వినాయక విజయం, త్రినేత్రం, శ్రీ దత్త దర్శనం వంటి అనేక చిత్రాల్లో ఆమె అమ్మవారుగా నటించింది.

అనేక రకాల ఈ అమ్మవారి పాత్రలు మనమీద ఇప్పటికి కూడా ఎంతో ప్రభావాన్ని చూపిస్తాయి.

ఒక దేవతగా సుకుమార, సౌందర్య, శాంత, లాలిత్య స్వభావాలను మనలో పెంచుతుంది.

అంతేకాదు దీనికి అవతలి కోణాన్ని కూడా మనకి చూపిస్తుంది.

అవసరమైనప్పుడు ఒక పాలకురాలిగా, దుష్టశక్తి సంహారిగా, జ్ఞానిగా, చాముండిగా మారాలి అనే స్పూర్తినిస్తుంది.

సున్నిత మనస్కురాలైన స్త్రీ అవసరమైనప్పుడు రౌద్రమూర్తిగా, ఉగ్రస్వరూపాన్ని పొందే శక్తినిస్తుంది

అవరోధాలను అధిగమించి, మనలోని శక్తిని మనమే బయటికి తీసుకొని రావాలనే ఆవేశాన్ని కలిగిస్తుంది.

రౌద్రం, శౌర్యం, ఉత్సాహం మనలో పెంచుతుంది.

అతి సౌమ్యమైన, అందాల అంబిక రూపం నుంచి భయంకర కాళిగా మారగలిగే కఠినత్వాన్ని ఇస్తుంది.

భక్తి ద్వారా శక్తిని పొంది ముక్తి వైపు నడిపిస్తుంది.

స్త్ర్రీ అబల కాదు సబల.

ఇదే అమ్మవారి వివిధ రూపాల సందేశం.

ఓంకార రూపిణీ...జగదేక మోహినీ....ప్రకృతీ స్వరూపిణీ...... రక్ష రక్ష జగన్మాత! నమో! నమో:

"అందరికి దసరా శుభాకంక్షలతో" ............ జయ

" జయము నీయవే! అమ్మా! భవానీ "

**********************************************************************************

"నీ ఉజ్వల భవిష్యత్తు కోరుతున్నానురా కన్నా!!! "

2010-10-03T20:28:00.014+05:30

బుజ్జులు,

నిన్న, అదే అక్టోబర్ 2 న నీ పుట్టినరోజు. యాపీ యాపీ బర్త్ డే కన్నయ్యా....

స్కూల్ వాన్ దిగుతుంటే నేను ఎదురు రాకపోయినా, పక్కింటి ఆంటీ తో మాట్లాడుతూ ఒక్క నిముషం నిన్నుచూడక పోయినా ఎంత అలిగే వాడివో. స్కూల్ వాన్ తలుపులో నీ చేయి వేలు పడిందని, మన చుట్టు పక్కల వాళ్ళంతా వొచ్చి చేరేలా నువ్వేడ్చినా, నేను బయటికి రాలేదని, అసలు ఇంట్లోనే లేనని ఎన్ని రోజులు గొడవ పెట్టావో. నేనొచ్చేవరకూ, చేతిలో గడ్డి పరకలు, ఇంకా ఏవేవో పట్టుకొని, హకల్బెరీఫిన్ లాగా నీలోనువ్వే ఏవేవో మాట్లాడుకుంటూ ఆక్ట్ చేస్తూ ఉండే వాడివి. ఇంట్లో కూడా నీరూంలో నువ్వు చదివిన బుక్స్ అన్నింటిలో రకరకాల డైలాగ్స్ గట్టిగా మాట్లాడుతూ ఫైటింగ్స్ కూడా చేస్తూ ఉండే వాడివి. నీ గదిలోంచి రకరకాల శబ్దాలు వినిపించేవి. ఒకసారి ఎవరో మీకెంతమంది పిల్లలండీ చాలా గోలగా ఉంటుంది అని కూడా అడిగారు. ఒక్కడే అంటే వాళ్ళు నమ్మనేలేదు.

గాంధీ పుట్టినరోజే నువ్వూ పుట్టావు శాంతంగా ఉండాలి, నువ్వు పేరుకి మాత్రమే శాంతం అంటే...నేను గాంధీ కాదుకదమ్మా అని నవ్వేస్తావు.

నీ పుట్టిన రోజని హారతిచ్చి, తాతయ్యకు, నానికీ కాళ్ళకు దండం పెడితే నీ కాళ్ళక్కూడా దండం పెట్టాలని ఎంత గొడవ చేసే వాడివో గుర్తుందా.

చిన్నప్పుడు నీ పుట్టిన రోజంటే చాలా హడవిడి చేసే వాడివి. అందరూ రావాల్సిందే. ఇంటినిండా బలూన్లు నీ ఫ్రెండ్స్ తో కట్టించే వాడివి. చివరికి పనమ్మాయి కూతురు రాకపోయినా వాళ్ళ ఇంటిముందే నిలబడి, ఏడ్చి రాగాలు పెట్టి, బతిమలాడుకొని మరీ తీసుకొచ్చే వాడివి. ఆ పిల్లేమో భయంతో బిక్కమొహం వేసేది. మీ అందరికీ ఎన్నో రకాల గేంస్ పెట్టి రకరకాల బహుమతులిస్తే చాలా గొప్పగా ఫీలయ్యే వాడివి.

కిరీటాలు, రకరకాల పెద్ద పెద్ద రాజుగారి నగలు, ఆయుధాలు ఎన్ని కొనిపించేవాడివో. ఇంటి నిండా అవే.

పిలిచిన పేరుతో పిలవకుండా, రకరకాల పేర్లతో పిలుస్తావమ్మా, నా మొత్తం పేరుతో పిలిచావంటే మాత్రం నా మీద నీకు కోపం వచ్చినట్లు లెఖ్ఖ, అని ఇప్పటికీ నవ్వుతావ్.

నాతో కావాల్సిన లెసెన్స్ అన్నీ చెప్పించుకొని...నేనేమన్నా నీ స్టూడెంట్నా నా మీద అరుస్తున్నావు ...అనుకుంటూ దర్జాగా వెళ్ళిపోయేవాడివి.

