4, ఏప్రిల్ 2010, ఆదివారం

వరుడు...




వరుడు...

నేను ఎంతో ఆశగా ఎదురు చూసిన చిత్రం. మొదట్లోనె చెప్పేస్తున్నానండి. ఊహూ...నాకు నచ్చలేదు....

ఇన్నాళ్ళకు మళ్ళీ మంచి ఓ కుటుంబ కథా చిత్రం తృప్తిగా చూడొచ్చు అన్న ఆశతో వెళ్ళాను. ఎక్కువ రష్ ఉండదు, చల్లటి వాతవరణం లో ఆనందంగా చూడొచ్చు అని మేము INOX(GVK) సినిమా కి వెళ్ళాము.

పబ్ లో యువత కేరింతలతో ఈ సినిమా మొదలౌతుంది. హీరో సందీప్ కి గర్ల్ ఫ్రెండ్స్ కూడా చాలా మందే ఉంటారు. ఇక్కడ పక్కా మోడర్న్ సాంగ్ పాడేస్తాడు కూడా. ఇతని తల్లి తండ్రులు ప్రేమ వివాహం చేసుకుంటారు. ఏ సమస్య లేకుండా ఆనందంగా ఉంటారు. వాళ్ళ కుమార్తె కూడా ప్రేమ వివాహమే చేసుకుంటుంది. అలాగే తమ కుమారుడు కూడా ప్రేమ వివాహమే చేసుకుంటాడనుకొని అతని కి వివాహం చేయాలని, అతని గర్ల్ ఫ్రెండ్స్ ఫొటో లన్నీ చూపించి, నీ కెవరిష్టమో చెప్పు, వారితోటే నీ వివాహం నిర్ణయిస్తాం అని సందీప్ ని అడుగు తారు. కాని వాళ్ళు ఎదురుచూడని సమాధానం ఇస్తాడు సందీప్. తల్లితండ్రులు కుదిర్చిన వివాహమే తనకిష్టమని, తమ పూర్వీకుల లాగా పదహారు రోజుల సంబరాలతో, అయిదు రోజుల పెళ్ళి కావాలి అంటాడు. లవ్ మాజిక్ పెళ్ళిపీటలమీదే అ౦టాడు.

తల్లితండ్రులు ఆ మాట నమ్మలేక పోయినా, క్రమంగా ఆ విషయం గ్రహించి పెళ్ళిళ్ళ పేరయ్య బ్రమ్హానందం తో మాట్లాడి అతను తెచ్చిన ఫొటోలు చూసి అదిరిపోతారు. అంత మోడర్న్ గా ఉంటారు ఆ అమ్మాయిలు. సందీప్ తన తల్లితండ్రులకు వారు ఏ అమ్మాయిని చూసినా తను ఇష్టపడ్తానని, తను ఆ అమ్మాయిని చూడాల్సిన అవసరం కూడా లేదని, పూర్తి బాధ్యత వారిదేనని వారికి నమ్మకంగా చెప్తాడు. చివరికి వాళ్ళు ఒక అమ్మాయిని మెచ్చి పెళ్ళి కుదిరిస్తారు. పెళ్ళికొడుకు ఫొటో కూడా చూడకుండానే పెళ్ళికి ఇష్టపడ్డాడని తెలిసిన ఆ అమ్మాయి కూడా తనూ పెళ్ళికొడుకును పీటల మీదనే చూస్తానంటుంది. అందరు బంధువులను ఆహ్వానించి అయిదు రోజుల వివాహానికి సంబరాలు ప్రారంభిస్తారు.

ఇక్కడ కృష్ణా జిల్లా ప్రస్తావన కూడా ఉంది. అమ్మాయి ఊరిలో కృష్ణా నదీ తీరానా పచ్చటి పొలాలలో, పెద్ద పందిరి వేసి ఆడంబరంగా పెళ్ళి ప్రారంభిస్తారు. ఇదంతా కూడా చూడటానికి చాలా ఆహ్లాదంగా ఉంటుంది. పెళ్ళి సాంప్రదాయాలు కూడా చూపించారు. కన్యాదానం చేయించారు. జీలకర్రాబెల్లం కూడా తలమీద పెట్టించారు. మధ్యలో తెర తీసి ఇద్దరూ ఒకరినొకరు మొదటిసారిగా చూసుకొన్న అనుభూతి కూడా చాలా బాగుంది.