నీ బర్త్ డే కి ప్రతిసారి హాలిడే వస్తుందని, స్కూల్లో శలవివ్వద్దని చెప్పమని ఎంత రభస చేసే వాడివో. చివరికి ఎసెంబ్లీ లో అనౌన్స్ చేయిస్తే, ఒక రోజు ముందుగానే అందరి విషెస్ తో, మహా ఆనందంగా ఇంటికొచ్చే వాడివి. అంతేనా! మర్నాడు స్వీట్స్ కూడా తీసుకెళ్ళే వాడివి. మొత్తానికి ప్రతిసారి నీ పుట్టిన రోజు రెండేసి రోజులు చేయించే వాడివి. గుర్తుందా, బేటా.

ఇప్పుడు పుట్టినరోజుకి ఇంట్లో పార్టీలు కాకుండా, నీ ఫ్రెండ్స్ తో బయటికి వెళ్ళి ఎంజాయ్ చేస్తున్నావు. కేక్ కటింగ్, అర్ధరాత్రి ఫ్రెండ్స్ విషెస్ మొదలయ్యాయి. హొటల్ కొద్దురా మటన్ కలుస్తుంది అంటే, మటన్ ముక్కలు మా ఫ్రెండ్ తో తీసేయిస్తాలే అంటావు. మోపెడ్ ఎక్కుతా అంటావు. కిందపడ్తావురా అంటే అస్సలు వినిపించుకోవు. ఇంటికొచ్చే వరకు ఎంత భయమేస్తుందో తెలుసా. మోపెడ్ కొనివ్వలేదని ఇంకా అలుగుతూనే ఉన్నావు. మోటర్ సైకిల్ మీద పోతున్న స్టూడెంట్స్, వాళ్ళ స్పీడ్ చూస్తే ఎంత భయమేస్తుందో, అదెంత డేంజరో చెప్తె వినవు. అన్నిటికీ ఇట్లా భయపడితే ఎట్లా అంటావు గాని, రోజూ చూస్తున్న ఆక్సిడెంట్స్ తో నా మనస్సు ఒప్పుకోటంలేదురా బాబులూ.

నువ్వు ఎదిగి ఎదిగి ఎంతో పెద్దవాడివై, నిండునూరేళ్ళు, సుఖశ్శాంతులతో, ఆనందమయ జీవితం గడపాలిరా, బంగారుతండ్రి..

చింటుగాడా, నీకు తెలియని విషయం ఒకటి చెప్పనా:) నీ పుట్టిన రోజునే నా "మనస్వి"లో కూడా రాయటం మొదలు పెట్టాను.

నీవు ధనరాశులు సంపాదించకపోయినా...మంచిపేరు సంపాదించుకో బాబా. నువ్వెంత అల్లరివాడివైనా, అమ్మ మాట నీకు ప్రాణమని నాకు తెలుసురా చిన్నా! వింటావు కదురా, అమ్మలూ!!!

ప్రేమతో అమ్మ.

***************************************************************

’ఎండమావిలో ఎడారి"!!!

2010-09-22T21:52:00.004+05:30

మనిషి జీవిస్తూనే ఉన్నాడు. కాని, ఎలా!!! తన జీవితం సుఖమయం చేసే సాధనాలు శోధిస్తూ...ఈ పరిశోదన నాటికీ, నేటికీ కొనసాగుతూనేఉంది. శాంతియుతంగా, సులభంగా, నిశ్చింతగా జీవించటానికి మార్గాలు, ఆ నాటి రాతియుగం మానవుడు...నేటి అణుయుగం మానవుడూ వెదుకుతూనే ఉన్నారు. కృత్రిమంగా ఎన్నెన్నో సాధనాలు కనిపెడుతూనే ఉన్నాడు. కాని దేనికి!!! కేవలం నాలుగ్గోడల మధ్య బందీ కాకుండా ఎగిరిపోవాలనే. ఎన్నో కొత్త విషయాలు శోధించాలన్న ఉత్సాహమే, మానవుడ్ని చంద్రమండలం వరకూ తీసుకెళ్ళింది. అచిరకాలంలోనే ఈ మానవుడి తెలివి తేటలు, ఇంకా...ఇంకా..విస్తరిస్తున్న విశ్వంతోపాటు దూసుకెల్తూనే ఉన్నాయి. ఇంత ప్రగతి సాధిస్తున్న, అదే మానవుడు...తన అహంకారంతో అధ:పాతాళానికి పడిపోతున్న సంగతి మాత్రం తెలుసుకోలేక పోతున్నాడు. అంతులేని ఈ బ్రహ్మాండ భాండంలో పరమాణు తుల్యుడైన మానవుడెక్కడ? అతనికీ అహంకారమెందుకు?

సహజత్వాన్ని కృత్రిమంతో కలిపి నాశనం చేస్తున్నాడు. అన్నీ కృత్రిమాలే...ప్రేమా, అభిమానం, అనురాగం అన్నీ మేడిపండుపై మెరుగులే. గులాబీ కెంపుల అందాన్ని చూసి ఆనందించి అందుకోబోతే, చేతికి పెంకుల గులాబీ తగులుతుంది గట్టిగా. అప్పుడు కానీ అది కృత్రిమ గులాబీ అని తెలియటంలేదు. మన ఆనందం అంతా కేవలం దూరంగా ఉన్నంతవరకే....

సంఘీభావమే లేకపోతే మానవునికి ఆకాశంలోకి ఎగరటం సాధ్యమా? అతని తెలివి పెరిగి తారాపధాన్ని అందుకొనేదా? కానీ వ్యక్తిగతమైన విషయాల్లో మాత్రం, ఒకరితోఒకరు ఏకీభవించలేకపోతున్నారు. తన సంతోషం, సుఖం, అభివృద్ధి కోసం మరొకరి వినాశనానికి ఎన్నో కుతంత్రాలు ఉపయోగిస్తున్నాడు. ప్రస్తుతం ఇటువంటి అహంకారమే మనుషుల్లో ఎక్కువగా పాతుకుపోయి కనిపిస్తోంది. విజ్ఞాన శాస్త్ర పథంలో ఇతరులకు తోడ్పడి, సహకరించే మానవుని నైజం స్వవిషయాల్లో స్వార్ధపరత్వంతో నిండిపోతోంది. ఈ అహంకారం పోయిననాడే మానవుడు సంపూర్ణత్వాన్ని సాధించాడనిపిస్తుంది.