వాళ్ళిద్దరి మధ్యా తొలగించిన తెర ఆ తరువాత నా ఆనందానికి తెర దించుతుందని అప్పుడు నేననుకోలేదు. మైమరచి చూస్తున్న మనసు అదిరిపోయేలా, అంత పెద్ద పెళ్ళి మండపం కూలిపోవటం మొదలైంది. గందరగోళం...అంతా గగ్గోలు...ఒక్కసారిగా కల్లోలం మొదలైపోతుంది. అంతా తేరుకున్న తరువాత తేలిన విషయం, హీరోయిన్ కిడ్నాప్ అయిందని.

ఇదిగో ఇక్కడినుంచే నండి, నేను సినిమా ఇంక ఏమాత్రం భరించ లేక పోయాను. అంత చల్లటి వాతావరణం లో కూడా నా బుర్ర వేడెక్కిపోయి, వేడి వేడి ఆవిరుల సెగల పొగలు మొదలైనై. ఎంతో గొప్పగా ఊహించుకొని ఒచ్చిన సినిమా అరగంటలోనే నాకు నిరాశా నిస్ప్రుహలను మిగులుస్తుందనుకోలేదు.

కిడ్నాప్ అయిన పెళ్ళికూతుర్ని మర్చిపొమ్మని, తాళి ఇ౦కా కట్టలేదు కాబట్టి, ఇ౦కో పెళ్ళిచేసుకొమ్మని అక్కడి వారు సలహా ఇస్తారు. జరిగిన కన్యాదానానికి విలువలేకపోతే స౦ప్రదాయాలకే విలువ పోతు౦దని, తనకి వివాహ౦ జరిగిపోయి౦దని, భార్యని కాపాడట౦ తన ధర్మమని చెప్తాడు. కిడ్నాపర్ దివాకర్ అని తెలుసుకొని అతన్ని వెతుక్కుంటూ వెళ్ళిన హీరో, రోజూ ఆమె బస్ ఎక్కే చోట ఒక చిన్న అమ్మాయి చెప్పిన అనుభవంతో సంతోషిస్తాడు. చిన్న వయసులో చదువుకోకుండా కష్ట పడుతున్న ఆ అమ్మాయిని స్కూల్లో చేర్పిస్తుంది. ఒక గులాబి మొక్క ని ఇస్తుంది. ఆ మొక్కకు పూసిన గులాబిని చూసి సందీప్ సంతోషిస్తాడు.

ఆమె స్నేహితురాలైన ఒక టీచర్ని కలుసుకుంటాడు. ఇది ప్రస్తుతం జరుగుతున్న ఆసిడ్ అటాక్ లకు ఒక ఉదాహరణ. ఆ టీచర్ మీద ఆసిడ్ పోయబొతున్న విలన్ అనుచరుడినుంచి ఆమెని రక్షిస్తాడు. ఆమె దగ్గరినుంచె విలన్ వివరాలు, హీరోయిన్ సమస్య తెలుసుకుంటాడు. అప్పటినుంచి సినిమా చివరి వరకు కావల్సినంత, రకరకాల వయొలెన్స్ చూడొచ్చు. సినిమా ఎంతగా డైవర్ట్ అయిపోయిందో మనకి కూడా బాగానే అర్ధమైపోతుంది.

మామూలు క్రైం మూవీ కి ఏమాత్రం తీసిపోదు. కావాల్సినన్ని మసాలాలు దట్టించారు. ఒక హాలీవుడ్ లెవెల్ కిస్సింగ్ సీన్ కూడా చూపి౦చారు. తెలుగు సినిమాలో ఇటువంటి సీన్ నేను మొదటిసారిగా చూస్తున్నాను. అంతేకాదు ఆడపిల్లకు ఇష్టమైతే ఎంతకైనా తెగిస్తుంది అని హీరోయిన్ తో దర్శకుడు చెప్పించాడుకూడా. ఏమో, ఇది మాత్రం నాకు నచ్చలేదు.