పురాణకాలంలో దేవదానవుల జాతిభేదమే వారిలో యుద్ధాలను ప్రేరేపించింది. ఆ కాలంలో జన్మత: శతృవులుగా ఉండి ఒకరినుంచి ఒకరు రక్షించుకోటానికి యుద్ధాలు చేసేవారు. చివరికి ఈ నాటికి మిగిలింది మాత్రం మనుషులే!!! ఇప్పుడు కేవలం ఒక్కరే అవటం మూలంగా ఎవరితో పోట్లాడాలి! తమ శక్తి సామర్ధ్యాలు ఎవరిమీద చూపించాలి? ఎవరిని జయించాలి? అన్నది అర్ధం కావటంలేదు. అందుకని మానవులే మానవులపై తమతమ ప్రభావాలు చూపించుకోవాలని, ఒక ప్రాంతపు ప్రజలు ఇంకోప్రాంతపు ప్రజలని లొంగదీసుకోవాలని ప్రయత్నిస్తున్నారు.

ఏ దేశ చరిత్ర పుటలు తిరగేసినా తేటతెల్లమయ్యేది ఈ విషయమే...వీరు మన పూర్వీకులు, ప్రత్యక్షంగా నీవు నా ఆధీనంలో ఉండాలి, లేకపోతే నా శతృవైన నీకు నాకు ఫలానా సమయంలో, ఫలానా చోట యుద్ధం జరుగుతుంది, అని ప్రకటించుకొని, ముఖాముఖి పోరాడుకొని, బలాబలాలు తేల్చుకునే వారు. ఒక విధంగా ఆ పద్ధతే నయమేమో!!!

కాని, ఈ నవీన కాలంలో...అణుయుగంలో, మానవుడు విశ్వంలోకి ఎగిరెగిరి పోతున్న ఈ సమయంలో, తన శతృవులెవరు..అన్నది ఒక సమస్యగా పీడిస్తోంది. మిత్రులలాగా సంచరిస్తూ వెన్నుపోటు పొడిచే వారొకరైతే... వీరు మన హితైషులు కారు అని తెలుసుకునే లోపలే భష్మం చేసేసే వారొకరు. అధికారం అనే ముల్లుకర్రతో పొడిచే వారొకరైతే, ఆశలు కల్పించి రంగుల వలలోకి రప్పించి ఉచ్చులు బిగించేవారొకరు. పైకి మటుకు అందరూ పెద్ద మనుషులే, సంస్కారవంతులే!!!! ఇటువంటి వారిని గుర్తుపట్టటమే కష్టమైతే, ఇంక వీరికి దూరంగా మసలటం అన్నది ఎలా సాధ్యం?

పదవి...అనే తన గొడుగును చేతిలో ఉంచుకొని, తన వారిని మాత్రమే ఆ నీడలో ఉంచి, పరులకు నీడలేకుండా చేయటమే తమ ధ్యేయంగా ఉన్నవాళ్ళు కూడా ఉన్నారు. అందరూ అలాంటి వారేకాకపోయినా, కొందరైనా ఉన్నారు. చెదపురుగులు ఎన్ని ఉంటాయి. అవి ఎంత హాని కలుగచేస్తాయి? వాటిని గుర్తుపట్టటం అందరికీ సాధ్యమా? ఎవరికో...ఎక్కడో తప్ప సామాన్యంగా ఇలాంటివి కనిపించవు. ఇలాంటి పెద్దమనుష్యులను ఎలా గుర్తుపట్టాలి. ఒకవేళ గుర్తుపట్టినా...మనమేం చేయగలం? అటువంటి ప్రయత్నాల్లో మాడిపోవటమేనా చివరికి దక్కే ఫలితం?

ఈ ఆధునిక మానవుడు నాగరికత అనే వలువలను అధిక సంఖ్యలో ధరించాడు. విజ్ఞాన శాస్త్ర వినువీధిలో విహరిస్తున్నాడు. దశావతారాల్లో అయినా, " Organic evolution" చూపగల మేధా సంపన్నుడు. మరి నైతికంగా, సాంఘీకంగా సాధించిన ప్రగతి ఎంత? ఇప్పటి వరకు సాధించాను అనుకొన్న ప్రగతి ఎండమావేనా? తాను జీవితపుటెడారిలో, ఒయాసిస్ వైపుకు పురోగమించాననుకొన్న సమయంలో...అది కేవలం ఎండమావేనా? ఆ ఎండమావి చాటున దాక్కున్న అమానుషత్వమనే ఈ భయంకర ఎడారిని చూడగలితే....ఇప్పుడు కూడా బ్రహ్మదేవుడు, మానవులకు "శతృవు" ని సృష్టించి వీరే నీ శతృవు అని చూపించేసి ఉంటే బాగుండేదేమో!!!

"కవిని మాత్రం సూర్యునితో
ఖచ్చితంగా పోల్చవచ్చు
ఏడువన్నెలు జీర్ణించుకొని
ఏకవర్ణం చిమ్ముతాడు"
"ప్రమిదలో మినుకు మినుకు మనే తైల దీపం అంటుంది, నా చేతనైనంత సాయపడతాను ప్రభూ"!!! అని----ఠాగూర్.

****************************************************************************

నాస్టీ ఎక్స్పీరియన్సా!!! అడ్వంచరా!!!!