అంతేకాదండోయ్, హీరోయిన్ చేతికి సెలైన్ బాటిల్ పెట్టి, బాటిల్ అడ్డ౦గా పట్టుకొని, కొండల మీంచి, వాగుల్లోంచి, వీర లెవల్ల్లో, ఏ మాత్రం చెదిరిపోకుండా తీసుకొచ్చేస్తాడు.హీరోయిన్ కూడా తరువాత ఆ సూదిని టక్కున చేత్తో చాలా ఈజీ గా తీసేసు కుంటుంది.

ఇంకా ఫైటింగ్ కోరిక తీరక పోతే, చివర్లో ఒక అరగంట సేపు రకరకాల కుస్తీలు, కావాల్సినన్ని గ్రాఫిక్స్, మాయలు మంత్రాలు కూడా చూడొచ్చు. బహుశా, తన సిక్స్ పాకో, జీరో పాకో...ఆ బాడీ ఏదో చూపిద్దామని, వరుడుగా వచ్చినట్లున్నాడు.

నేను మాత్రం దర్శకత్వం, రచన, సంగీతం ఇతర ఏ సాంకేతిక అంశాల గురించి మాట్లాడ దలుచుకో లేదు. ఈ సినిమా లో కావాల్సినంత శిరోభారాన్ని పెంచిన ఈ అంశాల ప్రత్యేకత నాకేం కనిపించలేదు. హేమచంద్ర పాడిన ఒక పాట బాగుంది. రేలారె పాటకూడా బాగానే ఉంది. అ౦త రాకీ సా౦గ్స్ అయితే ఏ౦లేవు.

చక్కటి కుటు౦బకథా చిత్ర౦, పదహారు రోజుల పెళ్ళి స౦బరాలు కళకళ లాడుతూ చూసేద్దామనుకు౦టే మాత్ర౦ పప్పులో కాలేసినట్లే... ఈ సినిమా కి ఇచ్చిన పబ్లిసిటీ ఒకటైతే, మనకు చూపించేది మాత్రం వేరొకటి. హీరోయిన్ ఒక పంజాబీ అమ్మాయి. నాకైతే ఏం బాగా లేదు. ప౦జాబీ అమ్మాయి తెలుగు పెళ్ళికూతురి అల౦కార౦, కట్టిన చీర స౦ప్రదాయబద్ధ౦గా లేవు. అల్లు అర్జున్ కూడా బాగాలేడు. ఒత్తి ఒత్తి పలికిన ఆ డైలాగ్స్ కూడా ఏం బాగా లేవు. సినిమా మొత్తం మీద నాకు ఎంతో నచ్చిన వారు ఒకరు ఉన్నారు. అదేనండి, నా ఫేవొరెట్ హీరోయిన్ సుహాసిని. ఇందులో హీరో తల్లి ఈమెనే. ఎంత బాగుందో చెప్పలేను.

ఈ సినిమాకి వరుడు అన్న పేరు కాకు౦డా..'కూష్మాండా' అన్నపేరు పెడితే బాగుండేది. ఎందుకంటే...అది చూసిన వాళ్ళకే అర్ధం అవుతుంది లెండి:) ఇప్పటి వరకు ఈ సినిమా చూడని వారెవరైనా ఉంటే చూడాలన్న ఆ ఉత్సాహాన్ని తగ్గి౦చుకుంటే మీకే మంచిదనుకుంట. బతికుంటే బలిసాకు తిని బతకొచ్చు. కనీస౦ రాబోయె ప్రప౦చ ఆరోగ్యదిన౦ వరకైనా హెల్దీగా ఉ౦డొచ్చు. చూసేసిన వాళ్ళున్నారనుకొండి...నా లాగే తొ౦దరపడి... ఇది వాళ్ళ ఖర్మ. మంచి థియేటర్ ఎంచుకొని మరీ పోతారేమొ నాలాగా...ఒద్దండి బాబూ.. ప్లీజ్...

మొత్తానికి ఆహ్లాదం తక్కువ...భీభత్సం ఎక్కువ:)

*************************************************************************

8, మార్చి 2010, సోమవారం

నేనునేనుగానే!




పునర్జన్మ అ౦టూ ఉ౦టే---నేనునేనుగానే!

అవును ... పునర్జన్మ౦టూ ఉ౦టే నేను నేను గానే మళ్ళీ పుట్టాలని నా కోరిక.... అవునండీ...ఒక పంతులమ్మగానే...

చుట్టూ అ౦దమైన పసిహృదయాల పసిడి బాలల మధ్య, కల్మషమెరుగని, కల్లాకపటమే తెలియని, నూతన జీవిత౦లోకి అడుగిడబోతున్న...ముగ్ధబాలికల ప్రేమానురాగాలతో అలరారుతున్న... ఈ జీవితమే నేనుకోరుకున్న జీవిత౦.

సుఖ దు:ఖాలు, మ౦చీ చెడుల మేలుకలయికే ఈ జీవిత౦.

ఎక్కడో పుట్టి ఇక్కడచేరిన ఈ పిల్లల్లో పిల్లలుగా కలిసిపోయి, వారి అనుభూతులను ప౦చుకు౦టూ గడిపే పాల వ౦టి స్వచ్చమైన, కల్లాకపటమే లేని ఈ పసి జీవితమే నాకు మళ్ళీ కావాలి. అన్ని స౦స్కృతులు...సంప్రదాయాలు...ఆచారాలు కలగలిపిన వీరితో...సౌభ్రాతృత్వపు భావనలతో... కలిసి ఆడే ఆటపాటలు, సరదాల పండగ సంబరాలు, ఉత్సవాలు, విహార, విజ్ణాన యాత్రలు...ఓహ్...ఇంకా ఎన్నో...ఈ ప్రపంచాన్నే మరిపించే పునర్జన్మ ఇదే...

కొత్తగా వొచ్చిన పిల్లల్తో కలిసిపోయి ప౦చుకునే ఈ ఆన౦ద౦, వారికి ఎన్నో విద్యాబుద్ధులు, ధైర్యసాహసాలు, సక్రమమైన జీవిత నైపుణ్యాన్ని నెరపి... సంఘం లోకి పంపే ఆ పవిత్రమైన బాధ్యతే నాకిష్టం.

నా చేతిలో చేయి వేసి, నా అడుగులో అడుగులేస్తూ...చదువుస౦ధ్యల్లో...వీధిబాలల పాఠశాలలు, బాలనేరస్తుల కారాగారాలు, అనాధశరణాలయాలు, మానసిక వికలాంగుల పాఠశాలలో, స్త్రీ శిశు సంక్షేమ పథకాలకు తోడు వొచ్చి ఎంతో పెద్దరికంతో తమ సేవ లందించి, తమ చేతిలో ఉన్న ఒక్క రూపాయి కూడా తోటి పేద విద్యార్ధిని ఫీజ్ కిచ్చేసి, ఎవరికి ఏ కష్టమైనా ఎటువంటి ఆలోచనా లేక ఆదుకోటానికి ఉరకలు వేసే వారి దీక్ష, పట్టుదల ... తామే స్వయంగా మార్గ దర్శకులుగా మారిపోయె...ఇంత స్వచ్చమైన పూబాలల మధ్య గడిపే జీవితమే నా దృష్టిలో ఎంతో ఉన్నతమైన జీవితం. నేనూ నిత్య విద్యార్ధ్ధినిని. ఒక్కొక్క బాలిక జీవితం నాకు ఎన్నో నేర్పుతోంది. నాకు ఆదర్శమైన వీరి మధ్య గడిపే జీవితమే నాకు గర్వ కారణం. ఇంతకంటే ఉన్నతమైన జీవితం ఇంకేముంది? జన్మ జన్మల సాఫల్యాన్ని అందిస్తుంది.

ఎంతో ఎదిగిపోయిన ఆ పసికూనలు....ఎప్పుడో కళ్ళముందు కనబడితే...వారి పెరుగుదలకు సంతోషించి చెమ్మగిల్లే నా కళ్ళలోని తృప్తే నాకు పరమావధి. ఉన్నత స్థాయిలోని వారు, చిన్నపిల్లలై...లోకమే మరచి...నాపై గౌరవాన్నిచూపుతూ, మరొక పక్క గారాలు పోయే వాళ్ళ కళ్ళలో తళతళ మెరిసే ఆ వెలుగు నాదికాదా!!!