2010-08-25T20:49:00.005+05:30

ప్రతి సంవత్సరం వరలక్ష్మీ వ్రతం తప్పకుండా చేస్తాను. ఈ వ్రతమంటే నాకెంతిష్టమో చెప్పలేను. ఎప్పటిలాగే, చక్కటి పీఠం మీద బియ్యంపోసి, తమలపాకులు పెట్టి, విఘ్నేశ్వరున్ని తలచుకొని, ఒక పెద్ద బిందె మీద చిన్న బింద పెట్టి, చేతులుగా ఒక హాంగర్ కట్టి అమ్మవారి విగ్రహం తయారు చేసాను. అమ్మవారికి కొత్తగా కొన్న పట్టుచీర కట్టి, పెద్ద అంచులు కనిపించేట్లుగా అందంగా సద్దాను. పైన కలశం పెట్టి, కళకళ లాడే పెద్ద వెండి మొహాన్ని పొజిషన్ లో పెట్టాను. శుభ్రంగా ఉతికి ఉంచిన సవరాన్ని వెనకాల భుజాలదాకా పరచి, అందమైన పూలతో అలంకరించాను. పైన జలతారు మేలిముసుగు కూడా వేసాను. చక్కటి పూల దండ వేసి, వివిధ అభరణాలతో అలంకరించాను. గిల్టు, అసలు...అన్ని రకాలు ఉంటాయిలెండి. గౌరమ్మను కూడా చేసి పెట్టాను. వెనక గోడకంతా రకరకాల సైజుల్లో, షేపులతో రంగు రంగుల ఎలెక్ట్రిక్ దీపాల వరుసలతో అలంకరించాను. అమ్మవారి చుట్టూ ఎన్నో పూలు అందంగా ఉంచాను. కలువ పూల అందమైతే మరీ ప్రత్యేకంగా ఉంది. మొగలిపూల సువాసనలు ఆ గదంతా విరజిమ్ముతు ఏదో లోకాలకు తీసుకెళ్ళిపోతోంది. ఇంకా పెద్ద నుంచి చిన్న సైజు వరకు వెండి దీపాలు చుట్టూ పెట్టాను. చిక్కటి రంగులతో వేసుకున్న రంగవల్లి కన్నుల పండుగగా ఉంది. ఇదంతా అయ్యాక చూసుకుంటే అబ్బా.. మా అమ్మవారు ఎంత దేదీప్యమానంగా వెలిగిపోతున్నారో. వెలుగు జిలుగుల మా అమ్మవారు ఎంత ముద్దొస్తున్నారో. చాలా సంతోషమనిపించింది. అబ్బో ఎంత బాగా చేసానో అని భలే గర్వం కూడా వచ్చేసింది. నేను చేస్తున్న ప్రతి అలంకరణ మా అత్తగారు కూడా మెచ్చుకుంటూ ఉండడంతో ఇంకా మురిసి ముప్పందమైపోయాను. ఈ 'ముప్పందం' అంటే ఏమిటో నిజ్జంగా నాకుతెలీదు. ఇది మా అత్తగారి దగ్గిర పట్టిన మాటన్నమాట. కావల్సిన మిగతా పూజా సామాన్లన్నీ కూడా పొందంగా సద్దేశాను. నేను కూడా చక్కగా కొత్త పట్టుచీర కట్టుకొని, హాయిగా వంటినిండా నగలన్నీ పెట్టేసుకున్నాను. ఈ సారి చేయించుకున్న పచ్చలసెట్ వేసుకున్నాను. అబ్బో ఎంత బాగున్నానో..నన్ను చూసి నేనే మురిసి పోయాను. తెలుగాడపడుచంటే ఇలా ఉండాలి. నన్ను నేనే శభాష్ అని మెచ్చుకున్నాను. చక్కగా ఎర్రగా పండిన చేతి గోరింటాకు, చేతినిండా వేసుకున్నగాజులతో, మోచేయి వరకు మాత్రమే కనిపించేట్లుగా అమ్మవారితో ఒక ఫొటో తీసుకొని నా బ్లాగ్ లో పెట్టుకోవాలనిపించింది. అసలే ఈ మధ్యనే గాజులేసుకోనని రాసుకున్నాను బ్లాగ్ లో. తనకు తాను మురిసె తాటాకు గుడిసె అంటే ఇదేనేమో!!!

ఎట్లా నిన్నెత్తుకుందునమ్మా..వరలక్ష్మీ తల్లీ..ఎట్లా నిన్నెత్తుకుందునమ్మా...
ఇట్లా రమ్మనుచూ పిలిచీ కోట్లా ధనమిచ్చే నిన్ను....ఎట్లా నిన్నెత్తుకుందునమ్మా...అని పాడుకుంటూ వెళ్ళి నా డిజిటల్ కెమెరా తెచ్చాను. ముందుగా అక్కడే కూచుని అప్పటి దాకా నాకు సలహాలిస్తున్న మా అత్తగార్ని ఒక ఫొటో తీద్దామనుకున్నాను. ఆవిడకి ఫొటో దిగటమంటే చాలా ఇష్టం. ఫొటో అనంగానే చీర, అంచులూ, నగలూ అన్ని సద్దేసుకొని, నా వైపే కళ్ళర్పకుండా, నేనెప్పుడు ఫొటో తీస్తానా అని బిగించుకొని కళ్ళుకూడా తిప్పకుండా కూచున్నారు. తన ఫొటో ఏ కొంచెం బాగా రాకున్నా చాలా అలుగుతారు. కాని కెమెరా నుంచి చూస్తున్న నాకు అంతా ఎర్రగా కనిపిస్తోంది. ఎందుకబ్బా మా అత్తగారు ఎర్రచీర కట్టుకోలేదే అనుకుంటూ మళ్ళీ, మళ్ళీ చూసాను. ఊహూ... ఎర్రగానే కనిపిస్తున్నారు. ఇదేంటబ్బా, అనుకొని అమ్మవారి వైపు తిరిగి మళ్ళీ లెన్స్ నుండి చూసాను. అయ్యో! అమ్మవారు కూడా ఎర్రగానే కనిపిస్తున్నారు. అరె, అమ్మవారికి నేను ఎర్రచీర కాదే కట్టింది, అని మళ్ళీ చూసాను. లాభంలేదు, ఎర్రగానే ఉన్నారు. ఏంటబ్బా! అనుకొని, ఇంకో వైపున్న టి.వీ. వైపు లెన్స్ పెట్టి చూసాను. అంత పెద్ద నల్లటి స్క్రీన్ కూడా ఎర్రగానే ఉంది. అలా కాదని మిగతా రూమ్ ల్లోకి పోయి అన్ని చోట్లా చూసాను. మా ఇల్లంతా ఎర్రగానే ఉంది. ఎందుకు మా ఇల్లంతా ఎర్రగా అయిపోయిందో అర్ధం కాలేదు. ఈ లోపల మా అత్తగారు అసహనంతో, ఇంకెప్పుడమ్మాయ్, నన్ను ఫొటో తీసేదీ అని గట్టిగా పిలిచారు. అన్ని గదుల్లో సంచరిస్తున్న నేను, ఇంక ఆ ప్రయత్నాలు ఆపి మా అత్తగారి దగ్గరికెళ్ళి మళ్ళీ చూశాను. ఊహూ..ఇంకా ఎర్రగానే ఉన్నారావిడ. ఒక నిమిషం భయం వేసింది. కాని మెల్లిగా నా ట్యూబ్ లైట్ బుర్ర వెలిగి, కెమెరా పాడైంది అని అర్ధమైంది. వెంటనే గాలి తీసిన బెలూన్ లా అయిపోయాను. అయ్యో! ఫొటో తీసుకోలేనా..ఎంత దిగులేసిందో. దిగులెందుకు, రెండు లైన్ల అవతల ఒక ఫొటో స్టూడియో ఉంది. అక్కడికి పోతే నిముషాల్లో రిపేర్ చేసేసి ఇస్తాడు. తెలిసిన వాడే. మా కాలేజ్ కి ఆస్థాన ఫొటోగ్రాఫరే. ఇప్పుడే పోవాలి. సాయింత్రమైతే పేరంటాళ్ళందరూ ఒచ్చేస్తారు. ఇంకా చాలా పని ఉంది. తొందరగా వచ్చేస్తే సరి అని బయలుదేరాను.

కొంచెం దూరంలో ఒక జంక్షన్ ఉంది. రోడ్ దాటాలి. ఇటు పక్కగా కొన్ని కార్లు వరుసగా ఆగి ఉన్నాయి. నేను రోడ్ దాటాలి అంటే ట్రాఫిక్ కంట్రోల్ అయితే తప్ప దాటనన్నమాట. అందుకని అక్కడే ఒక కార్ కానుకుని నించుని సరిఅయిన చాన్స్ కోసం చూస్తున్నాను. మిగతావాళ్ళంతా, వాళ్ళ రెండు చేతులు ఊపేసుకుంటూ, వెహికల్స్ ఆపేసుకుంటూ చకచకా రోడ్ దాటేస్తున్నారు. చీ..నాకీ పిరికితనం ఎప్పుడుపోతుందో. అయినా ఈ మాత్రం జాగ్రత్త ఉండాలిలే...నేనే కరెక్ట్, అనుకున్నాను. ఇలా నా అలోచనా తరంగాల్లో నేనుండంగానే, నా పక్కనే నించున్న ఒకాయన, మేడం, మీ గాజనుకుంట, పడిపోయింది...చూసుకోండి అన్నాడు. అసలే నావి కొత్త గాజులు. పైగా చిన్న క్లిప్ తోటి ఉంటాయి అవి. ఆ క్లిప్ తీసి చేతికి వేసుకొని మళ్ళీ క్లిప్ పెట్టేయటమే. అలా అయితే ఎవరికైనా వేసుకోటానికి సైజ్ ప్రాబ్లం ఉండదు. నేను తరువాత ఈ గాజులు నా కోడలికివ్వాలనుకుంటున్నాను. మరి తన సైజేంటో, ఇప్పుడు తెలీదుగా...అందుకన్నమాట. ఆ క్లిప్ ఊడి పడిపోయాయేమో!!నేను సరిగ్గా పెట్టుకోలేదు అనుకుంటూ, నా చుట్టూ చూసాను. కాని అక్కడ నాకు ఏ గాజులు కనిపించలేదు. ఇక్కడ కాదు మేడం, ఆ కార్ పక్కన పడింది అన్నాడాయన. వెంటనే ఆ కారు పక్కన ఉన్న సందులో ఒక అడుగేసి చూసాను. కార్ చివర ఒకాయన నుంచుని నన్నే చూస్తున్నాడు. మేడం, ఇక్కడ ఉంది గాజు అన్నాడు. ఒక్క అడుగు లోపలికి వేయబోతున్న దాన్ని, ఎందుకో నా చేతుల కేసి చూసుకున్నాను. గాజులు చేతికే ఉన్నాయి. ఎక్కడో కార్ కి ఒక చివర నించున్నతనికి నా గాజు గురించేం తెలుసు! నా మట్టిబుర్రలో ఒక్కసారిగా ప్లాష్ వెలిగింది. చటుక్కున వెనక్కి తిరిగేసాను. నా పక్కనే నించున్న మనిషి నాకు దగ్గరిగా వచ్చేస్తున్నాడు. కారుకు అటు చివర ఉన్న మనిషికూడా నేను వెనక్కి తిరగటంతో నా వైపే మేడం..మేడం అని పిలుస్తూ స్పీడ్ గా వచ్చేస్తున్నాడు. ఏదో ప్రమాదం జరగబోతోందని అప్పుడు కాని నా కర్ధం కాలేదు. గట్టిగా అరుద్దామన్నా నోరు పెగల్లేదు. నా ఎదురుగా వస్తున్న మనిషిని ఒక్క తోపు తోసి కారు సందులోంచి బయటకు దూకేసాను. ఆ మాత్రం చేయటమే నాకెక్కువ. ఆ మనిషి ధఢాల్ మని కిందపడిపోయాడు పాపం. రోడ్ దాకా వచ్చేసి ఒకసారి వెనక్కి తిరిగి చూసాను. ఆ ఇద్దరూ నాకు దరిదాపుల్లో కనిపించలేదు. ఒక్క సారిగా నా గుండె ఆగిపోయింది. బాబోయ్..వాళ్ళు దొంగలు, అని అప్పుడనుకున్నాను. ఒళ్ళు చల్లబడిపోయి, గొంతు తడారిపోయి, అలాగే ఉండిపోయాను.

మెల్లిగా తేరుకున్నాను. రోజూ ఎన్నో వింటున్నాను. ఈ మాత్రం కూడా నాకు తెలివి లేదేంటని తిట్టుకున్నాను. రోడ్ మీద అంతమంది జనం ఉన్నా కూడా ఎంత ధైర్యం వీళ్ళకి!!! నా చేతులు తెగ్గోసేవాళ్ళా...మెడ నరికేసేవాళ్ళా... అమ్మో!!! వాళ్ళెంతోదూరం పోయుండరు. పర్లేదు, నాకు ధైర్యం చాలానే ఉందని ఒక నిమిషం సంబరపడ్డాను. అక్కడ ట్రాఫిక్ పోలీస్ కి చెప్పాలి. లేకపోతే...నా లాగా ఇంకా ఎందరో....ఇవాళ నా అదృష్టం బాగుంది. లేకపోతే ఏమైపోయేదాన్నో!!! మా ఇంట్లో నక్కైతే లేదుకాని తోక తొక్కి రావటానికి, బహుశ: ఆ వరలక్ష్మీ దేవే నన్ను కాపాడింది అనిపించింది. ఎంత చూసినా అక్కడ ట్రాఫిక్ పోలీస్ కనిపించలేదు. అక్కడ ఎక్కువ సేపు ఉండే ధైర్యం మాత్రం లేదు. కెమెరా వద్దు ఏం వద్దు అనుకోని, తల గిరగిరా అన్ని వైపులా తిప్పి చూసుకుంటూనే, మెల్లిగా ఇంటి దారి పట్టాను. వాళ్ళు ఇంకా నా వెనుకే ఎక్కడో రహష్యంగా వస్తూనే ఉన్నారని నా అనుమానం. వాళ్ళకి మా ఇల్లెక్కడ తెలిసి పోతుందో అని భయపడుతూనే, అన్ని వైపులా జాగ్రత్తగా చూసి కాని ఇంట్లో కాలు పెట్టలేదు. ఆ రోజు సాయంత్రం కనీసం ఒక్క పేరంటానికైనా ఇల్లు దాటి బయటికి పోతే ఒట్టు. మనసులోంచి పండగ సంబరం మాయమైపోయింది. మా అత్తగారు ఎంతడిగినా ఎందుకుపోవటం లేదో చెప్పలేదు. అసలేమైందో కూడా ఎవ్వరికీ చెప్పలేదు. అంతేకాదు ఓ రెండు మూడు రోజులు ఆ రోడ్ మీద ఒంటరిగా అస్సలు పోనేలేదు. ఎన్నడూ లేనిది, ఎంతో దగ్గిరలో ఉన్న మా కాలేజ్ కి మావార్నడిగి లిఫ్ట్ ఇప్పించుకున్నాను. ఈ నగరాల్లో ఇంత బాధలు పడుతూ ఉండే బదులు హాయిగా ఏదో ఒక చిన్న పల్లెటూళ్ళో ఏదో ఒక చిన్న పొలంలో పనిచేసుకుంటూ బతికితే, ఎంత శాంతంగా ఉండచ్చో అనిపించింది, ఆ క్షణంలో నాకు. అదీ కాకపోతే గోదారొడ్డున కె. విశ్వనాథ్ వేసేలాంటి ఒక చిన్న గుడిసె వేసుకొని బతికేసినా ఎంత సుఖమో!!!! నాకేమన్నా అయిఉంటే...బహుశ: బ్లాగ్ లోకం నుంచి ఒక బ్లాగ్ ఎగిరిపోయుండేదేమో!!!!! మిమ్మల్నందర్నీ మళ్ళీ పలకరించే యోగం నాకున్నట్లే ఉంది. అందమైన మా అమ్మవారి ఫొటో వచ్చే సంవత్సరం బ్లాగ్ లో పెడ్తాను లెండి. మరి ఈ సారి కుదరలేదుగా:)