"టీచర్ అంటే నడిచే పుస్తకం. కొండంత సహనం. టీచర్ అంటే చీకటి తెరలను తొలగించే దీపం. ఒడుపుగా మనలోకి తెలివిని ఎక్కించే తేజం. మంచి టీచర్ కావాలంటే మాటలు కాదు. చదువునే సర్వస్వంగా భావించి ... జీవితాన్ని వెతుక్కోవటం ఎలాగో .... తెలియ చేసేది ఉపాధ్యాయుడే.... ఎందరో భావి పౌరులను తయారు చేసే బరువు బాధ్యతలను తన భుజస్కంధాలపై మోస్తున్న భారత నిర్మాతలు 'పంతులుగారు '. చీకట్లో మగ్గిపోతున్న ఒక మారుమూల ప్రాంతంలో కూడ ....ఒక పదిమంది పిల్లలు బిలబిల మంటూ పలక, బలపం చేతబట్టుకొని వొస్తే..... భళ్ళున వెలుతురు నింపగల శక్తి ఒక్క ఉపాధ్యాయునుకి మాత్రమే ఉన్నదంటే అతిశయోక్తి కాదు. రేయింబవళ్ళు కష్టపడి, జీవిత చరమ దశలో వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటే తన వెనుక కనపడే వేలాది విద్యర్ధులను చూసుకొని గర్వంతో మురిసిపొయే ఒక సామాన్య టీచర్ జీవితం ఎంత ధన్యమో! టీచర్ అంటే పిల్లలకు పాఠాలు చెప్పటం తోటే బాధ్యత తీరిపోదు. కన్నబిడ్డల భవిష్యత్తు గురించి తల్లిదండ్రులు ఆలోచించినట్లే టీచర్లు కూడా విద్యార్ధుల గురించి తపనపడతారు. తన స్వంత సంపాదననుంచి పిల్లలకు పలకలు, నోటుబుక్కులు, పెన్నులు, డిక్షనరీలు అందించే ఉపాధ్యాయులు ఎంతో మంది ఉన్నారు. పేదవిద్యార్ధులకు, అనాధ పిల్లలకు తామే ఫీజులు కట్టి చదివించే ఉన్నత టీచర్లు కూడా ఉన్నారు. తన దగ్గర చదువుకున్న విద్యార్ధులు మంచి స్థానంలో ఉన్నారంటే ఒక టీచర్ కి అంతకన్నా ఇంకేం కావాలి? చదువుకుంటేనే ఈ దేశం అభివృద్ధికి ప్రయోజనం అని ప్రతి గురువు తన విద్యార్ధికి బోధిస్తాడు. వీధిలో గురువుగారు కనిపిస్తే 'మాస్టారు వొస్తున్నారు ఇంటికి తీసుకు రండి ' అంటు తమ పిల్లలకు తల్లిదండ్రులు చెబితే, ఆ గౌరవం చాలనిపిస్తుంది. ప్రతి విద్యర్ధిని చిటికెన వేలు పట్టుకొని ఆప్యాయంగా గమ్యం చేర్చే శక్తి వంతుడు ఒక టీచర్ మాత్రమే! ఎందరో విద్యార్ధుల భవితకి పునాది వేస్తూ, ప్రపంచానికి వెలుతురునందిస్తున్న ధన్యజీవి. నిజమైన టీచర్ కి రిటైర్మెంటే లేదు." .....

పరిపూర్ణమైన జీవితాన్ని చూపి, హృదయ౦ ని౦డా తృప్తి ని ని౦పిన...ఇదిగో ఇటువ౦టి...ఈ ప౦తులమ్మ జీవితమే నాకు మళ్ళీ కావాలి.

మన౦దరికీ మహిళాదినోత్సవ శుభాకాంక్షలు.

ఒక చిన్న కొసమెరుపు: అలహాబాద్ లోని త్రివేణి సంగమం లో పునర్జన్మ లో ఏమి కావాలని కోరుకుని మునిగితే ఆ కోరిక తీరుతుందట. ఒక సారి ఒక పేద బ్రాహ్మణుడు త్రివేణీ సంగమం లో మునిగి చావటానికి వెల్తే అప్పటికే అక్కడ ముగ్గురు స్త్రీలు ఉన్నారట. ఒకరు తాను ఒక మహారాజుకి భార్యకావాలని కోరుకుంది. ఇంకొకరు తాను ఒక మంచి విద్యావేత్తకు భార్య కావాలని కోరుకుంటే, ఇంకోకరు ఘనకీర్తి కలవానికి తనను భార్యను చేయమని కోరుకుంటూ చనిపోయారట. అది చూసిన ఈ పేద బ్రాహ్మణుడు మరుజన్మలో ఆ ముగ్గురికీ తనని పతిని చేయమని కోరుకుంటూ తాను కూడా త్రివేణీ సంగమం లో మునిగాడట. అతడే మరుజన్మలో విక్రమాదిత్యుడు గా జన్మి౦చాడుట. ఇది మా అమ్మ చెప్పిన చ౦దమామ కథ.




ఎక్కడో పుట్టి, ఎక్కడో పెరిగి...చదువులమ్మ చెట్టునీడలో కలిసాము....




*************************************************************************

3, మార్చి 2010, బుధవారం

నా రైలుబండికి యాభై పెట్టెలు చేరాయండి!!!

50...యాభై...అవునండి, మొత్తానికి...ఈ నాటికి నేను అర్ధశతాబ్ధి (శతాబ్ధి రైలుబండి లో సగం కాదండీ..కొత్త రైలుబండి కూడా అస్సలు కాదండి). అంటే వంద లో సహం అన్నమాట, అదేనండి..టపాలు ఠఫీ మనిపించానండి. అందరు వందేసి టపాలు పూర్తి చేస్తుంటే...బోడి..తొక్కలో యాభై కి కూడా చెప్పుకుంటావా? అంటారా! అండి. ఏం చేయనండి. మరి నా శక్తి అంతేనండి. అదికూడా, రెండు బ్లాగుల్లో రాసినవి కలిపండి. అందుకే ఇవ్వాళ స్వీటు చేసుకొని తిన్నానండి. ఇవన్నీ గంగగోవు పాలండీ...హ..హ..హ...!!! నేనెలాగు సెంచురీ కొట్టలేను కదండీ మరి...హి హి హి:) నా రైలుబ౦డికి యాభై పెట్టెలు చేరాయ౦డి. చా....లా...పొడుగాటి బ౦డి కద౦డి. ఇ౦కా ఎక్కువ పెట్టెలైతే... పట్టాలమీద నా రైలుబ౦డి పడిపోతు౦దేమోన౦డి. మరిహ ఇంతేనండి సంగతులు.




ఇది నాదే నండి...అంటే నేను కాదండి...నేను వేసుకున్న బొమ్మండి.

నా ప్రభూ! నా జీవన ప్రధాతా!
నా హృదయంలో నిలచిన ప్రతీ
క్షణం నీ ఊహల్నే కలిగిస్తుంది.
నీ పై భక్తిని రేకెత్తిస్తుంది.
నిన్ను నేనెలా మరువగలను ప్రభూ!
నేను తిరిగే ప్రతి అందమైన, మధురమైన
మలుపులో నీరూపే ప్రత్యక్షం అవుతుంది.
విరిసిన కలలా..అరవిరిసిన పూవులా
అంబరమైన నా హృదిలో రంగు వెలవని వర్ణ
చిత్రంగా నాలో నిలిచి పోయావే.
నిన్ను నేనెలా మరువగలను ప్రభూ!!!
గతం వర్తమానంలోకి జారిపోతోంది!
వర్తమానం భవిష్యత్తులోకి ఉరకలేస్తోంది.
వెలుగు నీడలలా మారిన జీవికలో,
నా మనస్సనే నిర్మల సరస్సులో ఉదయించిన పద్మంలా
నా బ్రతుకనే ఆకాశంలో వెలిగే సూర్యునిలా
ప్రతి ఉదయం నీ స్మరణతోనే మేల్కొంటాను
నిన్ను నేనెలా మరువగలను ప్రభూ!!!

ప్రభూ!!!ఇది నీకే అంకితం.....


మరి నా యాభయ్యవ టపా ఇదేన౦డి....

కనుక్కోగలరా?

క్రింద ఈయబడిన ఉదాహరణలు కొందరు ప్రముఖుల రచనలనుండి కోట్ చేయబడ్డాయి. ఆ యా భాగాల్లో భావనా వైవిధ్యము, శైలి, పాత్ర చిత్రణ, వీటి ఆధారంగా రచయిత లెవరో కనుక్కోగలరేమో ప్రయత్నించండి.