మన మహిళలందరికీ శ్రావణమాస శుభాకాంక్షలు. పురుషులందరికీ ప్రత్యేక అభినందనలు. మరి మా పూజలన్నీ మీ కోసమేకదా:)
మాకోసం మీకే పూజలు లేవెందుకో. అందుకే...మా కిలాంటి కష్టాలు.....

********************************************************************************

జగతి శిగలో జాబిలమ్మకు వందనం

2010-08-15T16:02:00.016+05:30

జగతి శిగలో జాబిలమ్మకు వందనం......
మమతలెరిగిన మాతృ భూమికి వందనం...

"ఐ లవ్ మై ఇండియా"...ఈ పదాలు పలుకుతుంటేనే మనసు ఎంత పులకరించిపోతుందో...శరీరం మీద రోమాలు నిక్కబొడుచుకుంటాయి...

స్కూల్ లోని ఆ జ్ఞాపకాలు ఇటువంటి రోజుల్లో ఇంకా, ఇంకా తలచిన కొద్దీ గిలిగింతలు పెడుతూనే ఉంటాయి.
గుర్తుకొస్తున్నాయి...అంటూ ముందుకు తోసుకొస్తాయి.ఆగస్ట్ పదిహేను వస్తోంది అంటే ఎంత హడావుడి..ఎంతసంబరం...
ఎప్పుడూ వేసుకొనే వైట్ డ్రెస్సే అయినా...ఇంకా ఎంతో ప్రత్యేకంగా ఉతికించి, తెల్లగా ధగధగ లాడుతోందో లేదో అన్ని కోణాల్లోంచి పరిశీలించి చూస్తే తప్ప తృప్తే కలిగేది కాదు.
తెల్లటి కాన్వాష్ షూష్, సాక్స్ ని కూడా మళ్ళీ మళ్ళీ కళ్ళు జిఘేల్ మనేలా ఉన్నాయోలేదో ఒకటికి పదిసార్లు చూసుకోవాల్సిందే కదా...
నల్లటి రిబ్బన్లు తెల్లగా ఉతుక్కోని అవి మాత్రం నేనే ఇస్త్రీ చేసుకోని చక్కగా మడతపెట్టుకొంటే ఎంతో పనిచేసిన ఆనందం:)
చక్కగా తయారైపోయి, డ్రెస్ కి జెండా పెట్టుకోని...ఓహ్..ఎదో మహా ప్రపంచాన్నే గెలిచేశామన్న ఆ గర్వం ఎప్పటికీ మరువలేనిదేకదా...
పాఠశాల లోని జెండా వందనం, పెరేడ్ ఎంత గొప్పగా అనిపించేవో....ఎంతటి ఉద్వేగం...ఎంత ఉత్తేజం..
స్టేజ్ మీద దేశభక్తి గీతం పాడుతూ, చేతిలో పెద్ద పెద్ద జెండాలు ఊపుతూఉంటే...ఎవరెస్ట్ శిఖరం ఎక్కినంత ఆ పరవశం ఎప్పటికైనా తీరేదా...
చేతినిండా రకరకాల పూలతో అమరవీరులకు వందనం అర్పిస్తుంటే, భరతభూమి వన్నెచిన్నెల సోయగాలన్నీ తలపుకొచ్చేవి కాదా....
పొరపాటున, ఏదైనా బహుమతి వచ్చిందంటే, కాశ్మీరం నుంచి కన్యాకుమారి దాకా ఊరేగిన సంబరమే....
తెలిసీతెలియని ఆ మైమరపే నిజమైన ఆనందం అనిపిస్తుంది. ఆ అమాయకత్వంలోనే ఈ దేశభక్తి, తల్లిమీద ప్రేమ లాగా స్థిరపడుతుంది. ఈ నాడు కలిగే భావాలను ఎప్పటికీ కొనసాగించగలగాలి.

పెరిగి పెద్దైనా కొద్దీ ఆ సంబరాల ముచ్చట్లు ఏవి? ఉన్నత విద్యా స్థాయిలో ఇది ఒక శలవు దినం మాత్రమే.....ఇంక రీసెర్చ్ చేసినంత కాలం అసలే సంబంధం లేకుండా.. ఆరోజున ఎక్కడ ఉంటామో..ఏ పని పూర్తి కాలేదన్న టెన్షన్ లో ఉంటామో....మామూలు రోజులకి ఆ రోజుకీ తేడా తెలియకుండానే గడచిపోయేది.