1. "విద్యవంటి వస్తువు లేదు.నిజమే--ఒకటి తప్ప. అదేవిటి? విత్తం. డబ్బు తా"ని విద్య దారిద్ర్య హేతువ. యీ వూళ్ళో నారదుడు వొచ్చి పాడితే నాలుగు దమ్మిడీ లివ్వరు. గనుక యీ వీణ యిటు పెడదాం, హెడ్డుకనిష్టీబు సౌజ్ణచేసి వెళ్ళాడు. అతడు యిచ్చేదీ, చచ్చేదీ లేదుగానీ, జట్టీలేవైనా వొస్తే ఓ వొడ్డు కాస్తాడు"
(ఇది చా....లా పాతది.అంటే దాదాపుగా ఓ వంద ఏళ్ళ క్రితం అన్నమాట.)


2. "ఆమె ఏడుస్తూ కూర్చుంది. బాల చాలా అందమైనది. అదొక విలక్షణమైన ఉజ్వలమైన అందం. అటువంటి అందం అన్ని చోట్లా కనిపించదు. నాకు బాధగావుంది. నిజమే కాని యెంతమందిని ఎదిరించి, ఎన్ని అడ్డంకుల్ని దాటి నా భవిష్యత్తుని ఏం చేసి ఈమెని నాదాన్ని చేసుకోగలను? కోపంతో మరీ ఎరుపెక్కిన జీరలుగల కళ్ళుకల నాన్న మొహం, నిరసనతో చూసే అమ్మ మొహం, పద్దెనిమిదివేల కట్నంతో జడ్జీగారి సంబంధం, రాజకీయంగా వేసుకున్న ప్లానులు....యివన్నీ ఏమవుతాయి? "
(ఇది మరీ పాతదేం కాదు, ఆ మధ్య కాలందన్నమాట...అంటే సుమారుగా, యాభై ఏళ్ళక్రితం)


3. "శ్యామలకి చాలా కోపమొచ్చింది. అతను ఎందుకిలా మాట్లాడుతున్నాడో అర్ధం కాలేదు. అర్నెల్ల దాంపత్యంలో ఇలాంటి పరిస్థితి ఎప్పుడూ రాలేదు. ఎవరన్నా వూరికే తననంటే పడుండే స్వభావం కాదు శ్యామలది. తిరిగి అతన్ని దులిపేద్దామనుకుంది మొదట. ఐనా అత్తగారు ఏమనుకుంటుందోనని తమాయించుకుంది. సుధాకర్ మాత్రం అనాల్సిందేదో అనేసి, తన కప్పులో కేసరి ఒక్క పిసరు కూడా మిగల్చకుండా మెక్కేసి, వెళ్ళి టీ.వీ. ముందు సెటిలయ్యాడు. శ్యామల స్వీటుని ముట్టుకోకుండానే ప్లేట్లు వంటింట్లోకి తీసుకెళ్ళడం సీతాలక్ష్మి దృష్టిని దాటిపోలేదు."
(ఇది మరీ ఇవాల్టి కథల సంపుటే)

చూశారా! ఆంకర్ సుమ లాగా ఎంతబాగా క్లూ లిచ్చేసానో:) నాకు తెలుసు మీరు తప్పకుండా కనుక్కో గలరని... అంతగా అయితే మళ్ళీ ఇక్కడే సమాధానాలు కూడా రాస్తాలెండి....


హాయ్! ఇవండీ సమాధానాలు......

1. p. 80 రామప్ప పంతులు ఇంట్లో పడక గదిలో...మధురవాణి, గురజాడ అప్పారావు గారి కన్యాశుల్క౦.

2. p.102. "ఓడిపోయిన మనిషి" ...దేవరకొండ బాలగంగాధర తిలక్ గారి, తిలక్ కథలు లో.

3. p.108. ఎస్. నారాయణస్వామి గారి రంగుటద్దాల కిటికీ-కథలస౦పుటి... 'అత్తగారితో కొత్త కాపురం '.






*****************************************************************************
 

మనస్వి © 2008. Template Design By: SkinCorner