కాని...ఇప్పుడో..అలా లేదు. చిన్నప్పటి ఆ ఉత్సాహం తిరిగి మొలకలు వేస్తోంది. ఈనాటి..ఈ చిన్నారి విద్యార్ధులను చూస్తుంటే.....గుర్తుకొచ్చే బాధ్యత ఎంతో మహోన్నతంగా కనిపిస్తుంది. వీరికి ప్రగతిమార్గం చూపించాలి అని గుండెలోతుల్లోంచి పొంగివచ్చే భావాలెన్నో... వాళ్ళ కళ్ళల్లో కనిపించే ఆ ఉద్వేగపు నిర్ణయాలు...వారి భవిష్యత్తుకి నేను వేసే పునాదులని గుర్తు చేస్తున్నాయి. వీరిమీదే ఆధారపడిన దేశభవిష్యత్తుకి వీరికొక స్పూర్తిని కలిగించాలి. వీరి భావాలను గౌరవించి... మనోధైర్యాన్ని పెంచాలి ...తప్పదు... మళ్ళీ మళ్ళీ జరుపుకునే ఈ పండుగ, వారికి దేశభక్తిని పెంచి మాతృభూమి పట్ల విపరీతమైన అభిమానాని పెంచుతోంది. అందుకు ఉదాహరణే ఈరోజు వారాలాపించిన ఈ గీతం.
ఏదేశమేగినా, ఎందు కాలిడినా
పొగడరా నీ తల్లి భూమి భారతిని
నిలుపరా నీ జాతి నిండు గౌరవము.......

ఎన్ని విప్లవాలు వచ్చినా...సమస్యలు ఏర్పడినా....కష్టాలు నష్టాలు కలిగినా...ఎన్ని మార్పులొచ్చినా సరే, ఈ సంబరాలను మరచిపోవాల్సిన అవసరమే లేదు. ఈ విజయగీతిక ఆలాపనే వచ్చే తరాలవారి బాధ్యతను కూడా కొనసాగిస్తుంది. మనమే కాదనుకుంటే ...ఆ వీరుల త్యాగఫలానికి అర్ధమేలేదు. ఏం సాధించాం...అని కనుక అడిగినట్లైతే..ఆ ప్రశ్న మనకే వర్తిస్తుంది. అభివృద్ధే లేదని మనస్పూర్తిగా ఎవరైనా చెప్పగలరా? పెరిగిన అరాచకాలకి ఎవరు బాధ్యులు? స్వాతంత్ర్యసంబరాలకి దీనికి ఏమిటి సంబంధం? ఇంత పెద్ద ప్రజాస్వామ్య దేశంలో బాధ్యతలు విస్మరించి స్వార్ధం పెరిగితే ఎవరిది నేరం. పాపప్రక్షాళణకు ప్రయత్నాలు జరగాలి గాని, ఈ పండగలవల్ల లాభం ఏంటి...అంటే అది మూర్ఖత్వం కాదా? అరబిందుని, వివేకానందుని బోధనలు కలకాలం నెమరువేసుకోవాల్సిందే.... ఎన్నో ఇతర పండుగలు, వేల రూపాయలు ఖర్చు పెట్టి జరుపుకుంటూనే ఉన్నముగా? వాటి పరమార్ధం ఏం సాధిస్తున్నాం? ఎప్పుడో కొద్దిగా దేశభక్తిని ప్రేరేపించే ఇటువంటి చిన్న పండుగలతో వచ్చే నష్టమేమిటి? ప్రపంచంలో అన్ని దేశాలలో ఇంతకంటే ఘోరమైన విపత్తులే సంభవిస్తున్నాయి. వారికి దేశభక్తి లేదా? స్వాతంత్ర్యదినోత్సవాలు జరుపుకోటం లేదా? తనకంటే ఎంతో చిన్న దేశమైన ఇంగ్లాండ్ సంకెళ్ళనుంచి విడిపోయిన అమెరికా స్వాతంత్ర్యదినోత్సవం ఇంకా ఎంతో గర్వంగా జరుపుకుంటూనే ఉంది. ఏం... వారికి ఏ సమస్యలూ లేవా?

మంచి దేశం నిర్మించాలి అంటే ముందు మంచి పౌరులను తయారుచేయాలి....

భారతీయ సంస్కృతిని ప్రపంచమే గౌరవిస్తున్న ఈ రోజుల్లో...మనలోనే ఎన్నో వ్యతిరేక భావాలను వింటున్న నాకు ఇలా రాయాలనిపించింది.

సంపదలతో సొంపులొసగే భారతీ జయహో...మంగళం.. వందేమాతరం...

ప్రతి ఒక్కరికీ నా హృదయపూర్వక స్వాతంత్ర్యదినోత్సవ శుభాకాంక్షలు.

*******************************************************************

పరంజ్యోతి

2010-07-27T20:31:00.003+05:30

మల్లాది వెంకట కృష్ణమూర్తి గారి కలం నుంచి వెలువడ్డ ఆధ్యాత్మిక నవల ఈ పరంజ్యోతి.

అనేక ఆధ్యాత్మిక అంశాలతో, కమర్షియల్ నవల లోని ముఖ్యమైన ఎలిమెంట్ అయిన ఉత్కంఠని జత చేసి రాసిన ఈ ఆధ్యత్మిక నవల పరంజ్యోతి లోని చిత్రమైన కథ అన్ని తరహా పాఠకులని సమానంగా అలరిస్తుంది.

మరణించిన మనిషి తిరిగి బ్రతుకుతాడా? అన్నది ఇందులోని ముఖ్యమైన అంశం.

చితిదాకా చేరిన మనిషి మళ్ళీ లేచికూచుంటాడా? అలాంటి మనిషికి సంబంధించిందే ఈ కథ.

ఇది ఓ సంస్థానం రాజకుమారుడు విజయ రామరాజు అనే చిన్న రాజావారి కథ. ఇదే ఒక సన్యాసి పరంజ్యోతి కథ కూడా. ఇది ఒక ఆధ్యాత్మిక జీవనానికి చెందిన కథ.

నెమలికొండ సంస్థానపు అధిపతి భూపతిరాజు నలుగురి సంతానంలో చివరి వాడుగా అతి గారాబంగా పెరిగి అన్నదమ్ములలో వైషమ్యాలకి కారకుడవుతాడు విజయ రామరాజు. అన్ని దురలవాట్లకు లోనవుతాడు. అతని భార్య అహల్య కూడా అతన్ని భరించలేని పరిస్థితి ఏర్పడుతుంది. తన సోదరుడు ప్రతాపవర్మ కి తన గోడు వెళ్ళబోసుకుంటుంది. అనేక జబ్బులతో ముదిరిపోయిన రామరాజుని ఇతడు కూడా ద్వేషిస్తూనే ఉంటాడు.
రామరాజు సోదరులు, ఇతర ఉద్యోగులు కూడా అతన్ని తట్టుకోలేకపోతారు.
తీవ్రమైన జబ్బులతో మంచానపడ్డ అతన్ని ఇంగ్లీష్ వైద్యం కూడా ఏమీ చేయలేదని తేల్చేస్తారు వైద్యులు. అటువంటి సమయంలో అతని మీద విషప్రయోగం జరిగి రామరాజు మరణిస్తాడు. అది విషప్రయోగమనీ తెలియదు, ఎవరు చేసారోకూడా తెలియదు. రామరాజు దహన సంస్కారాలు కూడా జరిగిపోతాయి.

ఇది తనకి విషం ఇచ్చి చంపాలని ప్రయత్నించిన వారి మీద ధ్వేషం పెంచుకున్న ఓ వ్యక్తి కథ.

"మరణం అంటే నాకు భయంలేదు. ఎందుకంటే నేను జీవించి ఉన్నంతకాలం మరణం నా సమీపంలోకి రాలేదు. అది వచ్చినప్పుడు నేనుండను. ఇంక చావంటే నాకు భయం దేనికి?" ఓ సందర్భంలో రామరాజు తనతండ్రితో అన్న మాటలివి. కాని మరణం తరువాత కూడా తాను ఉంటాడని, ఆ మాటలు అన్నప్పుడు రామరాజుకి తెలియదు. ఇది సాధ్యమా?

ఆ తరువాత ఎన్నో సంవత్సరాలకి ఓ వ్యక్తి నర్మదా పరిక్రమ లో సన్యాసి పరంజ్యోతి ని చూసి అతను పూర్తిగా రామరాజు పోలికలతో ఉండటంతో ఆశ్చర్యపడి, రామరాజు సోదరి కుముదినీదేవికి తెలియజేస్తాడు. ఆమె ఈ విషయాన్ని తన ఇతర సోదరులకు తెలియజేస్తుంది. వారు ఇతర అధికారులతో చర్చలు జరిపి, చనిపోయి దహనంచేసిన వ్యక్తి తిరిగిరావడం ఎలా జరుగుతుంది, ఇదేదో పొరపాటు అని భావిస్తారు. కాని క్రమంగా అదే సమాచారం చాలామందే పంపటంతో అతనిని వెతికి, వివరాలు తెలుసుకోటానికి ప్రయత్నిస్తారు.

ఇక్కడినుంచి, జరిగిన రకరకాల ప్రయత్నాలే కథని అనేక మలుపులు తిప్పి మనల్ని ఏకబిగిన చదివిస్తుంది.

ఎన్నోఆధ్యాత్మిక చర్చలు ఈ నవల నిండా ఉన్నాయి. అయినప్పటికీ అది ఇంకా చదవాలి అన్న కోరికని పెంచుతుందే కాని ఎటువంటి నిరాసక్తతను కలిగించదు. కొన్ని చక్కటి ఆధ్యాత్మిక గీతాలు కూడా మనకి ఈ గ్రంధంలో కనిపిస్తాయి. తేలికైన పదాలతో కూర్చిన ఈ పాటలు పాడుకోవాలనిపిస్తుంది. ఈ పాటలొచ్చినప్పుడు మనకే తెలియకుండా మనసులో పాడుకుంటాంకూడా.

తమ అనుమానాలు తీర్చుకోటానికి న్యాయస్థానం లో జరిగే అనేక వాదోపవాదాలు కూడా మనకి ఎన్నో కొత్త విషయాలను ఎంతో విపులంగా తెలియ జేస్తాయి. అనేక ఉదాహరణలు కూడా రచయిత మనకి చూపిస్తారు.

నర్మద, గోదావరి నదీ తీరాల్లో జరిగే ఈ కథ ఆధ్యాత్మిక పాఠకులని, సాధారణ పాఠకులని సమానంగా ఆకర్షిస్తుంది.

ఈ నవలకి ప్రేరణ చాలా సంవత్సరాల క్రితం బెంగాల్ లో జరిగిన ఒక నిజ సంఘటనే. ఇది భారతదేశంలో దీర్ఘకాలం కొనసాగి సంచలనాత్మక తీర్పు నిచ్చిన కేసుగా చాలా ప్రసిద్ధి చెందింది. దీని మీద ఆధారపడి ఎన్నో భాషల్లో సినిమాలు కూడా వచ్చాయి.

మే 2010 లో ముద్రించిన ఈ గ్రంధం వెల రూ 100/-. నవోదయా బుక్ హౌజ్, సుల్తాన్ బజార్, హైద్రాబాద్ లో లభిస్తాయి.

*****************************************************************************

మనస్వి

ఊహా సుందరి

నివేదన

సామెతల వర్ణమాల

పండుగ శుభాకాంక్షలు

కమ్మని కలలకు ఆహ్వానం

బుక్ ఫెయిర్ లో నేను...

గోలీ మార్~*@*:(

సలహా కావాలి !!!

విందు భోజనాలు

ఆ తరువాత ఏమిటి!!!

’నే చూసిన దసరా మంటపం ’

వరమహాలక్ష్మి దీవించవమ్మా...

స్నేహమా!

Intellectually Challenged!!!

మా అక్క పుట్టింరోజండీ ఇవాళ...

బాధ్యత...

పక్షి గోల!!!

నింగికెగిసిన నవీనాంధ్ర

మార్పు

" GREAT ESCAPE"

నిండుతెరల వింజామరలు...

ఈ కళ చాలా బాగుంటుంది...

చీరలోని సింగారం...

ఇలా బాగుంటుంది కదూ!!! (ఇది అమ్మాయిల కోసమేలెండి)

నిన్నుచేరాలని!!!!!

’ఫస్ట్ లేడీస్’

ఇదో బాధా శప్తసతి.....

ఈ కోరిక తీరాలా!!!

జ్ఞాపకాల నీడలు....

ఆలస్యం...అమృతం ....

సరికొత్త చీర ఊహించినాను......

"పంతులమ్మల డే అవుట్"

నా కోసం......

`అమ్మవారు’

"నీ ఉజ్వల భవిష్యత్తు కోరుతున్నానురా కన్నా!!! "

’ఎండమావిలో ఎడారి"!!!

నాస్టీ ఎక్స్పీరియన్సా!!! అడ్వంచరా!!!!

జగతి శిగలో జాబిలమ్మకు వందనం

పరంజ్యోతి

గోలీ మార్~@:(